Εικόνες εγκατάλειψης, που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα τόσο για την ποιότητα του πόσιμου νερού όσο και για την ασφάλεια των ίδιων των υποδομών, παρουσιάζει η δεξαμενή ύδρευσης στην περιοχή της Παναγίας στη Θάσο.
γράφει η
Κάτια Γιαννουκάκου
Μέσα από μια απλή επιτόπια αυτοψία, ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει την επικίνδυνη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η συγκεκριμένη κατασκευή, η οποία χρονολογείται από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Μια εγκατάλειψη που ακολουθεί τη γενική εικόνα της κατάρρευσης των υποδομών όπως το αντλιοστάσιο στον Πρίνο, οι βιολογικοί και τόσα άλλα.
Ειδικότερα τώρα για το αντλιοστάσιο ύδρευσης της Παναγίας, ο χώρος όπου καταλήγει το νερό από τις πηγές και αποθηκεύεται μετά τη διαδικασία της χλωρίωσης (στο αντλιοστάσιο), βρίσκεται σε οριακό σημείο.
Η εικόνα της τσιμεντένιας κατασκευής μαρτυρά την πλήρη απουσία συντήρησης, παρουσιάζοντας εκτεταμένες ρωγμές και τεράστια κενά στην τοιχοποιία.
Έντονη φθορά της κατασκευής με αποκολλήσεις και καταπτώσεις υλικών, σε σημείο που αν κάποιος κουνήσει τα σαθρά τσιμέντα, αυτά καταρρέουν και επιπλέον υπάρχει ο κίνδυνοε μερικής ή ολικής κατάρρευσης τμημάτων του υδραγωγείου.
Ανοχύρωτη υποδομή από τρωκτικά και δολιοφθορές
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι ο άμεσος κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Περνώντας κάποιος δίπλα από τη δεξαμενή, μπορεί να ακούσει καθαρά –ακόμα και να δει μέσα από τις τρύπες– το νερό που βρίσκεται αποθηκευμένο.
Μια υποδομή που θα έπρεπε να είναι ερμητικά κλειστή και σφραγισμένη, καθώς περιέχει το πεντακάθαρο, χλωριωμένο νερό που καταλήγει στα σπίτια των κατοίκων, είναι πρακτικά ανοιχτή.
Μέσα από αυτές τις ρωγμές, είναι εξαιρετικά εύκολο να εισχωρήσουν στη δεξαμενή τα νερά της βροχής, ερπετά, τρωκτικά και έντομα.
Παράλληλα, η ευκολία πρόσβασης στο εσωτερικό της δεξαμενής, αφήνει την υποδομή εντελώς εκτεθειμένη στο ενδεχόμενο δολιοφθοράς ή σκόπιμης πρόκλησης ζημιάς στο δίκτυο ύδρευσης, καθιστώντας άμεση την ανάγκη παρέμβασης από τους αρμόδιους φορείς.
