γράφει ο 

Βασίλης Μυλωνάς

 

Και επί γης Ειρήνη!

 

Έτσι θα πάει, φίλε μου, θα πάρουμε φρεγάτες

κι ας τρώμε…νεροκρέμμυδα και δυό βραστές πατάτες.

 

Απ’ τον καιρό που οι άνθρωποι, ήταν ακόμη ζώα,

ξεκίνησαν οι πόλεμοι, μέχρι αυτή την ώρα.

 

Κι ο κόσμος, δήθεν, άλλαξε, γίναμε μορφωμένοι,

μα η μανία του κακού, μέσα μας παραμένει.

 

Ποιος θα αρπάξει τ’ αλλουνού, γη και περιουσία,

να αιχμαλωτίσει άλλους λαούς, για πάμφθηνη εργασία.

 

Ποιος θα μπορούσε, άραγε, μόνος του να διαβάσει,

αυτή η ανθρωπότητα, το τι έχει περάσει;

 

Σ’ όλη τη γη σφαγές, φωτιές, δεινά, αιχμαλωσίες,

η ιστορία ξέχειλη, μαρτύρια και θυσίες.

 

Τοις ηττημένοις, ω, ουαί, μαστίγια και δουλείες,

μέχρι ολοκαυτώματα κι άλλες γενοκτονίες.

 

Και αυτοβαφτιστήκαμε, «παιδιά Θεού», ντροπή μας!

Μα κατοικεί ο διάβολος, βαθιά μες στην ψυχή μας.

 

Οι Δαναοί λεηλάτησαν και έκαψαν την Τροία

και στην Ελλάδα εισέρχονταν, οι Πέρσες με μανία.

 

Και δεν υπήρξε ούτε λεπτό, πάνω στη γη Ειρήνη

και γίνονται οι άνθρωποι, στον πόλεμο σαν κτήνη.

 

Υπήρξανε δικτάτορες, άφρονες βασιλιάδες,

που θυσιάζανε στρατό, αμέτρητες μυριάδες.

 

Για να κερδίσουν κτήματα, όπου δεν τους ανήκαν,

όσο για τις απώλειες, λες να…σκορδοκαήκαν;

 

Για αυτούς ήτανε νούμερα, στο οπλοστάσιό τους

και μόνο να πετύχουνε, θέλανε το σκοπό τους.

 

Και φτάσαμε στις μέρες μας, πήγαμε στο φεγγάρι,

ο άνθρωπος είν’ έξυπνος, έχει μυαλό και χάρη.

 

Κι είναι όλη μας η ζωή, μες στην τεχνολογία

και πάμε να δαμάσουμε, την κάθε πανδημία.

 

Μα τι κι αν εφευρέσουμε, χιλιάδες μέσα νέα,

ποτέ δε θα γιατρέψουμε, τη φτέρνα του Αχιλλέα.

 

Η τάση μας για πόλεμο, που μέσα μας φωλιάζει,

ν’ αλληλοφαγονόμαστε, κάθε τόσο μας βάζει.

 

Και σε καιρούς «ειρηνικούς», για πόλεμο μιλάμε

και δώστου εξοπλιζόμαστε, τα όπλα μας μετράμε.

 

Τόσα έχει ο τουρκαλάς, τόσα έχει ο Εγγλέζος,

τόσα ο Αμερικανός, ο Ρώσος, ο Κινέζος.

 

Πω, πω, αυτοί έχουν πολλά και λίγα τα δικά μου,

θα παραγγείλω και εγώ, να σώσω τα παιδιά μου.

 

Τρέχουν τα δις σαν το νερό, αδειάζουν τα ταμεία,

για να γεμίσουν, πώς παιδιά; Νέα φορολογία.

 

Φόρος εδώ, φόρος εκεί, οι ΦΠΑ οργιάζουν

και του κοσμάκη, δυστυχώς, τις τσέπες ξετινάζουν.

 

Κι ας έχουμε δρόμους κακούς κι ερείπια σχολεία

και οι ελλείψεις τρομερές, μες στα νοσοκομεία.

 

Πρέπει να αγοράσουμε και Ραφάλ και φρεγάτες,

δεν τέλειωσε ο πόλεμος, μην έχουμε αυταπάτες.

 

Στον κόσμο εξοπλίζονται, πλούσιοι και… ζητιάνοι,

για αφοπλισμό του ανθρώπου ο νους, είναι φτωχός, δε φτάνει.

   

Και θ’ ακριβοπληρώνουμε, την οπλική σπατάλη

και θα ’χουμε περήφανα, το χέρι στη σκανδάλη.

 

Μα έχουμε μια παρηγοριά, που ήταν και θα μείνει,

να ακούμε μες στις εκκλησιές, το «Επί γης Ειρήνη!»