Μια εξαιρετικά σοβαρή καταγγελία βλέπει το φως της δημοσιότητας, αναδεικνύοντας ένα περιστατικό αναπαραγωγικού εξαναγκασμού σε κεντρική γειτονιά της Καβάλας.
Όπως καταγγέλλεται, μια νεαρή γυναίκα δέχθηκε απειλές και ψυχολογική βία από το περιβάλλον του συντρόφου της.
Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο της καταγγελίας, το οποίο θέτει καίρια ερωτήματα για την προστασία των γυναικών και τον ρόλο της κοινωνίας και των θεσμών.
Όταν η επιλογή της μητρότητας γίνεται αντικείμενο εξαναγκασμού
γράφει η
Μανίνα Χατζίδου
Υπάρχουν ιστορίες που δεν πρέπει να μένουν στη σιωπή. Ιστορίες που θέτουν ένα κρίσιμο ερώτημα: ποιος προστατεύει μια γυναίκα όταν η ίδια της η απόφαση για το σώμα και τη μητρότητά της αμφισβητείται, απειλείται ή καταστρατηγείται;
Σύμφωνα με καταγγελία που έχει γίνει γνωστή, μια νεαρή γυναίκα, έπειτα από σχέση με τον σύντροφό της σε κεντρική γειτονιά της Καβάλας , αποφάσισε μαζί του να προχωρήσουν στη δημιουργία οικογένειας. Όταν η εγκυμοσύνη έγινε γνωστή, όμως, φέρεται να υπήρξε έντονη αντίδραση από το οικογενειακό περιβάλλον του νεαρού .
Η γυναίκα καταγγέλλει ότι βρέθηκε αντιμέτωπη με αναπαραγωγικό εξαναγκασμό, απειλές και περιστατικά βίας, προκειμένου να αλλάξει μια απόφαση που αφορούσε το δικό της σώμα και τη δική της ζωή , κάτι το ο οποίο ο ίδιος άνθρωπος το έχει επαναλάβει στο παρελθόν .
Δεν μιλάμε απλώς για μια οικογενειακή διαφωνία. Μιλάμε για μια βαθιά παραβίαση της προσωπικής ελευθερίας, της σωματικής αυτονομίας και του δικαιώματος μιας γυναίκας να αποφασίζει η ίδια για την αναπαραγωγική της ζωή.
Και εδώ γεννιέται ένα ακόμη ερώτημα: πού βρίσκεται η κοινωνία όταν μια γυναίκα χρειάζεται προστασία;
Πού βρίσκονται οι θεσμοί, οι υπηρεσίες υποστήριξης και οι άνθρωποι που οφείλουν να σταθούν δίπλα σε ένα θύμα βίας;
Δεν είναι ζήτημα «κουτσομπολιού» μιας μικρής κοινωνίας. Δεν είναι ζήτημα οικογενειακής τιμής ή κοινωνικής εικόνας. Είναι ζήτημα ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και κυρίως, δεν πρέπει να ζητάμε από μια γυναίκα που έχει υποστεί εξαναγκασμό να σηκώσει μόνη της το βάρος του τραύματος.
Το #MeToo μας έμαθε να ακούμε τις φωνές όσων φοβήθηκαν να μιλήσουν. Μας έμαθε ότι η σιωπή δεν πρέπει να προστατεύει εκείνους που ασκούν βία, αλλά εκείνους που την υφίστανται.
Αν μια γυναίκα οδηγήθηκε, σύμφωνα με την καταγγελία της, σε μια τόσο σοβαρή απόφαση μέσα από φόβο, απειλές ή βία, τότε το τραύμα της δεν τελειώνει τη στιγμή που τελειώνει το γεγονός. Μπορεί να συνεχιστεί για χρόνια.
Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι η δημόσια διαπόμπευση μιας οικογένειας ούτε η δημιουργία ενός νέου κύκλου βίας. Είναι η λογοδοσία, η προστασία του θύματος και η απονομή δικαιοσύνης .
Μια κοινωνία δεν κρίνεται από το πόσο γρήγορα μπορεί να στιγματίσει κάποιον. Κρίνεται από το πόσο αποφασιστικά προστατεύει εκείνον που βρίσκεται σε θέση αδυναμίας.
Και απέναντι στον αναπαραγωγικό εξαναγκασμό, η απάντηση πρέπει να είναι ξεκάθαρη: Το σώμα μιας γυναίκας δεν είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Η μητρότητα δεν επιβάλλεται. Και καμία γυναίκα δεν πρέπει να φοβάται για να μπορέσει να αποφασίσει για τη δική της ζωή.
