γράφει ο
Κώστας Παπακοσμάς
Στην μνήμη του παππού μου Κωνσταντίνου ..που δεν γνώρισα, αν και εκείνος πρόλαβε να με κρατήσει στην αγκαλιά του, έστω και λίγο.. το κείμενο αυτό.. Πετράς στο επάγγελμα από την Χώρα της Ανατολικής Θράκης, προσφυγόπουλο στην Καβάλα από το μαρτυρικό εκείνο 1922 και την εκκένωση της Θράκης. Το μεροκάματο ήταν στο νταμάρι της Καλαμίτσας αλλά και στο στρώσιμο με κυβόλιθους στους δρόμους της πόλης.
Τα “παράσημα” που πήρε από την συμμετοχή του, στον πόλεμο του 1940 ήταν η ασθένεια της εποχής ..η φυματίωση.. Πέθανε αρκετά νέος στα μέσα της δεκαετίας του 1960..
Τον Ιούνιο του 1994, ο αείμνηστος Δήμαρχος Λευτέρης Αθανασιάδης απένειμε σε όλους τους Καβαλιώτες πολεμιστές της εποχής εκείνης ένα μετάλλιο και δίπλωμα για τις “εξαιρετικές υπηρεσίες που προσέφερε στο Έθνος την περίοδο 1940 -41 (Αλβανικό Έπος)”.
Τα κειμήλια αυτά η μοναδική πολύτιμη ανάμνηση.. από την ζωή του για μας την οικογένεια του. Στην φωτογραφία στρώσιμο γρανιτένιων πλακών στην είσοδο του λιμανιού της πόλης. Η Καβάλα, η πόλη της πέτρας και των μοναδικών δρόμων, ίσως θα πρέπει να αναδείξει το στοιχείο αυτό..
Στην εικόνα πολλά από τα κτίσματα δεν υπάρχουν σήμερα, ειδικά στην συνοικία της Παναγίας.
Το σημείο αυτό, ονομάσθηκε για μερικά χρόνια “ Πλατεία Τσώρτσιλ” αλλά η ονομασία αφαιρέθηκε μετά τα γεγονότα της Κύπρου και τον απαγχονισμό των Ηρώων Καραολή και Δημητρίου από τις Αγγλικές δυνάμεις κατοχής.
Η πόλη τότε αφαίρεσε και αποκαθήλωσε όλες τις Αγγλικές ονομασίες.
Ο Ηλίας Τσαούσης έγραψε: “Οι "πετράδες" ήταν στο δρόμο μπροστά από το Διοικητήριο. Κάθονταν κάτω ,διπλά τους οι πέτρες ανώμαλες και σιγά - σιγά δίναν το σχήμα του κυβόλιθου!!! Τους θυμάμαι καλοκαίρι περίπου 40 άτομα να κάνουν αυτή τη δουλειά. Λόγω του ήλιου ο καθένας είχε από μια ομπρέλα!!! Ήταν πραγματικοί τεχνίτες”.
