γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Η Κοινοβουλευτική Ομάδα (Κ.Ο.) έχει εκφράσει διά του αρμόδιου τομεάρχη Χρ. Σπίρτζη την κάθετη αντίθεσή της στην προεκλογικού χαρακτήρα απόφαση του κ. Μητσοτάκη να νομοθετήσει ως άλλος Μαυρογιαλούρος επίδομα 600 ευρώ -και τελικά 420 ευρώ- στους ένστολους αστυνομικούς και λιμενικούς, αποκλείοντας ταυτόχρονα από παρόμοια ενίσχυση κάθε άλλη κοινωνική και επαγγελματική ομάδα...”, δήλωσε η Όλγα Γεροβασίλη στις 13/12 υπό την πίεση που εκ των πραγμάτων ασκούσε το κείμενο-διαμαρτυρία που δημοσίευσαν μερικές εκατοντάδες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για την υπερψήφισή του από την Κ.Ο, όπου μεταξύ άλλων σημειώνουν:
“...Η χώρα μας στιγματίστηκε από μία ακόμα αστυνομική δολοφονία. Τη Τρίτη 13 Δεκεμβρίου πέθανε χτυπημένος από αστυνομικά πυρά ο 16χρονος Κώστας Φραγκούλης.
Η οργή και η απαίτηση για Δικαιοσύνη εκφράζεται με συγκεντρώσεις χιλιάδων ανθρώπων στους δρόμους και τις πλατείες της Αθήνας, της Θεσσαλονικης και όλων των πόλεων. Είμαστε όλοι/ες εκεί.
Σε αυτή τη σημαδιακή μέρα βρήκε η κυβέρνηση να φέρει για ψήφιση το επίδομα των 600 ευρώ στην Αστυνομία. Είναι πρόκληση!...
...Η ψήφιση του προεκλογικού επιδόματος εξαγοράς των ενστόλων από δυνάμεις της Αριστεράς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και το ΚΚΕ είναι μια πράξη που προκαλεί αποστροφή και έντονο
προβληματισμό στον κόσμο της Αριστεράς…
...Αντί να τεθεί όρος και προϋπόθεση να επεκταθεί το επίδομα... ψήφισαν μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ το επίδομα που επιβραβεύει και παροτρύνει τους “πραίτορες” του κ. Θεοδωρικάκου και του κ. Μητσοτάκη να εκτελούν με ακόμη μεγαλύτερη ένταση το έργο της καταστολής και του
αυταρχισμού... Όχι στο όνομά μας!”
Την επομένη 14/12, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ανακοίνωσε στη Βουλή διά του Ευκλείδη Τσακαλώτου:
“...Επειδή έχει γίνει πολύ μεγάλη σπέκουλα τις τελευταίες μέρες για τα 600 ευρώ, τα οποία δίνεται μόνο στους αστυνομικούς, που ξέρουμε για ποιους λόγους το δίνετε, δεν πέφτουμε στην παγίδα σας.
Στο επόμενο νομοσχέδιο εμείς θα καταθέσουμε τροπολογία για τα 600 ευρώ... να δοθούν σε όλο το προσωπικό του ΕΣΥ και των εποπτευόμενων φορέων του υπ. Υγείας συμπεριλαμβανομένων και των συμβασιούχων παντός τύπου.
Να δοθούν στους εκπαιδευτικούς, μόνιμους και αναπληρωτές, όλων των βαθμίδων καθώς και στο επιστημονικό, τεχνικό και διοικητικό προσωπικό των Πανεπιστημίων...”.
Έχουμε και λέμε: την ημέρα που ειδικός φρουρός της ομάδας ΔΙΑΣ πυροβόλησε στο κεφάλι τον 16χρονο Κώστα Φραγκούλη, ο Κούλης, σε μια πρωτοφανή επίδειξη νεοναζιστικού αρχηγισμού ανακοίνωσε το δώρο των 600 ευρώ -εν όψει μάλιστα και των εκδηλώσεων μνήμης της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Λίγες ώρες πριν ανακοινωθεί ο θάνατος του 16χρονου το δώρο ψηφίστηκε από τα πέντε κόμματα του κοινοβουλίου, πλην του ΜΕΡΑ25.
Την ώρα που ανακοινωνόταν ο θάνατος του 16χρονου, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εξηγούσε στα κανάλια το πώς ψήφισε κατά λάθος “ΟΧΙ” και διευκρίνιζε ότι η ψήφος του ήταν “ΝΑΙ”.
Το κεντρικό επιχείρημα που εκφράζεται τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και από το ΚΚΕ, είναι πως “...υπερψηφίστηκε ένα θετικό μέτρο για μια ομάδα εργαζομένων...”, μαζί με το αίτημα να
διευρυνθούν οι αυξήσεις.
Μάλιστα η θέση παρουσιάζεται στον δημόσιο διάλογο ως “θέση αρχής” συνοδευόμενη από το “...δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί δολοφόνοι...” και ότι “...είναι και αυτοί εργαζόμενοι...”.
Για τη λάθος τροπολογία προκειμένου να καλυφθεί η λάθος υπερψήφιση δεν θα μιλήσουμε εδώ. Αντίθετα, έχει σημασία και πρέπει να αναδειχθεί το άρθρο της Αννέτας Καββαδία στην
“ΕΠΟΧΗ” 10-11/12 διότι βάζει το πολιτικο-ιδεολογικό πλαίσιο υποστηρίζοντας ότι “...Ο Κυρ. Μητσοτάκης επιλέγει, καθόλου τυχαία τη συγκεκριμένη, απολύτως φορτισμένη ημέρα, για την
κίνηση υψηλού συμβολισμού.
Και επιλέγει να επιβραβεύσει μόνο... τα σώματα ασφαλείας που έχουν να κάνουν με καταστολή και καταπάτηση δικαιωμάτων…
Ήταν αρχές του 2020 όταν ο Μάκης Βορίδης... έλεγε: “για πρώτη φορά διαμορφώνονται... οι όροι ανατροπής της ηγεμονίας της Αριστεράς και εμπέδωσης της ιδεολογικής ηγεμονίας της Δεξιάς.
Αυτό που γίνεται τώρα μπορεί να κρατήσει όχι απλώς την κυβέρνηση, αλλά τις ιδέες μας κυρίαρχες στην Ελλάδα... Αυτό γίνεται τώρα, μετά από 40 χρόνια. Αυτό είναι που αλλάζει...”.
Τόσο απλά -συνεχίζει η Αννέτα- τόσο ξεκάθαρα, τόσο ακομπλεξάριστα... πρώτιστο μέλημα δεν είναι απλώς η επανεκλογή της ΝΔ στην κυβέρνηση, αλλά η ήττα των ιδεών της Αριστεράς…
Πόλεμο θέσεων διεξάγει η Δεξιά. Και δεν το κρύβει... Κι αν, όπως λέει ο Γκράμσι, η ιδεολογική διαπάλη είναι “πάνω απ' όλα μια πολιτισμική μάχη για τον μετασχηματισμό της λαϊκής
νοοτροπίας” -και ακριβώς σε αυτή τη δυνατότητα μετασχηματισμού των συνειδήσεων εδράζεται
η προοπτική της ηγεμονίας- ποιο είναι σήμερα το μείζον ζήτημα για την ηγεμονία της ΝΔ;
Μα, φυσικά, η ιδεολογικοποίηση του αυταρχισμού. Τα “λυμένα”, επί των ημερών της, χέρια του αστυνομικού, είναι απολύτως ενδεικτικό παράδειγμα…
Αρκεί να θυμηθεί κανείς, δύο χρόνια πριν, όταν σε τηλεοπτική του συνέντευξη ο Κυρ. Μητσοτάκης -αναφερόμενος στη διαβόητη, προς τους αστυνομικούς ρήση του πατέρα του “το
κράτος είστε εσείς”- έλεγε πως “...πρέπει να εξηγήσουμε στους πολίτες κάτι το οποίο θα 'πρεπε, νομίζω, όλοι να το αντιλαμβάνονται: ότι το μονοπώλιο της νόμιμης βίας σε ένα κράτος δικαίου το έχει μόνο η Αστυνομία, δεν το έχει κάποιος άλλος...”.
Επιβεβαιώνοντας, εν αγνοία του, τον Πουλαντζά αφού ο νόμος τώρα γίνεται “ο κώδικας της οργανωμένης δημόσιας βίας”.
Πόλεμος θέσεων λοιπόν. Στον οποίο η Αριστερά οφείλει να κατέβει με τα δικά της ιδεολογικά όπλα σε πλήρη παράταξη...”.
Υπό αυτή ακριβώς την έννοια, η επίδειξη νεοναζιστικού αρχηγισμού κάθε άλλο παρά “...προεκλογικού χαρακτήρα Μαυρογυαλουρισμός...” είναι.
Επομένως στον “πόλεμο θέσεων” που διεξάγεται πόσο μάχιμη μπορεί να είναι η θέση, για παράδειγμα, που εξέφρασε (13/12) η Όλγα Γεροβασίλη: “...Πάγια θέση μας, ωστόσο, αποτελεί
ότι σε κάθε περίπτωση, και παρά τις διαφωνίες μας, η Κ.Ο υπερψηφίζει οποιοδήποτε θετικό οικονομικό μέτρο έρχεται προς ψήφιση για οποιαδήποτε ομάδα εργαζομένων...”;
Κατ' αρχήν, η Εγκληματολόγος Αναστασία Τσουκαλά (βλ: Documento 11/12) ξεκαθάρισε ότι “...Όχι μόνο δεν είναι αστυνομικοί, αλλά δημιουργούν διαχρονικά πάρα πολύ σοβαρά
προβλήματα στην ΕΛΑΣ με την ανεξέλεγκτη αυθαίρετη συμπεριφορά τους...”.
Όταν, λοιπόν, τους μισθοφόρους ειδικούς φρουρούς που χρησιμοποιούν ως “Τάγματα εφόδου” τους συμπεριλαμβάνεις ως “πάγια θέση” και σε “κάθε περίπτωση” στην υπερασπιστική γραμμή σου, αυτό, δεν ακούγεται ως εργατική πολιτική αλλά ως χολιγουντιανή ατάκα: “nothing personal, just business” (δεν είναι προσωπικό, είναι δουλειά).
Ως γνωστός παλιοχαρακτήρας, θα το “τραβήξω” στα άκρα: ο μεγάλος Κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman στο βιβλίο του “Ρευστός Φόβος” παραθέτει τις ανακαλύψεις περί “κοινοτοπίας του κακού” της Χάνα Άρεντ από τη δίκη του Άιχμαν, ας τον απολαύσουμε: “...Ο Άιχμαν, και οι δικηγόροι του, προσπάθησε να πείσει το δικαστήριο στην Ιερουσαλήμ ότι, εφόσον το μόνο κίνητρό του ήταν να κάνει καλά τη δουλειά του -δηλαδή, να ικανοποιήσει τους ανωτέρους του- τα κίνητρά του δεν σχετίζονται με τη φύση και τη μοίρα των αντικειμένων των πράξεών του.
Ότι αν το άτομο-Άιχμαν έφερε ή δεν έφερε μνησικακία εναντίον των Εβραίων ήταν άνευ σημασίας, κι ότι προσωπικά δεν άντεξε στη θέα του φόνου, πόσο μάλλον των μαζικών δολοφονιών.
Με άλλα λόγια ο Άιχμαν άφηνε να εννοηθεί ότι ο θάνατος περίπου 6 εκατομμυρίων ανθρώπων δεν ήταν παρά απλή παρενέργεια -μπαίνει κανείς στoν πειρασμό να καταφύγει στο “νέο και βελτιωμένο” λεξιλόγιο μετά το Ιράκ και να πει “παράπλευρες απώλειες”- ενός κινήτρου πιστής υπηρεσίας -δηλαδή, μιας αρετής που καλλιεργούν με άκρα επιμέλεια και φροντίδα όλοι οι υπάλληλοι των μοντέρνων δημοκρατιών, ενώ κατ' επίφαση ανατρέχουν στο “ένστικτο της μαστοριάς”, μια ακόμη παλαιότερη, γνησίως σεβάσμια και ακόμα πιο καθαγιασμένη ανθρώπινη ιδιότητα, την αρετή που βρίσκεται στον πυρήνα της μοντέρνας εργασιακής ηθικής...”.
Πράγμα που σημαίνει πως κάλλιστα θα μπορούσαμε τα θύματα της διατεταγμένης δράσης των Ειδικών Φρουρών να τα πούμε: “παράπλευρες απώλειες” της πιστής υπηρεσιακής εργατικότητας γραφειοκρατών, του υπερβάλλοντος ζήλου του θεοσεβουμενου προτεστάντη, α λα Μαξ Βέμπερ,
εργαζόμενου Ειδικού Φρουρού.
Κατά τ' άλλα, όπως μας διαβεβαιώνει και ο Ευκλείδης “...δεν πέφτουμε στην παγίδα τους...”!!!
