γράφει ο

Βασίλης Μυλωνάς

 

Καλημέρα σας! Σάββα του Ηγιασμένου σήμερα. Χρόνια πολλά στον κάθε Σάββα και στην κάθε Σαββούλα. 

 

Χρόνια πολλά και στον αξιότιμο δήμαρχό μας Σάββα Μιχαηλίδη (Δήμος Νέστου Καβάλας). Του εύχομαι να είναι γερός και δυνατός, με πολλές εμπνεύσεις και πολλά έργα (και βλέπουμε ότι δεν είναι…τσιγκούνης σε αυτόν τον τομέα).

 

Αυτές τις μέρες του χειμωνιάτικου Παγκόσμιου Ποδοσφαίρου στο Κατάρ και τι δεν ζούμε!

 

Οι εκπλήξεις διαδέχονται η μια την άλλη. Τα «αστέρια» χάνουν πέναλτι. Μέσσι και Λεβαντόφσκι. Τα φαβορί χάνουν ματς. Αργεντινή, Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία. 

 

Οι αουτσάιντερ θριαμβεύουν. Ιαπωνία, Μαρόκο. Όσο για τους Γερμανούς…έφυγαν πρόωρα για να απολαύσουν τα χριστουγεννιάτικα πανηγύρια τους με το ζεστό κρασί. Και η μπάλα συνεχίζεται και να δούμε τι άλλο θα δούμε.

 

Και ο εαυτούλης μου, ενώ απολάμβανε αυτά όλα τα ωραία πράγματα και είχε ξεχάσει τις έγνοιες αυτού του κόσμου και άλλες οικογενειακές, τριιιν χτυπάει το τηλέφωνο. –Εδώ Νέο

Κορδελιό (Θεσσαλονίκη) Δημαρχείο. –Ναι, τι θέλετε; -Χρωστάτε λεφτά κύριε … -Εγώ; -Ναι, εσείς, μου απαντά η γλυκύτατη γυναικεία φωνή. –Και τι λεφτά είναι αυτά, κυρία μου; -

Πρώτον, είναι το ΤΑΠ, περίπου ογδόντα ευρώ, για το διάστημα που το διαμέρισμά σας ήταν άδειο! 

 

–Κατ’ αρχήν, τι είναι αυτό το ΤΑΠ και…για το καλό ερώτημα, έχουμε και δεύτερον; - Το ΤΑΠ είναι το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας… -Μα, κυρία μου και όταν ήταν άδειο το

διαμέρισμα πλήρωνα ΕΝΦΙΑ! –Α! Άλλο το ΕΝΦΙΑ και άλλο το ΤΑΠ, κύριε! –Δηλαδή, πληρώνουμε δύο φορές φόρο για το κάθε ακίνητό μας; 

 

-Ναι, κύριε, δεν το ξέρατε; Μου λέει χαμογελαστά η ευγενική κυρία, από την άλλη άκρη του…ασυρμάτου τηλεφώνου. –Δεν το ήξερα…καλά λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες, γηράσκω αεί διδασκόμενος, της λέω και γελάμε και οι δυό. –Πληρώνετε μια φορά για τον Δήμαρχο και μια φορά για τον Σταϊκούρα, χα, χα, χα!

 

–Χαλάλι τους, λέω εγώ και οι δυο τους είναι καλά παιδιά και το τηλεφώνημα εξελίσσεται σε μια διασκεδαστική συζήτηση συντροφιάς…

 

-Και το δεύτερον, τι είναι αυτό τα δεύτερον, θα είναι και αυτό κάτι να το διασκεδάσουμε; Γιατί με το Πρώτον καλά θα τη βγάλουμε με τα ογδόντα ευρά! –Το δεύτερον…το

δεύτερον… Κάθεστε καλά κύριε… -Ναι, είμαι στον καναπέ και βλέπω μπάλα! 

 

Τι είναι το Δεύτερον; -Θυμόσαστε τον ενοικιαστή που είχατε και δεν πλήρωνε τη ΔΕΗ; -Βεβαίως τον Γ. Β. που μου άφησε συνολικό «παλούκι» γύρω στα εφτά χιλιάρικα ευρώ, αλλά η ΔΕΗ ήταν στο όνομά του… και τον κυνηγούσαν να του τα πάρουν. 

 

–Ξέρετε, όμως κύριε… η ΔΕΗ τον κυνηγάει για να πάρει τα δικά της, δεν ενδιαφέρεται για τα Δημοτικά Τέλη, φώτα, σκουπίδια… Και αυτά τα χρεώνεται το ακίνητο. –Δηλαδή; -Ε, ούτε λίγο, ούτε πολύ, για τον καιρό που αυτός δεν πλήρωνε το ρεύμα του και μέχρι που να του το κόψουν, μαζεύτηκαν τα

Δημοτικά Τέλη μμμ.. 

 

-Πόσα κοπέλα μου, πες το καλά κάθομαι στον καναπέ… -Να, είναι…κοντά στα…τετρακόσια ευρώ! –Μπράβο, κυρία μου, της λέω, μα τι έκπληξη ήταν αυτή; Τέτοιο χριστουγεννιάτικο δώρο δεν το περίμενα! –Χα, χα, χα, κύριε…είστε ο μόνος που δέχεται αυτή την είδηση με αυτόν τον τρόπο. Ξέρετε τι βρισιές ακούω από άλλους; 

 

-Και αν σας έβριζα θα μου τα σβήνατε; -Όχι βέβαια! Και συμφωνήσαμε, να…περάσω από το Ταμείο. Αν θέλω ας κάνω και αλλιώς. Νόμοι είναι αυτοί, φίλε μου, να πληρώνουνε τα

σπασμένα αλλονών και να λέμε κι ένα τραγούδι…

 

Εντέλει, μπήκαμε και στον τελευταίο μήνα του χρόνου. Τον μήνα των Τελών Κυκλοφορίας.

 

Και επειδή θέλω πάντα να τελειώνω τις δουλειές μου, για να ησυχάζει το μυαλό μου (μια ψυχή θα βγει που θα βγει), πήγα στο λογιστή να πάρω τα…ραβασάκια. Μου τα έδωσε η

κυρία Φωτεινή. Μόλις τα πήρα στο χέρι, θυμήθηκα τον διπλό φόρο στο διαμέρισμα στο Κορδελιό. 

 

Μα, όταν κυκλοφορώ το αμάξι μου δεν πληρώνω φόρο στη βενζίνη; Τώρα αυτό τι είναι; Ρώτησα την Φωτεινή, αλλά και αυτή δεν μπόρεσε… να με φωτίσει. 

 

Κάθε χρόνο κάνω πάνω από δέκα χιλιάδες χιλιόμετρα και ξοδιάζω κοντά έναν τόνο βενζίνη. Πόσο φόρο έχει μέσα στην τιμή που πληρώνω (πληρώνουμε) δεν ξέρω. Μα λένε πως είναι τσουχτερός. 

 

Ε, τότε, τι στο καλό είναι αυτά τα Τέλη Κυκλοφορίας; Αλλά και αυτά πηγαίνουν στον Χρήστο τον Σταϊκούρα. 

 

Χαλάλι του! Και για να μη σας κουράζω, θα σας πω έναν σοφό λόγο, που έλεγαν οι παλιοί. «Δώσε και μη ρωτάς!» Καλή προ-χριστουγεννιάτικη νηστεία, που μάλλον χρειάζεται κοντά στα άλλα και για την τσέπη μας, που πότε-πότε δέχεται και καμία έκπληξη!