γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
Στο προηγούμενο σχόλιο “Εγώ ο homo oeconomicus” έγινε προσπάθεια να προσεγγιστούν οι δύο εμπρησμοί -της Μαρφίν το 2010 με τους τρεις νεκρούς και της πυλωτής της πολυκατοικίας που διαμένει η οικογένεια Νέστορα με νεκρή τη μητέρα της πολιτεύτριας της ΝΔ φέτος τον Ιούλη- αποφεύγοντας εντελώς συνειδητά το αφήγημα του πολιτικού συστήματος που προωθούσαν τα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας ότι επρόκειτο για “τρομοκρατικές επιθέσεις”.
Από την άλλη, η προσπάθεια αυτή δεν θα έπρεπε να “γλυστρίσει” στον πολύ βολικό “κοινό τόπο” των δύο θανατηφόρων εμπρησμών περί “ελλείψεων επαρκούς εκπαίδευσης και μέσων πυρασφάλειας”.
Τοποθετώντας, αναγκαστικά το δάχτυλο μέσα στις πληγές, ειδικά στην περίπτωση της Μαρφίν, πετάχτηκε έξω, λες ως πύον, η τρομοκρατία του Τραπεζίτη που ασκούσε σε καθημερινή βάση στους εργαζόμενους με αποτέλεσμα τους τρεις νςεκρούς και τον τραυματισμό ακόμη 21 -τρομοκρατία που παίρνει χαρακτήρα “αρχιμήδειου σημείου” όταν καθήσεις και σκεφτείς πάνω στις αποκαλύψεις που προέκυψαν στη δίκη των τεσσάρων διευθυντικών στελέχων της Τράπεζας εκ των οποίων τα τρία καταδικάστηκαν ομόφωνα για “ανθρωποκτονίες εξ αμελείας”.
“Αρχιμήδειο σημείο” αν καλοσκεφτείς τις αναφορές των ίδιων των εργαζόμενων σχετικές με το εργασιακό καθεστώς που επικρατούσε στις επιχειρήσεις του Βγενόπουλου.
Ένα εργασιακό καθεστώς που, παρ' όλα αυτά, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είχαν -και συνεχίζουν να έχουν- αποδεχθεί ως κανονικότητα.
Ο κοινός τόπος, λοιπόν, των θυμάτων των δύο εμπρησμών εντοπίζεται, εν τέλει, στη μετάλλαξη του ραγιά-ψηφοφόρου “σε homo oeconomicus, σε υποκείμενο ανταγωνισμού και ενίσχυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου”.
Αυτό σημαίνει πως ο κεφαλαιοποιημένος εαυτός έπεσε θύμα της προσπάθειας για συγκέντρωση νέας προστιθέμενης αξίας ή συγκράτησης της ήδη υπάρχουσας.
Μήπως όλα αυτά σημαίνουν πως απαλάσσονται των ευθυνών τους για τις ανθρωποκτονίες, οι εμπρηστές;
Καθόλου, μα καθόλου, δεν σημαίνει κάτι τέτοιο, πλην, όμως, οι εμπρηστές θα μπορούσαν, μετά από όσα συνέβησαν, να υποστηρίξουν βάσιμα ότι στις πράξεις τους δεν υπήρχε ο λεγόμενος “ενδεχόμενος δόλος”.
Ασφαλώς κάτι τέτοιο δεν μπορούν να επικαλεστούν οι ΟΠΚΕτζήδες που δολοφόνησαν τον μισόγυμνο 20χρονο ανάπηρο Θοδωρή που έτρεχε να σωθεί.
Τρομοκρατική εκτέλεση-σκηνικό που θα μπορούσε να παραπέμψει σε μια νέα “Λειτουργία Τ4” των ανάξιων ζωών για ζωή -Lebens unwertes leben-, της επαναλειτουργίας δηλαδή της ρατσιστικής ευγονικής της ναζιστικής Γερμανίας.
Τρομοκρατικά μηνύματα που εκπέμπουν από κοινού καθεστηκυία τάξη και κυβερνητικό καθεστώς ασφάλειας και τάξης λες και είχαν ως παραλήπτη την υπερπόντια διεθνή των τρομοκρατών των λαών.
“δημοκρατία” 18/7: “...Ειδική αναφορά στη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα έκανε ο Μάρκο Ρούμπιο -υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ- στη διάρκεια Διεθνούς Διάσκεψης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την αντιμετώπιση της επανεμφάνισης της πολιτικής τρομοκρατίας, στην οποία συμμετείχαν 65 χώρες...
“...Βρίσκεστε εδώ επειδή πριν από δύο εβδομάδες μια 72χρονη γυναίκα υπέστη εγκαύματα σε ποσοστό άνω του 80% του σώματός της στο ίδιο το σπίτι της στην Ελλάδα.
Και πέθανε, εκτελέστηκε από εμπρηστική βόμβα επειδή η κόρη της τόλμησε να θέσει υποψηφιότητα για δημόσιο αξίωμα...”.
Ο Ρούμπιο, όμως, έκανε αναφορά και σε άλλα περιστατικά τρομοκρατίας, σημειώνοντας ότι η απειλή αυτή είναι υπαρκτή και δεν μπορεί πλέον να υποβαθμίζεται.
Όπως τόνισε μάλιστα: “...βρίσκεστε εδώ επειδή το Βερολίνο υπέστη φέτος τον χειμώνα τη μακρύτερη διακοπή ρεύματος από τον Β.Π.Π.
Μια επίθεση που άφησε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους χωρίς ρεύμα μέσα στο τσουχτερό κρύο και στοίχησε τη ζωή μιας 83χρονης γυναίκας... Δεν μπορούμε πλέον να αρνηθούμε (το φαινόμενο) ή να το αγνοήσουμε. Ήρθε η ώρα να το εξαλείψουμε για πάντα...”.
Υπογράμμισε πως “...η πολιτική τρομοκρατία της Άκρας Αριστεράς δεν είναι κάποια νέα επινόηση ούτε ένα επιχείρημα των συντηρητικών. Για το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης εποχής υπήρξε η κυρίαρχη μορφή πολιτικής βίας...”...”.
Λίγες ημέρες αργότερα -Κυριακή 26/7- διαβάζουμε στην εφημερίδα της ερευνητικής δημοσιογραφίας το “Documento”, τη συνέχεια της υπουργικής συνόδου που διοργάνωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ με αντικείμενο την αναζωπύρωση της πολιτικής τρομοκρατίας.
“...Λίγο αργότερα ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε την έναρξη μιας “...άνευ προηγουμένου παγκόσμιας επίθεσης...” κατά της διεθνούς απειλής της ριζοσπαστικής Αριστεράς, δηλώνοντας ότι ο ακροαριστερός εξτρεμισμός θα αντιμετωπίζεται πλέον με την ίδια αποφασιστικότητα που αντιμετωπίστηκε η τζιχαντιστική τρομοκρατία μετά την 11η Σεπτεμβρίου...
...Τη δεκαετία του 1950 ο “εσωτερικός εχθρός” ήταν οι κομμουνιστές. Τη δεκαετία του 1960 οι οργανώσεις πολιτικών δικαιωμάτων. Μετά την 11η Σεπτέμβρη οι μουσουλμάνοι και η ισλαμική τρομοκρατία.
Σήμερα, καθώς η κοινωνική δυσαρέσκεια στις ΗΠΑ μεγαλώνει και η προοδευτική πτέρυγα των Δημοκρατικών εμφανίζει πρωτοφανή δυναμική, ο κατάλογος μοιάζει να εμπλουτίζεται ξανά.
Η κυβέρνηση Τραμπ μιλά πλέον ανοιχτά για “ριζοσπαστική αριστερή τρομοκρατία”... τοποθετώντας στο ίδιο κάδρο αναρχικούς, αντιπολεμικούς ακτιβιστές, φιλοπαλαιστινιακά δίκτυα και οικολογικά κινήματα...
Σε όλα αυτά... βλέπουμε την αναβίωση ενός γνώριμου αμερικανικού δόγματος: την ποινικοποίηση της πολιτικής διαφωνίας...
Στρατηγική που στηρίζεται στο Προεδρικό Υπόμνημα Εθνικής Ασφάλειας, NSPM-7, το οποίο προβλέπει συντονισμό μεταξύ FBI, Υπουργείου Δικαιοσύνης, Υπηρεσιών Πληροφοριών και Ομοσπονδιακών αρχών ασφαλείας με στόχο -όπως δηλώνει η αμερικανική κυβέρνηση- τον εντοπισμό, την αποχρηματοδότηση και την εξάρθρωση οργανώσεων που εμπλέκονται σε “πολιτική βία”.
Το αφήγημα μάλιστα αποκτά και ελληνική διάσταση αφού εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανέδειξε, μιλώντας στην εφημερίδα “Καθημερινή”, την Ελλάδα σε “παράδειγμα προς μίμηση” για την αντιμετώπιση της “ακροαριστερής τρομοκρατίας”, κάνοντας λόγο για μία επιτυχημένη πολυετή συνεργασία Αθήνας και Ουάσιγκτον στον τομέα της ασφάλειας...”.
Για την αντιμετώπιση της “Ακροαριστερής πολιτικής τρομοκρατίας” μας έχουν προετοιμάσει τα ίδια τα γεγονότα με πρωταγωνιστές τους ακτιβιστές του Ρουβίκωνα.
“δημοκρατία” 30/6: “...Σφοδρή ήταν η αντίδραση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδας (ΚΙΣΕ) το οποίο έκανε λόγο για “μελανοχίτωνες” με παλαιστινιακές σημαίες στις μπλούζες τους που οργάνωσαν στη Θεσσαλονίκη τα νέα “τάγματα εφόδου” για να περιπολούν σε κεντρικούς δρόμους της πόλης απειλώντας και εκφοβίζοντας Εβραίους Σιωνιστές Ισραηλινούς, τουρίστες, καταστηματάρχες...”.
Αμέσως μετά τον θανατηφόρο εμπρησμό της Θεσσαλονίκης, ο Μανώλης Κοττάκης υπό τον τίτλο: “Πικρές αλήθειες για τον νόμο και την τάξη” (“Κυριακάτικη δημοκρατία” 5/7) καταγγέλει: “...Η πραγματικότης είναι ότι η ΝΔ έφτιαξε έναν αποτελεσματικό μηχανισμό υποκλοπών για να παρακολουθεί τους βουλευτές και τους υπουργούς της (...) αλλά υπήρξε ανίκανη να φτιάξει έναν μηχανισμό για να προστατέψει από το κοινό έγκλημα τους βουλευτές της.
Και θυμήθηκε επ' ευκαιρία της πορείας του Ρουβίκωνα με ακάλυπτα πρόσωπα, χωρίς κουκούλες, κατά του Ισραήλ να εξαγγείλει μέσω του υπουργού Δικαιοσύνης την “ενοποίηση των δικογραφιών” για τη συγκεκριμένη οργάνωση...” για να δηλώσει παρακάτω ο δημοσιογράφος: “...Γενίκευσις αρχή φασισμού...”!!!
