γράφει ο
Βύρων Δημητριάδης
“...Τι θες εδώ εσύ ρε εθνικέ κοριέ; Το έχεις παρακάνει, κανονικά, εάν υπήρχε δικαιοσύνη στη χώρα, πρέπει να ήσουν μέσα ισόβια, βρομοκοριέ…” -είπε ο ένας μεγάλος στον άλλο μεγάλο που τυχαίνει να είναι και πρωθυπουργικός ανιψιός και -κατά δήλωση του ιδίου- “προστάτης της κυβέρνησης, των μυστικών υπηρεσιών, της παράταξης της ΝΔ αλλά, και πάνω απ’ όλα, της πατρίδας”!!!
Το γεγονός ότι είναι “έξω” μπορεί να σημαίνει ότι πράγματι δεν υπάρχει δικαιοσύνη στη χώρα όμως, ταυτόχρονα, επιβεβαιώνει και την ύπαρξη ιδιαίτερων νόμων που χρησιμοποιεί η δικαστική εξουσία ώστε να τον νομιμοποιεί -νομιμοποιώντας έτσι την υποδούλωσή της στο ολιγαρχικό καθεστώς του Μητσοτάκη.
Ο καθηγητής Νομικής Φιλοσοφίας και Πρόεδρος, επί 4ετίας ΣΥΡΙΖΑ, διαφόρων Κοινοβουλευτικών Επιτροπών, Κώστας Δουζίνας μεταφέρει την εμπειρία στο τελευταίο βιβλίο του “ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ”:
“...Σήμερα η διάκριση των εξουσιών έχει εξασθενίσει ως θεσμική διάκριση και παραμένει ως νομιμοποιητικός μύθος.
Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση διοικεί, η Βουλή νομοθετεί και ελέγχει την κυβέρνηση και τα δικαστήρια ερμηνεύουν τους νόμους και ελέγχουν τη διοίκηση.
Εντούτοις η αυστηρή διάκριση των εξουσιών δεν ίσχυσε ποτέ παρά τις διαβεβαιώσεις των συνταγματικών εγχειριδίων…
...θεωρητικά η Βουλή προτείνει τους υποψήφιους για τις θέσεις των ανώτερων δικαστικών, μετά ακρόαση και ψηφοφορία της Διάσκεψης των Προέδρων.
Θυμάμαι ότι πριν τις συνεδριάσεις της Διάσκεψης, οι βουλευτές έπαιρναν χαρτάκια με τις επιλογές της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων…
Όλες οι σημερινές διοικήσεις των ανώτερων δικαστηρίων έχουν διοριστεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και από αυτόν εξαρτώνται οι προαγωγές τους…”.
Μια διαδικασία που υποβιβάζει τους “λειτουργούς της δικαιοσύνης” σε υπαλληλίσκους των πολιτικάντηδων οικονομικών δολοφόνων αλλά και την επιστημονική της επάρκεια.
“...Να προσθέσω -γράφει ο Κ.Δ- ότι 4 χρόνια στη Διάσκεψη… που εξέτασε δεκάδες ανώτερους δικαστές, ελάχιστοι είχαν ασχοληθεί με τη μεθοδολογία του επιχειρήματος και τις αιτιολογήσεις των αποφάσεών τους…
Το θετικιστικό επιχείρημα υποστηρίζει ότι όταν μια πράξη είναι νομότυπη δεν μπορεί να παραβιάζει την ηθική. Το νόμιμο είναι αυτόματα ηθικό.
Αυτή η απαράδεκτη ταύτιση ηθικής και νόμου αποκαλύπτει τη δομική σχέση μεταξύ δικαίου, πολιτικής και νομικής ιδεολογίας…”.
Ας γνωριστούμε με τον “Νομικιστικό Θετικισμό” όπως αυτός εμφανίζεται σήμερα και αστυνομεύει τη ζωή μας.
Γράφει, για παράδειγμα, ο Μανώλης Κοττάκης ( “δημοκρατία” 21/5): “...Τη διάκριση των εξουσιών… επικαλέστηκε ο Εισαγγελέας του Άρειου Πάγου (Α.Π) Κων. Τζαβέλλας για να αρνηθεί την προσέλευσή του στην Επιτροπή Θεσμών του Κοινοβουλίου και να απαντήσει σε ερωτήματα που αφορούν τους χειρισμούς του στις υποκλοπές…” -υπόθεση, ως γνωστόν, κατασκοπείας στην οποία εμπλέκονται εκτός της ελληνικής ΕΥΠ υπό τη διοίκηση του Μητσοτάκη και η Ισραηλινή ΜΟΣΑΝΤ (Ντίλιαν, Intellexa κ.α.).
Ο Τζαβέλλας είχε αρνηθεί να δώσει συνέχεια στην απόφαση-διαταγή του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου για “περαιτέρω έρευνα για να επιβεβαιωθεί ή όχι η κατασκοπεία”.
Για την πρώτη άρνηση έγραφε ο Κοττάκης ( “δημοκρατία” 28/4): “...Η οποια έκπληξη… δεν συνίσταται στην πράξη της αρχειοθέτησής της, αλλά… στη θεμελίωσή της.
Στην έννοια που δίνει ο Εισαγγελέας του Α.Π στο κρατικό απόρρητο και κατά συνέπεια στο αδίκημα της κατασκοπείας…
Στην προσπάθειά του να αποδομήσει το κρατικό απόρρητο, ο κ. Εισαγγελέας φλερτάρει… με κάτι αδιανόητο: Να κινηθεί ως δορυφόρος στη τροχιά της γελοιότητας και της επιθεώρησης.
Χρησιμοποιεί ως επιχείρημα μη διάπραξης κατασκοπείας ότι παρακολουθούνταν τα τηλέφωνα του Μενέλαου Φουρθιώτη και του Λάκη Λαζόπουλου, οι οποίοι “δεν ήταν στόχος κατασκόπων”!
Τσουβαλιάζει παρακολουθούμενους υπουργούς, στρατιωτικούς, δικαστές με ηθοποιούς και μάνατζερ αμφιβόλου ηθικής περσόνων, για να ισχυριστεί ότι η συνύπαρξη όλων τους σε ενιαία λίστα υποκλοπών συνιστά απόδειξη μη κατασκοπείας…”.
Ο δημοσιογράφος έχει “βγει από τα ρούχα του”: “...Εκτός από την υπερχειλίζουσα υποκειμενική υπόσταση που απαιτεί το αδίκημα της κατασκοπείας για τη δίωξή του -όπως γράφει και ο εισαγγελέας- υπάρχει και άλλη “υπερχειλίζουσα” στον νομικό μας πολιτισμό: η δημοκρατική ευαισθησία…”.
Όμως, Μανώλη μου η “δημοκρατική ευαισθησία” το αίσθημα της “κοινωνικής δικαιοσύνης” βρίσκεται υπό διωγμό από τον νομικό πολιτισμό του “Νομικιστικού θετικισμού” που κυκλοφορεί και οπλοφορεί στην πιάτσα.
Ασυγκράτητος, όπως είναι, αναδείχνει και μια άλλη “τροχιά γελοιότητας” του συγκεκριμένου Εισαγγελέα “...Ο κ. Τζαβέλλας παρουσιάστηκε, αν θυμόμαστε καλά, την άνοιξη του 2025 ενώπιον της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής, μαζί με τον τότε συνυποψήφιό του για τη θέση του Βασίλη Φλωρίδη -αδελφό του Υπ. Δικαιοσύνης- και έκθεσε τον εαυτό του στην κρίση των βουλευτών για το αξίωμα του Εισαγγελέα του Άρειου Πάγου.
Το ενδιαφέρον μάλιστα -μας θυμίζει ο Μανώλης επιβεβαιώνοντας τον Δουζίνα- ήταν ότι η Διάσκεψη εκείνη ενέκρινε για τη θέση του Εισαγγελέα Βασίλη Φλωρίδη με ψήφους 17 έναντι 14 του κ. Τζαβέλλα.
Τελικώς το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να προαγάγει στην επίζηλο θέση του Εισαγγελέα του Α.Π τον κ. Τζαβέλλα και όχι τον κ. Φλωρίδη!
Ερωτάται επί της αρχής ο κ. Εισαγγελέας του Α.Π: όταν αξιολογεί την υποψηφιότητά του η Βουλή και την επικυρώνει το Υπουργικό Συμβούλιο, δηλαδή περνά “εξετάσεις” και από τη νομοθετική και από την εκτελεστική εξουσία, δεν αναστέλλεται στην πράξη η συνταγματικώς κατοχυρωμένη διάκριση των εξουσιών με την εκ μέρους του αποδοχή των διαδικασιών αυτών;
Και θυμήθηκε τη διάκριση αυτή τώρα που κλήθηκε από την Εθνική Αντιπροσωπεία εις το όνομα της λαϊκής κυριαρχίας -και εκείνος στο όνομα του ελληνικού λαού δρα- για να εξεταστεί επί συγκεκριμένου θέματος…”.
Όμως, “στ’ όνομα της λαϊκής κυριαρχίας” και “στ’ όνομα του ελληνικού λαού” δεν προκύπτει άμεση δημοκρατία αλλά αντιπροσωπευτική, δηλαδή, κοινοβουλευτική Ολιγαρχία.
Εντελώς πρόσφατα, στο άρθρο του με τίτλο: “Δημοκρατία χωρίς δικαιοσύνη ισούται με τυραννία” ( “δημοκρατία” 25/4) αναλύει την προσπάθεια του Βορίδη να ακυρώσει το συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα της αντιπολίτευσης να ζητά διενέργεια εξεταστικής επιτροπής με 120 ψήφους -κάτι που έγινε το 2022.
“...Ο Βορίδης φουσκώνοντας σαν παγώνι… ανέπτυξε τη φοβερή επιχειρηματολογία του γιατί η πλειοψηφία πρέπει να πάρει απόφαση με 151 ψήφους για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής: την επιχειρηματολογία της εθνικής άμυνας και της εθνικής ασφάλειας, κατά το άρθρο 68 του Συντάγματος.
Η απόφαση αυτή που ήδη ελήφθη ουσιαστικά αποτελεί ένα μεγαλοπρεπές “άδειασμα” για τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Τζαβέλλα, ο οποίος έθεσε την υπόθεση εκ νέου στο αρχείο με το επιχείρημα ότι δεν προέκυψαν από τη δίκη στο ακροατήριο στοιχεία που να αφορούν την εθνική ασφάλεια και έγραψε και το περίφημο επιχείρημα για τον Φουρθιώτη…
Όταν έρχεται το Κοινοβούλιο και ενταφιάζει μια εξεταστική επιτροπή για λόγους εθνικής ασφάλειας, στην ουσία έχει πετάξει στα σκουπίδια το πόρισμα του κ. Εισαγγελέα.
Μπράβο κ. Βορίδη! Πώς το καταφέρατε αυτό; Εύγε!…”.
Με τη βία! Πώς αλλιώς;!
Με τη βία παράγουν και συντηρούν το δίκαιο του νομικίστικου θετικισμού.
