γράφει ο
Βασίλης Βελιάνος (Vas-Vel)
Ένα χούι, από τα φοιτητικά μου ακόμα χρόνια, ήταν η συνήθεια να μελετώ τα βράδια με το ραδιόφωνο διακριτικά χαμηλωμένο και πάντα ανοιχτό. Συνήθεια που δεν σταμάτησε ποτέ.
Το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο δεν έκλεισε από τη μέρα που το πήρα. Παίρνοντας μπροστά με το που μπαίνει το κλειδί στη μηχανή. Συντροφεύοντας με, με μουσική και ειδήσεις στα ατέλειωτα μποτιλιαρίσματα.
Ακόμα και στην τηλεργασία στον Η/Υ μου, το ραδιόφωνο… μουρμουρίζει στο back round. Χωρίς να το προσέχω πάντα, αλλά και χωρίς να ενοχλεί.
Προχθές λοιπόν σε μια αθλητική εκπομπή του κρατικού ραδιοφώνου, «βγήκε» ένας… τίμιος ακροατής, σχολιάζοντας το ντέρμπι των δικεφάλων στην Τούμπα.
Ξεκαθαρίζοντας από την αρχή, πως δεν είδε το ματς. Αλά το άκουγε από το… ραδιόφωνο. Έκανε την κριτική του, βρήκε… δίκαιο το αποτέλεσμα, μίλησε για την κατοχή της μπάλας(!) και για σκληρά μαρκαρίσματα(!) ακόμα ακόμα και για τις αμφισβητούμενες φάσεις μίλησε ο αθεόφοβος.
Δεν μπορώ να πω. Είχε την.. γνώμη του ο άνθρωπος. Ήταν η δική του γνώμη όμως; Ή μήπως ένα… ποτ- πουρί ακουσμάτων των άλλων γνωμών;
Με τον παραγωγό της εκπομπής να μην σχολιάζει το παραμικρό, για το… θέσφατο της γνώμης ενός ακροατή επί παντός του επιστητού. Χωρίς να δει καν το ματς!
Θα εναντιωθεί ίσως κάποιος με το δίκιο του: Σάμπως οι… αυτόπτες του γηπέδου και της τηλεόρασης είχαν μια ίδια θέση για τα τεκταινόμενα στο τερέν;
Σωστό κι αυτό! Δεν πρόκειται να συμφωνήσουν ούτε όλοι αυτόπτες σε μια κοινή παραδοχή. Ειδικά στα ποδοσφαιρικά, ακόμα και δυο συν-οπαδοί σε κάποια στιγμή είναι γραμμένο να τσακωθούν. Δεν του πάει του Έλληνα η…ειρήνη πάει τέλειωσε.
Ο ποιητής Γεώργιος Σουρής εκεί κατά το 1900 είχε σποτάρει αυτό το χούι με τέσσερις μόλις λέξεις: «Δύο Έλληνες, τρεις γνώμες!»
Κάποτε η Βελγική αστυνομία- προκειμένου να μετρήσει την αξία των μαρτυριών των αυτοπτών μαρτύρων- έκανε το εξής πείραμα: Έβαλε ένα ποδηλάτη να σέρνει το ποδήλατό του σε ένα μεγάλο πάρκο των Βρυξελλών.
Ο ποδηλάτης σε κάποια στιγμή βγήκε από τον ασφαλτοστρωμένο διάδρομο και έγειρε ήρεμα στο γρασίδι. Υπό τα όμματα-υποτίθεται- πολλών μαρτύρων. Εκατό αστυνομικοί την «έπεσαν» στους εκατό πλησιέστερους αυτόπτες.
Μόνο οι 14 στους εκατό περιέγραψαν το συμβάν όπως έγινε. Μα και οι υπόλοιποι 84 είχαν… γνώμη. Βέβαιαααααα. Διαφορετικότερη προφανώς του συμβάντος. Για να μη λέμε μόνο το δικά μας ντε!
Είναι παρατηρημένο πάντως πως σε κάθε μεγάλο γεγονός που μονοπωλεί την επικαιρότητα όπως για παράδειγμα: Λοιμοί, σεισμοί καταποντισμοί και λιμοί, η συντριπτική πλειοψηφία της φυλής φοράει αυτόματα την τήβεννο της αυθεντίας: Του λοιμοξιωλόγου, του σεισμολόγου, του πυροσβέστη, του… διατροφολόγου και πάει λέγοντας.
Κλασικό σύνδρομο της… παντογνωσίας της ράτσας αυτό. Και με εκφράσεις-μπόλια της πολιτικής του επιπέδου: «Καταδικάζουμε»! Λαέ και Κολωνάκι μόνο οι θεσμοί καταδικάζουν. Οι… λοιπές μιντιακές δυνάμεις, απλά καταγγέλλουμε…
Τα δέκα λεπτά δημοσιότητας που αναλογούν στον καθένα μας, ο κόσμος να χαλάσει θα διεκδικηθούν. Με την παράθεση μιας…γνώμης, ακόμα κι αν αυτή είναι ξεκομμένη από τον ομφάλιο λώρο της: την γνώση!
Διαχρονικό λοιπόν και το τετράστιχο του Σουρή:
«Όπου Ελλάς εκεί ισχύς και μεγαλεία νίκης.
Έλλην να είσαι και παντού θα είσαι νικητής
Ω δόξα, μόνον εις εμάς τούς Έλληνες ανήκεις
Και εις τα ξένα χώματα ποτέ σου δεν πατείς»
