Η αναδρομή στην ιστορία του νερού στην Καβάλα ξεκινά κάτι περισσότερο από 100 χρόνια πριν, όταν η μεγάλη αγωνία των κατοίκων της Καβάλας και ειδικά των προσφύγων από το 1922 και μετά, ήταν η έλλειψη του νερού. Στα δύσκολα εκείνα χρόνια της εγκατάστασης των προσφύγων, το νερό έφτανε στην παλιά πόλη μέρα παρά μέρα, μόνο για λίγες ώρες, και οι κοινόχρηστες βρύσες γίνονταν “θέατρο ομηρικών” καυγάδων για το σπάνιο αγαθό.
Η ιστορία της ύδρευσης είναι συνυφασμένη με την ιστορία της σύγχρονης Καβάλας. Το εμβληματικό έργο τοπόσημο της πόλης είναι οι Καμάρες και ο τρόπος με τον οποίο υδρεύονταν η άνυδρη συνοικία της Παναγίας. Με το “άνοιγμα” της πόλης δημιουργήθηκε η ανάγκη υδροδότησης των νέων περιοχών. Το νερό από την “μάνα του νερού” στα τρία Καραγάτσια δεν έφθανε για όλους.
Ανοίχθηκαν πηγάδια στο Περιγιάλι (Καρά – Ορμάν), ενώ αξιοποιήθηκαν και κάποια που υπήρχαν στο Κιουτσούκ Ορμάν (περιοχή Ραψάνης). Το καθαρό και άφθονο νερό ήρθε όμως από τις γεωτρήσεις των πηγών Αμισιανών.
Τότε δημιουργήθηκε και το Ταμείον Υδρεύσεως και Εξυγιάνσεως Καβάλας (με το Φ.Ε.Κ. του 1923 - ουσιαστικά το 1924).
Η διαχείριση του νερού, των δικτύων και της τιμής του, ήταν μια δύσκολη υπόθεση. Η Νομαρχία είχε την ευθύνη της λειτουργίας των εγκαταστάσεων, των έργων και της χρηματοδότησης του. Εύλογες και οι “κόντρες” με τις εκάστοτε προπολεμικές Δημοτικές αρχές.
Δήμος και “Ταμείον” αλληλεπικαλύπτονταν σε αρμοδιότητες και ευθύνες και μόνιμα το πρόβλημα ήταν ένα, η Καβάλα στερούνταν νερού. Οι πρόγονοι μας, σοφά πράττοντας, θεωρούσαν ότι η διανομή του νερού είναι υπόθεση κρατική και αργότερα δημοτική. Είχαν επίγνωση των ευθυνών τους, δεν αναζητούσαν εύκολες λύσεις και δεν εκχωρούσαν σε άλλους τις ανάγκες των συμπολιτών τους.
Μετά την κατοχή και τον εμφύλιο η ζωή τραβά μπροστά και η διαχείριση του νερού είναι αποκλειστική ευθύνη πιά του Δήμου Καβάλας. Το “Ταμείον” παύει να υπάρχει. Τότε δημιουργείται και ο Σύλλογος Υπαλλήλων Υπηρεσίας Υδρεύσεως Δήμου Καβάλας. Όπως κάθε συνδικαλιστικό σωματείο έτσι και αυτό, διεκδικεί καλύτερες συνθήκες εργασίες και αμοιβές, έχοντας απέναντι του τον εκάστοτε Δήμαρχο.
Τα χρόνια κυλούσαν με έργα που γίνονταν στο κέντρο και τις συνοικίες της πόλης, με νέα δίκτυα αλλά και με μόνιμο βραχνά την επάρκεια του νερού. Μελέτες επί μελετών και προσπάθειες για την επίλυση του προβλήματος της ύδρευσης της πόλης από όλους τους μεταπολεμικά Δημάρχους. Τελικά το 1969 ξεκινά το μεγάλο έργο της υδρεύσεως της πόλης από τα νερά των πηγών της Βοϊράνης στο Κεφαλάρι Δράμας. Έργο κολοσσιαίο για την εποχή, όπως και η μεταφορά του νερού από το Αντλιοστάσιο των Αμισιανών στις Δεξαμενές της πόλης. Έργο του τότε Δημάρχου Ευάγγελου Ευαγγελίου. Από το 1972 η Καβάλα έχει άφθονο και ποιοτικό νερό. Τα “μαλλιοτραβήγματα” στις κοινόχρηστες βρύσες πήραν τέλος, όπως και τα ντεπόζιτα και τα “μουσλούκια” στα σπίτια των Καβαλιωτών. Η Καβάλα απαλλάχθηκε από τον “βραχνά” της λειψυδρίας που την ταλαιπωρούσε δεκαετίες ολόκληρες.
Τον Δεκέμβριο του 1968 ολοκληρώθηκε η μελέτη του έργου (έλευσης και διάθεσης του νερού) από το Κεφαλάρι της Δράμας. Το έργο δημοπρατήθηκε τον Μάιο του 1969 και η εγκατάσταση των αναδόχων του έργου έγινε στις 26 Ιουνίου 1969. Τα εγκαίνια του έργου έγιναν το Σάββατο 7 Ιουλίου 1973.
Κάπως έτσι τελειώνει και η ιστορία της Υπηρεσίας Υδρεύσεως του Δήμου Καβάλας, αφού στις 25 Νοεμβρίου 1980 το Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας αποφάσισε να ιδρυθεί στην Καβάλα Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης (ήταν η 474 απόφαση). Λίγους μήνες νωρίτερα η πολιτεία είχε ψηφίσει τον Νόμο 1069 /1980 και έδινε την δυνατότητα στην τοπική αυτοδιοίκηση να δημιουργήσει επιχειρήσεις για την διαχείριση των υδάτων και των λυμάτων.
Τον Μάρτιο του 1981, με νέα απόφαση του, το Δημοτικό Συμβούλιο συμπλήρωσε αυτή που πήρε τον Νοέμβριο για την ίδρυση της Δ.Ε.Υ.Α.Κ. Τον Ιούλιο του 1981 ο Υφυπουργός Εσωτερικών, Ιωάννης Κεφαλογιάννης, συντάσσει το Προεδρικό διάταγμα, το οποίο υπογράφει ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Καραμανλής και δημοσιεύεται στο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβέρνησης την 31η Ιουλίου 1981.
(Πηγή: Δήμος Καβάλας)
