Τη σκληρή πραγματικότητα πίσω από τη βιτρίνα του ελληνικού τουρισμού και την απότομη ψυχολογική και σωματική μετάβαση που βιώνουν οι εποχικά εργαζόμενοι, περιγράφει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο σεφ Γιάννης Μαρινόπουλος σε συνέντευξή του στην Athens Voice και στη Μανίνα Ζουμπουλάκη.
Έχοντας περάσει τα τελευταία χρόνια στις επαγγελματικές κουζίνες των ξενοδοχείων της Θάσου, ρίχνει φως στο δύσκολο «άδειασμα» που ακολουθεί αμέσως μετά το κλείσιμο της σεζόν.
Όπως εξομολογείται ο σεφ, μετά από 170 συνεχόμενες ημέρες ασταμάτητης εργασίας, με καθημερινά εξαντλητικά δωδεκάωρα και τεράστια πίεση, το σώμα φτάνει στα όριά του. Η λήξη της καλοκαιρινής περιόδου βρίσκει τους εργαζομένους σωματικά καταπονημένους, με μυϊκούς πόνους και έντονη την ανάγκη να αναπληρώσουν τον χαμένο ύπνο. Ωστόσο, η μεγαλύτερη πρόκληση τελικά δεν είναι η ξεκούραση, αλλά η ψυχολογική διαχείριση της νέας πραγματικότητας.
Ο Γιάννης Μαρινόπουλος κάνει λόγο για μια μορφή «ιδρυματοποίησης». Η ζωή στην επαγγελματική κουζίνα μεταφράζεται σε μια απόλυτα προκαθορισμένη και αυστηρή ρουτίνα, με διαρκή εγρήγορση και πρακτικά μηδενική προσωπική ζωή. Όταν αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο ξαφνικά εξαφανίζεται, το αίσθημα του άφθονου ελεύθερου χρόνου προκαλεί πρωτόγνωρη αμηχανία. Παρομοιάζει, μάλιστα, αυτή την απότομη αλλαγή με το συναίσθημα ενός ανθρώπου που, ύστερα από χρόνια φυλάκισης, βγαίνει με άδεια στην πόλη και αναρωτιέται τι πρέπει να κάνει και πού ανήκει πια.
Παράλληλα, αναφέρεται στη δυσκολία της προσαρμογής σε έναν τόπο που κυριολεκτικά ερημώνει από τον Οκτώβριο, όπου τα πάντα κλείνουν και οι κοινωνικές συναναστροφές ελαχιστοποιούνται. Η προσωπική του αποφόρτιση και επαναφορά έρχεται σταδιακά μέσα από την επιστροφή στα απλά πράγματα: μοναχικές βόλτες δεκάδων χιλιομέτρων με το ποδήλατο, ηρεμία στις άδειες παραλίες της Θάσου και την επανασύνδεση με τη φύση.
Όπως καταλήγει χαρακτηριστικά, το πιο δύσκολο κομμάτι στο τέλος της τουριστικής σεζόν είναι ότι, μετά από μήνες απόλυτης αφοσίωσης, πρέπει ουσιαστικά να ξαναμάθεις να ζεις τη ζωή σου έξω από τη δουλειά.
