γράφει ο
Κώστας Τσιμτσιρής
Όταν στο παρελθόν προειδοποίησα για την ασφάλεια των παιδιών και έφτασα στο σημείο να μιλήσω ακόμη και για απόσυρση ομάδας, δεν το έκανα για να προκαλέσω ούτε για να δημιουργήσω εντυπώσεις. Το έκανα γιατί θεωρούσα και εξακολουθώ να θεωρώ πως η ζωή ενός παιδιού βρίσκεται πάνω από αγώνες, προγράμματα, σκοπιμότητες και προσωπικές αντιπαραθέσεις. Τότε με «κρέμασαν στα μανταλάκια» και παρουσίασαν την ανησυχία μου ως υπερβολή.
Σήμερα δεν γράφω για να πω «σας τα έλεγα». Μπροστά στον χαμό ενός παιδιού, η λέξη «δικαίωση» δεν έχει καμία θέση. Υπάρχει μόνο θλίψη, οργή και ένα αμείλικτο ερώτημα: πόσες τραγωδίες χρειάζονται ακόμη για να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε την ασφάλεια ως λεπτομέρεια;
Πάντοτε το ίδιο σκηνικό. Πρώτα η ΟΔΥΝΗ. Ύστερα οι δηλώσεις για ελέγχους, άδειες, πιστοποιήσεις και υπευθύνους. Και λίγο αργότερα η ΛΗΘΗ. Μέχρι να συμβεί το επόμενο κακό και να μιλήσουμε ξανά για την «κακιά ώρα».
Η ασφάλεια όμως δεν μπορεί να ελέγχεται μετά την τραγωδία. Πρέπει να εξασφαλίζεται πριν μπει το πρώτο παιδί στο γήπεδο. Οι προειδοποιήσεις δεν πρέπει να χλευάζονται ούτε να πολεμιούνται. Πρέπει να ακούγονται και να εξετάζονται, όσο ενοχλητικές κι αν είναι.
Γιατί όταν χάνεται ένα παιδί, δεν φταίει απλώς η «κακιά ώρα». Και όσοι μένουν πίσω δεν ζουν με μια κακιά στιγμή, αλλά με έναν αβάσταχτο πόνο για ολόκληρη τη ζωή τους.
Ας μην ξεχάσουμε ξανά. Ας απαιτήσουμε έλεγχο, πρόληψη και πραγματική ευθύνη. Για να μη χρειαστεί ποτέ ξανά μια οικογένεια να πληρώσει με το παιδί της όσα όλοι εμείς ανεχθήκαμε ως «προχειρότητα»
