γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Συνάγεται αναντίλεκτα ότι δεν υπήρξε καμία απολύτως εμπλοκή με το κατασκοπευτικό λογισμικό predator ή οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο λογισμικό κρατικής υπηρεσίας και δη της ΕΥΠ...”, λέει η γνωστή Γεωργία Αδειλίνη, Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, στην ανακοίνωσή της.
Ας δούμε πώς τη δέχθηκε ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Νίκος Αλιβιζάτος: “...Αντί να σταθεί στη στερεότυπη διατύπωση ότι “δεν προέκυψαν επαρκείς ενδείξεις”... χρησιμοποιεί το επίρρημα “αναντίλεκτα” για να ισχυριστεί... Λες και μόνο από σύμπτωση πάνω από 20 πρόσωπα παρακολουθήθηκαν και από τους δύο...”.
Και ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Ακρίτας Καϊδατζής: “...Όποιος γνωρίζει έστω τα βασικά από
ανάλυση λόγου αντιλαμβάνεται πως η ανακοίνωση της εισαγγελέα του Αρείου Πάγου “σχετικά με τις υποκλοπές”... δεν ανήκει στο είδος του δικανικού λόγου τον οποίο οφείλουν να εκφέρουν οι δικαστικοί λειτουργοί κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους... “Αναντίλεκτα”;
Γνωρίζουμε καλά ότι αυτή ή αντίστοιχες λέξεις είναι ένδειξη ανασφάλειας, χρησιμοποιείται ακριβώς τότε όταν είναι αμφίβολη η βασιμότητα των λεγομένων. “Καμία απολύτως”;
“Οποιονδήποτε”; ...Αυτό είναι λόγος Εισαγγελέα; ...Η
ανακοίνωση θα μπορούσε να είχε γραφεί σε υπουργικό γραφείο...”. Δύο καθηγητές Πανεπιστημίου, και μάλιστα Συνταγματικού Δικαίου, αναδεικνύουν τη λέξη “αναντίλεκτα” η οποία, είτε ως “επίρρημα” είτε ως “ένδειξη ανασφάλειας” χρησιμοποιηθεί, δεν μπορεί να κρύψει το αληθειοφόρο συμβάν ότι η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν είναι λειτουργός της Δικαιοσύνης αλλά του καθεστώτος Μητσοτάκη (!).
Από αυτή την πλευρά, ως υπ. Επικρατείας ο Μάκης Βορίδης, στο εορταστικό φύλλο της “Καθημερινής” της 4ης Αυγούστου, υπό τον γκεμπελικό τίτλο: “Ποιος περιφρονεί στ' αλήθεια το κράτος δικαίου;” γράφει:
“...Το πρόσφατο πόρισμα του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Αχιλλέα Ζήση... και η σχετική ανακοίνωση των βασικών συμπερασμάτων από την εισαγγλεέα του Αρείου Πάγου κ. Γεωργία Αδειλίνη προκάλεσαν την οργή των κομμάτων της αντιπολίτευσης...
Γιατί το συμπέρασμα ότι “...αναντίλεκτα δεν υπήρξε καμία απολύτως εμπλοκή με το κατασκοπευτικό λογισμικό predator ή οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο λογισμικό κρατικής υπηρεσίας και δη της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), της αντιτρομοκρατικής (ΔΑΕΕΒ) και γενικότερα της ΕΛ.ΑΣ ή οποιοδήποτε άλλου κρατικού λειτουργού...”, δεν επικύρωσε τη βασική επιχειρηματολογία της αντιπολίτευσης για το θέμα, αλλά αντιθέτως την έθεσε στο αρχείο...”.
Το “αναντίλεκτα” το χρησιμοποιεί και σε άλλο σημείο της γκεμπελιστικής παρέμβασης έτσι που, σε συνδυασμό με τα “απολύτως” και τα “οποιοδήποτε” ν' αποκαλύπτει την πρόθεσή του: ρεβανσισμός -με ιστορικό βάθος.
Και είναι αυτό ακριβώς το στοιχείο του ρεβανσισμού που τον γλύτωνε από τον χαρακτηρισμό του ηλίθιου νεοφιλελέ που χρησιμοποιεί επιχειρήματα του επιπέδου: “...Μήπως θα ήταν ορθότερο η Εισαγγελέας του Α.Π να υπέβαλλε στον κ. Κασσελάκη και στον κ. Ανδρουλάκη κυρίως και πρωτίστως στην κ. Κωνσταντοπούλου, το πόρισμα της προκαταρκτικής προς έγκριση προ της δημοσίευσης;...”!!!
Όμως ο Μάκης κάνει και κάτι άλλο: αποκαλύπτει μια διαδικασία συναίνεσης με την αντιπολίτευση που προηγήθηκε: “...Μύδροι εξαπολύθηκαν κατά της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου αυτής που μέχρι πρότινος ήταν σπουδαία και έλαβε 26 θετικές ψήφους στη Διάσκεψη των Προέδρων, εκ των οποίων 13 μόνο από τη συμπολίτευση για τον διορισμό της ως εισαγγελέως του Α.Π...”.
Στο ίδιο εορταστικό φύλλο της “Καθημερινής” της 4ης Αυγούστου ο καθηγητής Ακρίτας Καϊδατζής επανέρχεται -αυτή τη φορά μαζί με τον Μιχάλη Καλογήρου (υπ. Δικαιοσύνης του Τσίπρα): “...όταν οι εσωτερικοί θεσμοί ενός κράτους παύουν να απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών η κρατική εξουσία ασκείται χωρίς νομιμοποίηση...” αλλά όμως “...Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι η συλλογική αμηχανία που φαίνεται πως διακατέχει την κοινωνία.
Κόμματα της αντιπολίτευσης, συλλογικοί φορείς, η κοινωνία των πολιτών παρακολουθούν μουδιασμένοι... οφείλουν να ενεργήσουν αποτελεσματικά απέναντι στον θεσμικό κατήφορο...”.
Η “αποκάλυψη” του Βορίδη βοηθά στο να εντοπίσουμε πού ακριβώς κατοικοεδρεύει η “αμηχανία” και το “μούδιασμα”: στην αντιπολίτευση.
Όσο για την κοινωνία των πολιτών αυτή απάντησε πρόσφατα γελοιοποιώντας την καθεστωτική εκλογική φιέστα.
Επομένως όχι μόνο η “κρατική εξουσία” αλλά και οι “εσωτερικοί θεσμοί του κράτους” είναι παράνομοι όχι διότι “δεν απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών” -τέτοιο ζήτημα δεν τίθεται καν- αλλά γιατί αντιμετωπίζουν την κοινωνία των πολιτών ως τον “εσωτερικό εχθρό” του κράτους τους.
Ιδού από πού προκύπτει η κοινωνία των πολιτών ως εσωτερικός εχθρός του κράτους-αποικία χρέους:
Για την περιβόητη “ανακοίνωση” της Αδειλίνης σε σχόλιό του στην “ΕφΣυν” 31/7 ο Ιστορικός Κωστής Παπαϊωάννου, Διευθυντής της πρωτοβουλίας “ΣΗΜΕΙΟ” για τη Μελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς και συγγραφέας του βιβλίου: “Άγρια Ιστορία για Μεγάλα Παιδιά – Από τον Φασισμό στον Μεταφασισμό” 2021, υποστηρίζει ότι: “...Αυτή η λεξούλα, το “αναντίλεκτα”, προδίδει πολλά. Είναι τόση η μανία των συντακτών που δεν επιτρέπουν καν την πολυτέλεια του αντίλογου ή της αμφιβολίας...”.
Εντελώς συμπτωματικά -και ανεξάρτητα από το πώς αντιλαμβάνεται τον λόγο/αντίλογο ο Κωστής- εκείνες τις μέρες είχα ολοκληρώσει το διάβασμα ενός, προσφάτως εκδοθέντος, κειμένου 75 περίπου μικρών σελίδων της Φιλοσόφου Hannah Arendt με τίτλο: “Ο Καρλ Μαρξ και η παράδοση της δυτικής
πολιτικής σκέψης” με στοιχεία και κριτικές αναλύσεις που ενισχύουν την άποψη ότι ο Μαρξ επικαιροποίησε τον Αριστοτέλη.
“...Για τον Αριστοτέλη -γράφει η Χάννα- ο ελεύθερος άνθρωπος αποτελεί μέλος μιας πόλεως και τα μέλη της πόλεως διακρίνονται από τους βαρβάρους μέσω της ικανότητας του λόγου…
...Ο Αριστοτέλης είναι ο τελευταίος για τον οποίο η ελευθερία δεν είναι ακόμη “προβληματική” αλλά σύμφυτη με την ικανότητα του λόγου.
Επομένως, ο Αριστοτέλης είχε ακόμη την επίγνωση ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι μόνο από τη στιγμή που συνδιαλέγονται μεταξύ τους και ενεργούν από κοινού διά της ομιλίας.
Τον ορισμό του Αριστοτέλη για τον άνθρωπο ως “ζώον λόγον έχον”, τον οποίο απέδιδε, φυσικά, μόνο για τους κατοίκους μιας πόλεως, για όσους ήταν μεταξύ τους ίσοι, εύκολα τον παρεξηγούμε ως μια γενική διατύπωση που ισχύει για όλα τα ανθρώπινα όντα.
Όταν ο Αριστοτέλης έλεγε πως η πολιτική ζωή ενός ελεύθερου πολίτη χαρακτηριζόταν από τον “λόγον έχον”, δηλαδή ότι υφίστατο στη συνάφεια του λόγου, όριζε την ουσία των ελεύθερων ανθρώπων και τους τρόπους συμπεριφοράς τους και όχι της ελευθερίας ως ανθρώπινο αγαθό...”.
Βέβαια, για όποιον έχει διαβάσει Άρεντ η καταπληκτική προσέγγιση της σκέψης του Αριστοτέλη δεν προκαλεί έκπληξη.
Στο “Η ανθρώπινη κατάσταση”, για παράδειγμα, και στο κεφάλαιο: “Ο άνθρωπος: κοινωνικό ή πολιτικό ζώο” γράφει: “... Κατά την αντίληψη που είχαν οι Έλληνες για τον εαυτό τους, το να αναγκάζεις τους ανθρώπους διά της βίας, το να προστάζεις αντί να πείθεις ήσαν προπολιτικοί τρόποι ενασχόλησης με τα
κοινά, οι οποίοι χαρακτήριζαν την εκτός της πόλεως ζωή...”.
Υπό αυτή την έννοια, με αυτή την “ανακοίνωση” το καθεστώς Μητσοτάκη αμφισβητεί “αναντίλεκτα και απολύτως” ό, τι χαρακτηρίζει τον ανθρώπινο πολιτικόν βίον.
Η προπολιτική βαρβαρική συμπεριφορά που χαρακτηρίζει τους νεοφιλελεύθερους ταγούς της Οικονομίας της Αγοράς, είναι η μορφή που παίρνει ο ναζισμός τον 21ο αιώνα.
Υ.Γ. Οι σιωνιστές ναζί συνεχίζουν την γενοκτονία στη Γάζα.
