γράφει ο  

Κώστας Παπακοσμάς

 

Χρόνια τώρα,  γράφω και υποστηρίζω,  ότι η ανάπτυξη ήρθε στον τόπο αυτό διαχρονικά από την θάλασσα. “Μέκκα” του καπνού γίναμε τον προηγούμενο αιώνα γιατί είχαμε πρόσβαση στην Θάλασσα, είχαμε λιμάνι, από εδώ έφευγαν για όλο τον κόσμο τα φημισμένα καπνά της ανατολής.

 

Η εγγύτητα στην θάλασσα οδήγησε στις προηγούμενες δεκαετίες, την δημιουργία βιοτεχνιών και βιομηχανιών που προωθούσαν τα προϊόντα τους μέσω θαλάσσης (π.χ. η Β.Φ.Λ.). 

 

Η αλιεία και τα προϊόντα της, νωπά, αλίπαστα και κατεψυγμένα λόγω του Λιμανιού έφευγαν και φεύγουν στις αγορές της Ελλάδας και του εξωτερικού. Η τουριστική μας ανάπτυξη λόγω θάλασσας και Λιμανιού ξεκίνησε. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, τα πρώτα γκρουπ τουριστών έφτασαν στην περιοχή με κρουαζιερόπλοια. 

 

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε είναι επιβεβλημένο να έχουμε πάντα στραμμένη την προσοχή μας προς την θάλασσα στο Λιμάνι μας, την χερσαία ζώνη, το “πρόσωπο” της Καβάλας. 

 

Με όραμα, φιλόδοξα σχέδια, καινοτόμες δράσεις, πρωτοβουλίες να αλλάζουμε διαρκώς την εικόνα μας προς το καλύτερο. Το παράλιο μέτωπο της πόλης είναι και το μεγάλο συγκριτικό της πλεονέκτημα. 

 

Τα έργα θωράκισης και επέκτασης του μόλου, η δημιουργία πλωτών εξεδρών προσέγγισης τουριστικών σκαφών αλλά και η θωράκιση της παραλίας της Ραψάνης ήταν τα προηγούμενα χρόνια τα νέα μεγάλα έργα που άλλαξαν προς το καλύτερο την πόλη μας.

 

Η αλλαγή που ξεκίνησε στην εικόνα του χερσαίου τμήματος της παραλίας και η συνολική ανάπλαση που θα ακολουθήσει είναι προς την θετική κατεύθυνση. 

 

Η ανάρτηση με αφορμή τα 92 χρόνια που έχουν περάσει από την 4η Νοεμβρίου 1929 ημέρα που ο Ελευθέριος Βενιζέλος θεμελίωνε το Λιμάνι στην Καβάλα