γράφει ο
Μιχάλης Λυχούνας
Βλέποντας το πρωί τη λειτουργία στον Αγ. Γεώργιο σκεφτόμουν πως αν οι Τούρκοι είχαν λίγο μυαλό, θα ήταν οι προστάτες και υποστηρικτές του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όχι εκείνοι που το υποσκάπτουν. Πόσες χώρες έχουν την τύχη να έχουν διεθνείς φορείς στον τόπο τους; Δυστυχώς ο τυφλός εθνικισμός δεν ωφελεί, απλώς αφαιρεί.
Το απόγευμα είδα την ταινία Lefter στο Netflix. Για τον Λευτέρη Κιουτσουκαντωνιάδη είχα μάθει πριν από 13 χρόνια στην κηδεία του, όταν είδα εντυπωσιασμένος πως μίλησε γι' αυτόν ο Ερντογάν (προφανώς τον θαύμαζε και ως ποδοσφαιριστής ο ίδιος). Τότε έμαθα για τα κατορθώματα του μικροκαμωμένου Έλληνα από την Πρίγκηπο, που υπήρξε ίνδαλμα στην Τουρκία!
Στην ταινία (με το απολαυστικότερο να μιλάει Ελληνικά, ο Σουλεϋμάν....που γνωρίσαμε πριν από χρόνια) υπάρχουν αναφορές επιδερμικές, αλλά έστω υπάρχουν για το δράμα τον Ελλήνων που έμειναν στην Πόλη και την Ίμβρο και την Τένεδο μετά την Ανταλλαγή. Το Βαρλίκι την περίοδο του Β΄Π.Π., και τα Σεπτεμβριανά (για την έξοδο του 1964 δεν υπάρχει αναφορά). Το ανθρώπινο δράμα τους οι Πολίτες το αντιμετώπισαν με πόνο και δύναμη και στάθηκαν στα πόδια τους, όπου και αν βρέθηκαν. Ποιος έχασε πέρα από την ίδια την Πόλη και την Τουρκία; Τι είναι σήμερα η Πόλη πέρα από μια μεγάλη συγκέντρωση ανθρώπων, όπου ρέει πολύ χρήμα;
Ένας χυλός χωρίς άκρη μέση και τέλος, μακριά από την πρωτοτυπία και την πρωτοπορία.
Ευτυχώς πάντως υπάρχουν οάσεις και βλέπουμε κάποια έργα που θυμίζουν τις άδικες επιθέσεις του εθνικισμού στις κοινότητες, που τόσα πρόσφεραν και θα μπορούσαν να προσφέρουν στην πόλη και τη χώρα και βγαίνουν και στο Netflix. Μετά το Kulubu (με κέντρο μια εβραϊκή οικογένεια στην Πόλη), το Lefter είναι η δεύτερη διεθνής (δεν γνωρίζω τι γίνεται στη χώρα) προσπάθεια για να δει η τουρκική κοινωνία όψεις του σύγχρονου παρελθόντος της και των απωλειών που προκάλεσε ο τυφλός εθνικισμός.
