γράφει ο
Γιώργος Καρανίκας
Υπάρχει ένα κείμενο του Άγγελου Ελεφάντη που δημοσιεύθηκε το 1991 στο περιοδικό του, «Πολίτης»…
Εκεί ο αρθρογράφος ο οποίος ήταν μέλος του Συνασπισμού, υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρυτανία και πέθανε το 2008, αναφέρει: «Υπάρχουν αριστεροί, πιο σωστά υπάρχουν πολλοί που δεν θέλουν να είναι δεξιοί, υπάρχουν πολλοί που ούτε οι ήττες ούτε οι καταρρεύσεις ούτε οι διαψεύσεις της Αριστεράς τούς έπεισαν για την ορθότητα και την ανθρωπιά των ιδεών και πρακτικών της Δεξιάς.
Αυτή όμως η πεποίθηση, που συνιστά μιαν αρνητική συνείδηση, όσο κι αν αποτελεί ένα ελάχιστο στοιχείο αυτογνωσίας, δεν αρκεί γιατί είναι πολύ γενική και θολή.
Εμείς οι αριστεροί δεν είμαστε μόνο μια ονομασία, ένα πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, δεν είμαστε μια ορισμένη εκλογική συμπεριφορά που εκδηλώνει την προτίμησή της στα κόμματα της Αριστεράς κάθε που τυχαίνει να μας φέρνουν μπροστά στην κάλπη.
Ας το πούμε λίγο βάναυσα. Εκείνο που χαρακτηρίζει και ξεχωρίζει τους αριστερούς είναι η πίστη τους στο δικό τους όραμα, στο όραμα του σοσιαλισμού.
Δεν υπάρχει αριστερός χωρίς πίστη στον σοσιαλισμό. Αυτή η πίστη είναι το ειδοποιό γνώρισμά του, το αποκαλυπτικό στοιχείο της ταυτότητάς του, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει ιδιαίτερη ταυτότητα. Ολόκληρος ο τρόπος ύπαρξης των αριστερών φωτίζεται, και διαφωτίζεται, από το όραμα του σοσιαλισμού. […]
Ο αριστερός θα βρεθεί στους αντίποδες του αφηνιασμένου ατομικισμού, γιατί, από τη σκοπιά του σοσιαλισμού, ξέρει ότι μόνο μια ισχυρή συλλογικότητα, η συνοίκηση κι η συμβίωση μέσα στο μαχόμενο υπερατομικό σύνολο μπορεί να υπερβεί τον κοινωνικό Λεβιάθαν.
Εδώ όμως βρίσκεται ολόκληρο το πρόβλημα: οι αριστεροί όχι μόνο είναι χωρίς Αριστερά, χωρίς την Αριστερά που πιστεύει και παλεύει για τον σοσιαλισμό, αλλά επιπλέον η πίστη του κάθε αριστερού είναι κλονισμένη.
Έχοντας χάσει την Εστία τρέπεται σε άλλες ηδύτερες εστίες. Η πίστη των αριστερών στην αριστεροσύνη κινδυνεύει να καταντήσει μυθολογική ή απλώς ψυχολογικό αποκούμπι, πορεία στο άγνωστο με βάρκα τους νταλκάδες και έρμα τις στερήσεις.
Ο αριστερός σήμερα δεν μπορεί να είναι προκλητικός. Μπορεί όμως να είναι ξετσίπωτος και ξιπασμένος. Και το είναι πολλοί. Καθώς η ταυτότητά του εξακολουθεί να τον αναφέρει ως αριστερό, αλλά και καθώς αυτή η Αριστερά δεν πιστεύει πια στον σοσιαλισμό, καθώς στο δίλημμα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα απάντησε «ολιγότερη βαρβαρότητα», χάθηκε εκείνος ο ειδικός φωτισμός, ο αιθέρας που εντός του οι εκφράσεις του αριστερού έπαιρναν τα χρώματά τους και το ειδικό τους βάρος, άβαρα τώρα κι άμορφα τα σώματα μετεωρίζονται παραζαλισμένα μέσα στη θολούρα της ρητορείας και των εφήμερων πρακτικισμών»…
Αυτά κι άλλα πολλά αναφέρει ο αείμνηστος Άγγελος Ελεφάντης σε ένα μακρόσυρτο κείμενο που προηγήθηκε της διακυβέρνησης της χώρας από τους συντρόφους του οι οποίοι σε συνεργασία με τον Πάνο Καμμένο και τους Ανεξάρτητους Έλληνες είχαν την ευκαιρία να αλλάξουν την Ελλάδα…
Αυτή τη στιγμή η αριστερά μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ περνάει κρίση ταυτότητας. Αν την ονομάσεις αριστερά πρέπει να βγάλεις τον Πολάκη.
Αν την ονομάσεις Κεντροαριστερά θα πρέπει να συνυπολογίσεις κι όλους εκείνους που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ και παρείσφρησαν στην Προοδευτική Συμμαχία, ένα ακόμη κόλπο του Αλέξη Τσίπρα προς άγραν υποστηρικτών.
Πέρα από το ΚΚΕ που έχει μια μασίφ γραμμή και δεν αλλάζει με τίποτε, άσχετα αν αποδέχθηκε τα τελευταία χρόνια το ροκ, για παράδειγμα, υπάρχει μια υφέρπουσα αριστερά η οποία δεν εξαπλώνεται γιατί ως φαίνεται η καύσιμη ύλη είναι υγρή.
Πολλά κομμάτια που κι αν ενωθούν δεν μπορούν να αποτελέσουν μια δύναμη κρούσης που μπορεί να κάνει την διαφορά στο πολιτικό σκηνικό.
Πέραν αυτών το πρόσφατο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ απέδειξε ότι το κόμμα κινείται στην λογική της παρέας και της κρατικής επιχορήγησης ανεξάρτητου ποσοστού που ενδεχόμενα πάρει στις επόμενες εκλογές αρκεί να πιάνει τη βάση του 3%!
Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας, ούτε κανένας δεν μπορεί να ενώσει τα κομμάτια και τα θρύψαλα που έχουν δημιουργηθεί γιατί ως γνωστόν …το ραγισμένο γυαλί δεν κολλάει με τίποτε, κι αν κολλήσει οι ρωγμές θα είναι ορατές και στο ελαφρύ φύσημα του αέρα θα σκορπίσει όλος ο υαλοπίνακας.
Αυτό που χρειάζεται είναι ένας ολικός επαναπροσδιορισμός της κομματικής ταυτότητας και μια απαλλαγή από ότι θυμίζει την περίοδο της διακυβέρνησης με ότι αυτό συνεπάγεται σε …αποχωρήσεις.
Πράγματι, υπάρχει κατάρρευση, ευτυχώς!
Μια ευκαιρία για αλλαγές και ρήξεις, αν κάποιοι έχουν τα κότσια να το κάνουν και δεν θέλουν σώνει και καλά να κρύβουν κάτω από το τσαντόρ τα λάθη του παρελθόντος!
