γράφει ο

Αργύρης Μυστακίδης

(Ανάγνωση για όσους δεν βολεύονται με "έγκυρα" αφηγήματα)

Είναι να γελά και να κλαίει κανείς με τα φληναφήματα που δημοσιεύονται με την υπογραφή συντακτών και ΜΜΕ που θέλουν να αποκαλούνται «έγκυρα». Η κενολογία στο αποκορύφωμά της.

Ο κ. Λακασάς, σε άρθρο του στην Καθημερινή (παραπομπή στο 1ο σχόλιο),  αποδίδει την προκλητική προχειρότητα και έλλειψη μακρόπνοου σχεδιασμού στην εκπαιδευτική πολιτική — ένα υπαρξιακό πλέον ζήτημα για τη χώρα μας — στη φοβία για το λεγόμενο πολιτικό κόστος.

Η αλήθεια είναι άλλη:

Το πρόβλημα είναι η διαχρονική ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού να υπερβεί τον μικροπολιτικό ορίζοντά του. Ανίκανο να δει πέρα από το 4ετές του ημερολόγιο, έχει καταδικάσει γενεές επί γενεών ελληνόπουλων σε ένα μίζερο, αναχρονιστικό και άνευρο «εκπαιδευτικό σύστημα», από την πρώτη ως την ανώτατη βαθμίδα.

Πολιτικό κόστος; 

Σοβαρά τώρα;

Πότε φοβήθηκαν το πολιτικό κόστος;

• όταν ξεχαρβάλωσαν την αγορά εργασίας με μέτρα που τσακίζουν τη νέα γενιά;

• όταν συνέτριψαν τη μεσαία τάξη με φόρους και ακρίβεια;

• όταν κατέστρεψαν την πρωτογενή παραγωγή και τον βιομηχανικό ιστό της χώρας;

• όταν έπαιξαν τη γεωπολιτική στα ζάρια με επικίνδυνους πειραματισμούς;

• όταν θέσπισαν την "δικαιωματική" ατζέντα χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση;

• όταν παρακολουθούν απαθείς τη δημογραφική κατάρρευση;

Και τώρα τους έπιασε ο πόνος για το πολιτικό κόστος επειδή θα αλλάξουν οι εξετάσεις της Α’ Λυκείου;

Αντικειμενικές εξετάσεις με… κονσέρβα θέματα;

Ας μη λέμε σαχλαμάρες.

Αντικειμενική εξέταση δεν είναι αυτή με «στημένα» θέματα από τράπεζες, γνωστά από πριν. Δεν είναι σοβαρό να μιλάμε για αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης μέσω εξετάσεων με θέματα «κονσέρβα». Είναι σαν να δίνουμε εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης με τις ερωτήσεις στα χέρια μας!

Ποια παιδαγωγική θεωρία το υποστηρίζει αυτό;

(Αναλυτικά επιχειρήματα παραθέτω εδώ: https://bit.ly/3GyfZno)

Αντικειμενική εξέταση είναι αυτή που:

• έχει πρωτότυπα θέματα ίδια για όλους

• δεν συνδέεται με προφορικό βαθμό

• δεν «στηρίζεται» στο παράνομο ιδιαίτερο των καθηγητών, που υπονομεύει από μέσα το ίδιο το δημόσιο σχολείο

Φροντιστήριο: πρόβλημα ή σωσίβιο;

Ο αρθρογράφος ανησυχεί πως οι γονείς θα τρέξουν στο φροντιστήριο.

Τρέχουν ήδη!

Πόσα παιδιά αισθάνονται επαρκώς καλυμμένα από το δημόσιο σχολείο;

Αν δεν υπήρχε το φροντιστήριο, η Ελλάδα θα είχε πτυχιούχους όσο και μια υποανάπτυκτη χώρα.

Κι όμως, το μόνο που μας νοιάζει είναι να δαιμονοποιήσουμε τον θεσμό που σώζει ό,τι απέμεινε.

«Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί».

(Για όποιον ενδιαφέρεται για μια πιο συστηματική προσέγγιση του φαινομένου, εδώ: https://bit.ly/3H7uqJZ)

Το πραγματικό πρόβλημα: Δεν έχουμε Εκπαιδευτικό Σύστημα

Εκπαιδευτικό Σύστημα ≠ Εξετάσεις

Όχι λοιπόν, κύριε Λακασά.

Δεν είναι το πολιτικό κόστος που φταίει.

Είναι η δομική ανεπάρκεια του κομματικού κράτους, που δεν μπορεί ούτε τα βασικά να υλοποιήσει.

Αλλά για να είμαστε ακριβείς:

Εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι οι εξετάσεις.

Ούτε η πρόσβαση στην επόμενη βαθμίδα.

Εκπαιδευτικό σύστημα είναι:

• τι διδάσκουμε

• γιατί το διδάσκουμε

• και πώς το διδάσκουμε

Αλλά αυτά… δεν συζητιούνται. Γιατί στον σημερινό Δυτικό πολιτισμό, υπάρχει μία και μόνη αξία:

Το ΧΡΗΜΑ

Όλα τα υπόλοιπα είναι μέσα για την κατάκτησή του.

Αυτά προς ώρας. Είναι και καλοκαίρι…

(Αλλά θα επανέλθω.... as usual)