γράφει η
Στέλλα Αργυρίου
Μια πόλη πρωταγωνίστρια, μια χώρα κομπάρσος.
Στην Αθήνα κυκλοφορούν σήμερα περίπου 6 εκατομμύρια αυτοκίνητα, σε μια πόλη που οι δρόμοι της μπορούν να αντέξουν περίπου 2 εκατομμύρια.
Δεν είναι απλώς αριθμοί.
Είναι η φωτογραφία μιας ζωής που έχει γίνει στενή, αγχωτική, αδιέξοδη. Της δικής μας.
Οι μετακινήσεις γίνονται δοκιμασία αντοχής, ο ελεύθερος χρόνος εξαφανίζεται στους δρόμους, ο άνθρωπος ζει σε μόνιμη εγρήγορση. Όταν κάθε καθημερινή υποχρέωση γίνεται μάχη με το άγχος, η ποιότητα ζωής υποβαθμίζεται και η ψυχική επιβάρυνση μεγαλώνει.
Την ίδια στιγμή, η περιφέρεια αδειάζει. Κοινότητες που κάποτε έσφυζαν από ζωή βλέπουν τα σχολεία να κλείνουν, τις υπηρεσίες να απομακρύνονται, τους νέους να φεύγουν.
Η Ελλάδα μοιάζει να έχει μια πόλη που τραβάει το φως και μια χώρα που μένει στο σκοτάδι.
Όταν μια πόλη δεν σε χωράει, δεν χωράει και τα όνειρά σου.
Και όταν ένας τόπος εγκαταλείπεται, μαραίνεται και η συλλογική του αυτοεκτίμηση.
Στην Αθήνα, οι άνθρωποι βιώνουν στρες, ασφυξία, απομόνωση μέσα στο πλήθος.
Στην περιφέρεια, οι άνθρωποι βιώνουν αίσθημα εγκατάλειψης και έλλειψη προοπτικής.
Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι κοινό:
ο πολίτης χάνει την αίσθηση της συμμετοχής στο μέλλον της χώρας.
Η ψυχική υγεία των κοινοτήτων δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι προϋπόθεση για να θέλουν οι άνθρωποι να μείνουν, να δημιουργήσουν, να μεγαλώσουν οικογένειες, να παλέψουν για τον τόπο τους.
H Αθήνα μας λέει: «Δεν χωράω άλλο»,
και η περιφέρεια μας λέει: «Έχω χώρο, αλλά χρειάζομαι στήριξη»
Η Ελλάδα, ομως δεν μπορεί να είναι μια χώρα όπου τα όνειρα έχουν μόνο μία διεύθυνση.
Χρειαζόμαστε αναδιανομή ευκαιριών σε όλη την επικράτεια:
• δουλειές και σύγχρονες υποδομές
• ποιοτικές υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης
• πολιτισμό και κοινότητα
• πραγματική προοπτική ζωής
Είναι ώρα να ξαναμοιράσουμε το μέλλον σε όλη την Ελλάδα.
