Απορρίφθηκε από το Πενταμελές Εφετείο Θράκης η αγωγή που κατατέθηκε τον περασμένο Ιούλιο (και εκδικάστηκε λίγο πριν εκπνεύσει το 2017) κατά του Δήμου Θάσου από εργολάβο ο οποίος ζητούσε να του καταβληθεί το ποσό των 272.064,94 ευρώ για την κατασκευή υδραυλικών έργων που ισχυριζόταν πως είχε εκτελέσει τη θερινή περίοδο του 2002 επί δημαρχίας Λευτέρη Μερέση.
Κάτια Γιαννουκάκου
Από τα στοιχεία που προσκομίστηκαν από την σημερινή διοίκηση του Δήμου το Δικαστήριο έκρινε πως τα χρήματα που αξίωνε ο εν λόγω εργολάβος δεν έπρεπε να του αποδοθούν καθώς δεν αποδεικνύεται με κανέναν τρόπο ότι του οφείλονται. Όπως προέκυψε, δεν υπήρξε καμία σύμβαση για την εκτέλεση των έργων και δεν τηρήθηκαν οι νόμιμες διαδικασίες που να δικαιολογούν την εκταμίευση του παραπάνω ποσού. Από τον ενάγοντα εργολάβο δεν κόπηκε κανένα τιμολόγιο ή άλλο παραστατικό που να δικαιολογεί τις εργασίες που ισχυρίζεται πως έκανε για λογαριασμό του Δήμου και τέλος το μόνο στοιχείο που είχε στην κατοχή του για να πληρωθεί ήταν κάτι βεβαιώσεις ότι τα έργα έγιναν, υπογεγραμμένες από τον πρώην δήμαρχο, οι οποίες ωστόσο δεν αναγνωρίστηκαν ως έγκυρο δημόσιο έγγραφο από το Δικαστήριο.
Με την παραπάνω απόφαση λήγει οριστικά μια υπόθεση που ξεκίνησε για τον Δήμο Θάσου τον Δεκέμβριο του 2015 στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καβάλας από τον εν λόγω εργολάβο που ζητούσε να πληρωθεί 15 χρόνια μετά (!) από την περίοδο που ισχυριζόταν πως εκτέλεσε τα υδραυλικά έργα, χωρίς ωστόσο να προκύπτουν από πουθενά παραστατικά και διαδικασίες για την εκτέλεσή τους.
Να σημειωθεί ότι πριν το 2015, οπότε άρχισε η δικαστική διαμάχη, ο εν λόγω εργολάβος δεν διεκδίκησε ποτέ στο παρελθόν από τον Δήμο της Θάσου και επί δημαρχίας του Λευτέρη Μερέση τα χρήματα που προφορικά ο πρώην δήμαρχος είχε βεβαιώσει πως του οφείλονταν. Όπως και να έχει πάντως, μετά το πέρας της πενταετίας το παραπάνω ποσό είχε παραγραφεί.
Διεκδικούσε χρήματα βάσει... προφορικών συμβάσεων (!!!) με τον πρώην δήμαρχο Θάσου
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στην αγωγή που κατέθεσε ο ενάγων, στο πλαίσιο της επαγγελματι- κής του δραστηριότητας ως εμπειροτέχνης εργολάβος κλήθηκε από τον πρώην δήμαρχο Θάσου, να κατασκευάσει υδραυλικά έργα στο νησί κατόπιν διαδοχικών «προφορικών συμβάσεων» μεταξύ του ιδίου και του πρώην δημάρχου, καθώς κρίθηκε πως οι εργασίες έπρεπε να γίνουν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος λόγω αυξημένων αρδευτικών αναγκών, κατά το χρονικό διάστημα από 27-3-2002 μέχρι 24-7-2002. Συγκεκριμένα, τα έργα που κλή- θηκε και ανέλαβε να εκτελέσει καθώς και τα ποσά που διεκδικούσε για το κάθε ένα συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ περιγράφονται ως εξής:
Α) στην περιοχή Ραχωνίου 18 έργα συνολικής αξί- ας 142.721,60 ευρώ
Β) στην περιοχή Πρίνου 24 έργα συνολικής αξίας 16.377,09 ευρώ
Γ) στην περιοχή Πρίνου επιπλέον 23 έργα συνολι- κής αξίας 71.807,41 ευρώ
Δ) στην περιοχή Μαριών 2 έργα συνολικής αξίας 21.760,45 ευρώ
Ε) στην περιοχή Λιμεναρίων 1 έργο αξίας 12.466,16
ευρώ
ΣΤ) στην περιοχή Θεολόγου 2 έργα συνολικής αξίας 6.700,58 ευρώ
Ζ) στην περιοχή Σωτήρα 1 έργο αξίας 231,65 ευρώ Στην αγωγή του αναφέρει πως η συνολική αμοιβή για τα έργα που εκτέλεσε ανέρχεται στο ποσό των 272.064,94 ευρώ μαζί με Φ.Π.Α. και ότι ο Δήμος Θάσου, που παρέλαβε τα έργα, με τις από 30-12- 2002 βεβαιώσεις του τότε δημάρχου του βεβαίωσε την εκτέλεση των έργων ανά Δημοτικό Διαμέρισμα και αναγνώρισε την οφειλή του, πλην όμως, δεν προέβη στην εξόφληση της οφειλής, παρά τις κατ’ επανάληψη οχλήσεις του. Επιπλέον στην αγωγή του ο ενάγων ζητά τα δικαστικά έξοδα να πληρωθούν από τον Δήμο της Θάσου.
Δεν τηρήθηκε καμία νομοθεσία για την εκτέλεση των έργων
Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου στη συγκεκριμένη υπόθεση διαπιστώθηκε σωρεία, λαθών, παραλείψεων και παρατυπιών σχετικά με τον τρόπο της εκτέλεσης των έργων. Όπως έκρινε το Δικαστήριο, το υπέρογκο ποσό των 272.000 ευρώ που όπως ισχυρίζεται ο εργολάβος κόστισαν τα έργα δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ως έργο απευθείας ανάθεσης καθώς δεν προηγήθηκε διενέργεια διαγωνισμού όπως ορίζει ο νόμος. Ταυτόχρονα στα έργα δεν μπορεί να αποδοθεί ο όρος του κατεπείγοντος καθώς ξεπερνούν το ποσό των 5.869,40 ευρώ που μπορεί να δικαιολογηθούν από τη νομοθεσία. Επιπλέον, παραπάνω πιστώσεις που αξίωνε ο εργολάβος δεν είχαν εγγραφεί στον προϋπολογισμό του Δήμου για να δικαιολογηθεί η εκταμίευσή τους στη συνέχεια.
Διεκδικούσε τα χρήματα ...χωρίς παραστατικά
Η υπόθεση πάντως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και κωμικοτραγική καθώς από τη μία δεν τηρήθηκαν οι προβλεπόμενες από το νόμο διαδικασίεςγια την εκτέλεση των έργων και από την άλλη ο ενάγων, όπως διαπιστώθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία, ζητούσε τα χρήματα συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ χωρίς να έχει προσκομίσει κανένα παραστατικό στον Δήμο που να δικαιολογούν τις εργασίες. Επιπλέον δεν υπάρχουν παραστατικά στοιχεία, από τα οποία να προκύπτουν:
α)το προσωπικό που λέει πως απασχολήθηκε στα έργα,
β) οι αμοιβές που κατέβαλε σ’ αυτό,
γ) οι δαπάνες για τη λειτουργία των σκαπτικών μηχανημάτων που χρησιμοποίησε για την εκτέλεση των επικαλουμένων εργασιών,
δ) καθώς και η αξία των υλικών που αγόρασε και χρησιμοποίησε για τις εργασίες που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησε.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, από τη συνεκτίμηση των παραπάνω στοιχείων δεν προκύπτει ότι ο ενάγων εργολάβος ανέλαβε, εκτέλεσε και παρέδω- σε τα επικαλούμενα αρδευτικά δημοτικά έργα το χρονικό διάστημα από 27-3-2002 έως 24-7-2002. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην απόφαση, εάν πράγματι όπως επικαλείται είχε εκτελέσει τις εργασίες που του ανατέθηκαν θα είχε προβεί, σύμφωνα με τη λογική, στην έκδοση τιμολογίων παροχής υπηρεσιών, προκειμένου να δρομολογήσει την καταβολή της εργολαβικής του αμοιβής για κάθε έργο, πλην όμως, κανένα τέτοιο τιμολόγιο δεν προσκομίζει.
Δεν παραλήφθηκαν ποτέ από τον Δήμο!
Επιπροσθέτως, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που προσκόμισε στο Δικαστήριο η σημερινή διοίκηση του Δήμου, από την Τεχνική Υπηρεσία επί διοίκησης του πρώην δημάρχου, δεν υπάρχει βεβαίωση εκτέλεσης των έργων αλλά ούτε και πρωτόκολλο παραλαβής τους. Μάλιστα σύμφωνα με μάρτυρα, υπάλληλο του Δήμου Θάσου, που κατέθεσε στη δίκη κανένα από τα έργα που επικαλείτο ότι εκτέλεσε τότε ο εργολάβος δεν επιμετρήθηκε και δεν παραλήφθηκε, καθώς δεν υπάρχουν σχετικά έγγραφα από την τεχνική Υπηρεσία που να το αποδεικνύουν.
Κουρελόχαρτα χωρίς ισχύ οι «βεβαιώσεις Μερέση»
Καθώς δεν υπήρχαν συμβάσεις για την ανάθεση των έργων ώστε να διεκδικηθούν τα χρήματα από τον ενάγοντα εργολάβο, ο πρώην δήμαρχος τού είχε υπογράψει βεβαιώσεις για την εκτέλεση των έργων οι οποίες συνοδεύονταν και από υπογεγραμμένες βεβαιώσεις των προέδρων των Τοπικών Συμβουλίων των αντίστοιχων δημοτικών διαμερισμάτων που είχαν γίνει τα έργα. Ωστόσο το Δικαστήριο έκρινε ότι οι συγκεκριμένες βεβαιώσεις στερούνταν αποδεικτικής δύναμης δημοσίων εγγράφων, δεδομένου ότι η πιστοποίηση της εκτέ- λεσης εργασιών δημοτικού έργου ανήκει, σύμφω- να με τις διατάξεις του νόμου στην επιβλέπουσα αρμόδια Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου.
Επιπλέον οι βεβαιώσεις αυτές δεν μπορούν να ληφθούν υπόψιν ούτε ως ιδιωτικά έγγραφα καθώς δεν μπορούν να χρησιμεύσουν ως αποδεικτικό μέσο καθώς σε αυτά οι εργασίες αναφέρονται αο- ρίστως ενώ δεν προσκομίσθηκαν ούτε φωτογραφίες που να τα απεικονίζουν.
Τέλος, ο ενάγων εργολάβος επί σειρά ετών δεν αξίωσε με οποιονδήποτε τρόπο την καταβολή των χρημάτων για τα έργα που επικαλείτο πως είχε εκτελέσει, ούτε είχε διαμαρτυρηθεί εγγράφως για τη μη καταβολή του ποσού που ζητούσε με αποτέλεσμα να έχει υποκύψει στη βραχύχρονη πενταετή παραγραφή, που λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως από την ισχύουσα νομοθεσία.
Για όλους τους παραπάνω λόγους το Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή του ενάγοντα εργολάβου ως αβάσιμη καταδικάζοντάς τον μάλιστα να πληρώσει και τα δικαστικά έξοδα του Δήμου Θάσου με το ποσό των 4.000 ευρώ.
Οι βεβαιώσεις Μερέση
Θυμίζουμε ότι ο πρώην δήμαρχος είχε δικαστεί για τις εν λόγω βεβαιώσεις τις οποίες είχε εκδώσει λίγο πριν το τέλος της δημοτικής του θητείας του και είχε απαλλαχθεί από το Εφετείο Θράκης το Δεκέμβριο του 2013. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο εκείνης της υπόθεσης, ο Λευτέρης Μερέσης εξέδω- σε 27 ψευδείς βεβαιώσεις που ζημίωσαν οικονομι- κά τον Δήμο Θάσου κατά 550.000 ευρώ περίπου. Σύμφωνα με εκείνη την απόφαση, στο Δικαστήριο –δια στόματος εισαγγελέως– διαπιστώθηκε ότι ο Δήμος ναι μεν είχε ζημιωθεί και υπήρξε απιστία, αλλά ο κατηγορούμενος δεν είχε διαπράξει αυτό για το οποίο η ποινική δίωξη και το παραπεμπτικό βούλευμα τον κατηγορούσαν. Με άλλα λόγια, έγινε δεκτό ότι δεν τηρήθηκαν οι νόμιμες διαδικασίες (διαγωνισμοί κλπ) αλλά δεν υπήρξε «ψευδής βεβαίωση» όπως ανέφερε το κατηγορητήριο.
