Μετωπική επίθεση στη διοίκηση του Δήμου Καβάλας και την ΕΤΑΔ εξαπολύει ο δημοτικός σύμβουλος με τη Λαϊκή Συσπείρωση, Χρήστος Ποτόλιας, καταδικάζοντας ως απαράδεκτη τη συμφωνία παραχώρησης για την ακτή της Καλαμίτσας η οποία αναμένεται να τεθεί προς ψήφιση στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Σε υψηλούς τόνους κινείται η παρέμβαση του δημοτικού συμβούλου, ο οποίος απορρίπτει κάθε ενδεχόμενο βελτίωσης των όρων που διαπραγματεύτηκε η δημοτική αρχή, υποστηρίζοντας ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς της παραλίας παραμένει στην ΕΤΑΔ, ενώ οι δημότες καλούνται να επωμιστούν το οικονομικό βάρος της αποκατάστασης των εγκαταστάσεων.
Ο Χρήστος Ποτόλιας στέκεται ιδιαίτερα στις προβλέψεις του συμφωνητικού για ανάπτυξη ιδιωτικοοικονομικών εκμεταλλεύσεων και τη συμμετοχή της ΕΤΑΔ σε ποσοστό επί των εσόδων του δήμου, κάνοντας λόγο για εμπορευματοποίηση η οποία θα επιβαρύνει τα λαϊκά νοικοκυριά.
Παράλληλα, θέτει ευρύτερα το ζήτημα των ελεύθερων χώρων της πόλης, ζητώντας οι παραλίες, τα στρατόπεδα και τα δημόσια ακίνητα να διαμορφωθούν ως χώροι πρασίνου, άθλησης και αναψυχής με ελεύθερη πρόσβαση και αποκλειστική κρατική χρηματοδότηση για τις απαραίτητες αναπλάσεις.
Αναλυτικά, η σχετική ανακοίνωση της παράταξης αναφέρει τα εξής:
«Απορρίπτουμε τη συμφωνία «παραχώρησης» μεταξύ δήμου και ΕΤΑΔ για ένα τμήμα της Καλαμίτσας, συμφωνία η οποία δεν επιδέχεται «βελτιώσεις», αφού τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει την ουσία, που είναι το ξεπούλημα της περιουσίας του καβαλιώτικου λαού, αφού τελικά η ιδιοκτησία της παραλίας παραμένει στην αμαρτωλή ΕΤΑΔ και το δυσβάσταχτο κόστος της αποκατάστασης και της λειτουργικής αναβάθμισης των εγκαταστάσεων θα αναλάβει ο δήμος, οι δημότες δηλαδή.
Απορρίπτουμε και καταδικάζουμε την ύπουλη μεθόδευση που επιχειρείται με τη συμφωνία από ΕΤΑΔ και κυβέρνηση και όσων την αποδέχονται με τον έναν ή άλλο τρόπο, με το «χαμηλό» ετήσιο τίμημα, για να χαθεί μια για πάντα το αναφαίρετο δικαίωμα του Καβαλιώτη να απολαύσει ένα μπάνιο με αξιοπρέπεια, χωρίς να χρειαστεί να ξαναπληρώσει φόρους και χαράτσια που ήδη χρυσοπλήρωσε σε κράτος και δήμο.
Η ύπουλη μεθόδευση αφορά στο να δεχτεί ο λαός της Καβάλας, κάτω από τη μεγάλη του ανάγκη να απολαύσει λίγη δροσιά το καλοκαίρι, αφού οι διακοπές του έχουν γίνει όνειρο θερινής νυκτός, να αναλάβει ο δήμος την «αξιοποίηση» της παραλίας.
Λες και έχει μεγάλη σημασία αν η «αξιοποίηση» γίνει από το δήμο ή απευθείας από την ΕΤΑΔ, αφού και στη μία και στην άλλη περίπτωση αυτή η «αξιοποίηση» θα φέρνει κέρδη από τη μία και ζημιές από την άλλη.
Ξέρουμε πολύ καλά ότι οι ζημιές θα είναι από τη μεριά των λαϊκών νοικοκυριών. Άλλωστε, τι είδους «αξιοποίηση» θέλουν αναφέρεται ρητά στο συμφωνητικό, όπου σημειώνεται: «ανάπτυξη ιδιωτικοοικονομικών εκμεταλλεύσεων επί του ακινήτου» και «επί των καθαρών εσόδων του Δήμου σε περίπτωση λειτουργίας από τον ίδιο», επί των οποίων εσόδων θα έχει ποσοστό λαβείν και η ΕΤΑΔ, τι κάνει δηλαδή «νιάου νιάου».
Γνωρίζουμε πολύ καλά και από πρώτο χέρι με ποιο τρόπο κάνει την «αξιοποίηση» ο δήμος το κολυμβητήριο (πλήρωσε για να το συντηρείς και για να το χρησιμοποιείς, Καβαλιώτη), πώς «αξιοποιεί» τις όποιες αθλητικές εγκαταστάσεις (ξαναπλήρωσε για να τις έχεις), πώς «αξιοποιεί» το σύνολο της περιουσίας του δήμου, όπου η διοίκηση έκανε το σλόγκαν «το τζάμπα πέθανε» ψωμοτύρι.
Τελικά η διοίκηση του Δήμου, σε συνέχεια των προηγούμενων, διαπραγματεύτηκε με την ΕΤΑΔ την «αξιοποίηση» της πλαζ της Καλαμίτσας και καλεί το Δημοτικό Συμβούλιο να ψηφίσει αυτή τη συμφωνία. Συμφωνία με την Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ Α.Ε.), το μεγάλο «κτηματομεσίτη» (τέκνο γνήσιο των μνημονίων) της περιουσίας του ελληνικού λαού (σε αυτόν «ανήκει» η παραλία της Καλαμίτσας, αλλά και πολλά άλλα φιλέτα του δήμου, περιουσία του καβαλιώτικου λαού).
Ως «Λαϊκή Συσπείρωση» επαναλαμβάνουμε τη θέση που διατυπώνουμε εδώ και χρόνια: οι ελεύθεροι χώροι, οι παραλίες, οι χώροι πρασίνου, τα πρώην στρατόπεδα, τα δημόσια και δημοτικά ακίνητα (καπναποθήκες, παλιό Νοσοκομείο, ΤΕΑΦΚΕ, π. Δικαστήρια κ.α.), αποτελούν λαϊκή περιουσία και πρέπει να γίνουν αποκλειστικά περιβαλλοντικοί-οικολογικοί χώροι πρασίνου και αναψυχής, χώροι ανάπτυξης ερασιτεχνικού αθλητισμού και λαϊκού πολιτισμού, ελεύθεροι για όλο το λαό, χωρίς καμία εμπορευματοποίηση των χρήσεών τους, και η δαπάνη της ανάπλασής τους να σταλεί «συστημένα» στην κυβέρνηση.»
