γράφει ο

Βύρων Δημητριάδης

 

“...Απεδείχθη ότι δεν έγινε κάτι... κοσμογονικό με την εκλογή της Μελόνι... Κάπως περπατάνε τα πράγματα στην Ιταλία και στην Ευρώπη με την παρουσία της Μελόνι...”, δήλωσε σε κανάλι την 1/7 ο Μάκης Βορίδης απαντώντας εμμέσως, πλην σαφώς, σ' ερώτηση σχετική με την επιτυχία της Λεπέν στον πρώτο γύρο των εκλογών (30/6) στη Γαλλία και τι μπορεί να σημαίνει η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

 

“Κάτι κοσμογονικό” μπορεί να μην έγινε, όμως “...ο κόσμος έχει συγκεκριμένα ζητήματα και θέλει να τα αναδείξει π.χ τα θέματα της μετανάστευσης, της κοινωνικής συνοχής, της ταυτότητας, της υπεράσπισης των πολιτιστικών χαρακτηριστικών και στοιχείων του.

 

Τα θέτουν αυτά οι πολίτες...”, συμπλήρωσε θέλωντας να τονίσει, άμεσα, αυτή τη φορά, το ζήτημα της “ταυτότητας” του ατόμου που έχουν εργαλειοποιήσει κυβερνώσα και υπό αναμονή Ακροδεξιά φοβερίζοντας τις μάζες για να  υποσχεθούν μετά προστασία και ασφάλεια.

 

Εντελώς συμπτωματικά μόλις την προηγούμενη Κυριακή -30/6- ο γνωστός αναθεωρητής Τάκης Θεοδωρόπουλος έγραφε στην “Καθημερινή”: “...Η άνοδος της ριζοσπαστικής Δεξιάς (της “Εθνικής Συσπείρωσης” της Λεπέν) στη Γαλλία έχει να κάνει κατ' αρχήν με τη ταύτιση του πληθυσμού με την Ιστορία του. Το πρόβλημα είναι ταυτοτικό.

 

Η Ευρωπαϊκή Γαλλία την οποία επεξεργάζεται ο Μακρόν περιφρονεί τη ταυτότητά τους ή, στην χειρότερη περίπτωση, την εξισώνει με όσους έχουν μεν ίσα δικαιώματα αλλά δεν μοιράζονται την ίδια Ιστορία...

 

Ο κυρίαρχος Ευρωπαϊσμός οργάνωσε το ιδεολογικό του μέτωπο αγνοώντας το γεγονός ότι για μεγάλες μερίδες των κοινωνιών η ξενοφοβία και η Ισλαμοφοβία δεν ήταν απλά ιδεολογήματα.

 

Ήταν και είναι αντιδράσεις πληθυσμών που παραμένουν προσκολλημένοι στην Εθνική τους ταυτότητα, πάνω στην οποία χτίστηκε το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα...”.

 

Τι γίνεται στην περίπτωση που η Ιστορία του συγκεκριμένου πληθυσμού είναι απόλυτα αποικιοκρατική που σημαίνει, πολύ απλά, πως πολλές γενιές Γάλλων περνούν καλά εκμεταλλευόμενες τις “πρόσθετες παροχές” που αρπάζουν εντελώς δημοκρατικά από τις αποικίες τους;

 

Τι είδους “κοινωνική συνοχή” (Μάκης) και “εξίσωση” (Τάκης) συγκροτεί -ας πούμε- την ομάδα ποδοσφαίρου της Εθνικής Γαλλίας που βλέπουμε αυτές τις μέρες στα γήπεδα της Γερμανίας;

 

Θα πρέπει να είναι σαρωτικές οι αλλαγές που θα κάνει η Λεπέν όταν αναλάβει το κοουτσάρισμα της Γαλλίας -ή μήπως δεν θα γίνει “κάτι κοσμογονικό” όπως δεν έγινε και στην περίπτωση της Μελόνι στην Ιταλία (Μάκης);

 

Ο Παντελής Μπουκάλας, περίφημος δημοσιολόγος-συγγραφέας, υποστήριξε, στην “Καθημερινή” 16/6, πως για να ενισχυθεί ο “αθλητικός πατριωτισμός”, θα έπρεπε πρώτα να υποχωρήσει λίγο ο κρατικός “φυλετικός πατριωτισμός”.

 

“...Μπορεί λ.χ, ενθυμούμενος τι συμβολίζει η χώρα του στην οικουμενική συλλογική μνήμη, ο Μακρόν, να υψώσει ανάστημα στον σαρωτικό λεπενικό σωβινισμό κηρύσσοντας το τέλος της αποικιοκρατικής Γαλλίας.

 

Και αναγνωρίζοντας κατ' αρχάς την ανεξαρτησία της υπερπόντιας Νέας Καληδονίας, οι αυτόχθονες κάτοικοι της οποίας εξεγέρθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες, λόγω μιας συνταγματικής μεταρρύθμισης που τους καθιστά μειοψηφία του εκλογικού σώματος...”.

 

Η απλή, αντιστρόφως ανάλογη, σχέση του κοινωνικού “αθλητικού με τον φυλετικό πατριωτισμό” του κράτους καθιστά τη τοποθέτηση περί “προσκόλλησης στην εθνική ταυτότητα” και του “ευρωπαϊκού οικοδομήματος”, σχετικιστική -τόσο ώστε να είναι αδύνατο να αρθρωθεί αξιολογική κρίση και για τα δύο σκέλη.

 

Ιδού ένα ανάλογο παράδειγμα σχετικιστικής αντιμετώπισης της πραγματικότητας:

 

“...Ο Εθνικός Συναγερμός υποστηρίζει τους Εβραίους, υποστηρίζει το Ισραήλ και είναι φυσικό, με δεδομένη τη δραστηριότητά μου τα τελευταία 60 χρόνια, ανάμεσα σε ένα αντισημιτικό κόμμα κι ένα φιλοεβραϊκό κόμμα να ψηφίσω το φιλοεβραϊκό...”, δήλωσε σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη ο 88χρονος σήμερα διάσημος δικηγόρος και Εβραίος στο θρήσκευμα, Σερζ Κλαρσφελντ- γράφει η Κορίνα Βασιλοπούλου στην “ΕφΣυν” 28/6.

 

“...Μαζί με τη Γερμανίδα σύζυγό του Μπεάτε, επίσης δικηγόρο -συνεχίζει η Κ.Β.- έκανε σκοπό της ζωής του να δικαιώσει τα θύματα του Ολοκαυτώματος, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν και ο πατέρας του, και να οδηγήσει ενώπιον της Δικαιοσύνης τους εγκληματίες ναζί.

 

Το τελευταίο πράγμα που θα περίμενε κανείς από έναν άνθρωπο με τέτοια ιστορία είναι να βλέπει θετικά τη Μαρί Λεπέν (“Εθνικός Συναγερμός”).

 

Το “αντισημιτικό κόμμα” είναι το Νέο Λαϊκό Μέτωπο που σχημάτισαν τα κόμματα της Αριστεράς προκειμένου να αντιμετωπίσουν από κοινού την Ακροδεξιά στις εκλογές και πιο συγκεκριμένα, η Ανυπότακτη  Γαλλία του Μελανσόν, που έχει πάρει σαφή θέση υπέρ των Παλαιστινίων και κατά του γενοκτονικού πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα.

 

Το πράγμα γίνεται ακόμη χειρότερο -επιμένει η Κ.Β.-. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Le Monde, η Μαρί Λεπέν επισκέφθηκε πριν από λίγες μέρες τον Σερζ Κλαρσφελντ στο διαμέρισμά του για να σπάσει ο πάγος.

 

Μόλις δύο χρόνια νωρίτερα, πριν από τις προεδρικές εκλογές, ο παλαίμαχος δικηγόρος συνυπέγραφε δημόσια επιστολή στη Liberation με τίτλο: “Όχι στη Λεπέν, την κόρη του ρατσισμού και του αντισημιτισμού”.

 

Για να μη θυμίσουμε και τη ρήση του πατρός Λεπέν ότι “το ολοκαύτωμα είναι μια λεπτομέρεια της Ιστορίας”...”.

 

Όμως καθόλου δεν συμφωνώ με τη δημοσιογράφο στο ότι ο Σερζ Κλάρσφελντ είναι “...περίπτωση ανθρώπου που επιλέγει να ευτελιστεί στα γεράματα...” ούτε, βέβαια, με τις εκτιμήσεις της ότι πρόκειται για “...ξεδιάντροπο ξέπλυμα της Ακροδεξιάς...”.

 

Ο βαθύτατα σιωνιστής Εβραίος αντιλαμβάνεται τον αντισιωνισμό ως αντισημιτισμό- όχι χωρίς τη βοήθεια της σχετικοκρατίας.

 

Εάν τον σημιτισμό εκφράζει ο Νετανιάχου και η κυβέρνησή του που επιχειρούν γενοκτονική εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη ακολουθώντας πιστά τα χνάρια του ναζισμού, σε αυτή την περίπτωση, ο αντισιωνισμός δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κίνημα ενάντια στον ναζισμό όπως αυτός εκδηλώνεται εντός των πλαισίων της Οικονομίας της Αγοράς -είπαμε, το υπέδαφος της Παλαιστίνης είναι πλούσιο, τόσο πλούσιο ώστε να μην το αφήσουν στους Παλαιστίνιους.

 

Ας εντοπίσουμε στη συνέχεια τον σχετικισμό στην περίπτωση του “ξεπλύματος της Ακροδεξιάς”.

 

“...Σε δύο περιπτώσεις, το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα δύο γύρων... ανάγκασε τους ψηφοφόρους, ιδίως της Αριστεράς, να ψηφίσουν τον Μακρόν στο δεύτερο γύρο των Προεδρικών εκλογών του 2017 και του 2022 για να αποφύγουν νίκη της Λεπέν.

 

Αντί να λάβει υπόψη του αυτό το θεμελιώδες γεγονός, το στρατόπεδο του Μακρόν, παρά το γεγονός ότι αποτελεί μειοψηφία στη χώρα, ακολούθησε μια αντικοινωνική και αυταρχική πολιτική: βίαιη καταστολή των κοινωνικών κινημάτων, νεοφιλελεύθερες απορρυθμίσεις που επιβλήθηκαν ενάντια στη θέληση του λαού, αλαζονεία της εξουσίας κλπ.

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι η τελευταία απορρύθμιση του συνταξιοδοτικού, παρά την αντίθεση της πλειοψηφίας και ενός μαζικού κινήματος αντίστασης που διήρκησε πάνω από 6 μήνες το 2023 επιβλήθηκε τελικά με διάταγμα, χωρίς ψήφιση από τη Βουλή...”.

 

Μέχρι εδώ, ο Νίκος Σμυρναίος, Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας-Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης, περιγράφει τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική που εφαρμόζει ο Μακρόν στις πλάτες του λαού της Γαλλίας -οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται σχεδόν παντού στον κόσμο υπό την εκβιαστική πίεση των Αγορών.

 

“...Η κοινωνική αδικία -συνεχίζει ο Ν.Σ.- και η περιφρόνηση των βασικών αρχών της δημοκρατίας κατέληξαν να ριζοσπαστικοποιήσουν ολόκληρα τμήματα του πληθυσμού... -όπου και συγκεντρώνεται η εκλογική δύναμη της Ακροδεξιάς- τα οποία αισθάνονται εγκαταλελειμμένα και αποκλεισμένα από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση...”.

 

Εδώ ακριβώς έχουμε ένα διπλό “ξέπλυμα”: τόσο του νεοφιλελευθερισμού που δεν είναι Ακροδεξιά, όσο και της Ακροδεξιάς που δεν είναι νεοφιλελευθερισμός.

 

Όλα συμβαίνουν υπό την επιβολή του σχετικισμού των πάντων που δεν επιτρέπει να διαμορφωθεί κάποια αξιολογική κρίση, ως μπούσουλας, ιδιαίτερα από τους πολίτες που βρίσκονται στη φάση της μετάλλαξής τους σε homo oeconomicus ο οποίος χρησιμοποιεί τον εαυτό του ως κεφάλαιο-εμπόρευμα στο πλαίσιο ενός 25ώρου εξοντωτικού ανταγωνισμού.