Ο Σύλλογος γονέων του Δημοτικού σχολείου Κεχροκάμπου, ενημέρωσε πως δόθηκαν στον Κεχρόκαμπο, δύο παραστάσεις από τη θεατρική ομάδα του Πολιτιστικού συλλόγου Πετεινού, για να τιμηθεί έτσι η μνήμη όσων χάθηκαν στη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.
Ο Σύλλογος αναφέρει αναλυτικά τα εξής:
“Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 η Βουλή των Ελλήνων, με ψήφισμα της, αναγνωρίζει την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και καθιερώνει ως ημέρα μνήμης αυτής, την 19 Μαϊου.
Κι αυτό γιατί την ίδια ημερομηνία δηλ.19 Μαΐου του 1919 ,ο Κεμάλ Ατατούρκ και οι Νεότουρκοι αποβιβάζονται στο λιμάνι της Σαμψούντας και έτσι ξεκινά η τρίτη φάση της γενοκτονίας των Ποντίων.
Δυστυχώς πέρασαν 31 χρόνια και η διεθνής αναγνώριση της γενοκτονίας προχωρά με πολύ αργά βήματα, 4 χώρες: Κύπρος, Αρμενία, Σουηδία, Ολλανδία, κάποιες πολιτείες στην Αμερική, κάποιες πόλεις του Καναδά,της Αυστραλίας, της Ρωσίας...
Τι έχει γίνει όμως μέσα στη πατρίδα μας;; .. σχεδόν καμία προσπάθεια ένταξης της ιστορίας του Πόντου, στο εκπαιδευτικό σύστημα. Την ιστορία, τα ήθη, τα έθιμα θα έπρεπε να τα διδάσκονται οι μαθητές από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.
Η πιο εκτενής αναφορά στην ιστορία του Πόντου γίνεται στο βιβλίο της ιστορίας θεωρητικής κατεύθυνσης,της Γ' λυκείου...όπου γίνεται μια περιληπτική αναφορά στον παρευξείνιο πολιτισμό του 19 και 20 αιώνα Κάτι πράγματι αστείο αν αναλογιστεί κάποιος ότι ο Πόντος ήδη μέχρι τότε μετρούσε 27 αιώνες ιστορίας.
Εμείς ως σύλλογος γονέων θεωρούμε χρέος μας να είμαστε ενεργοί πολίτες και να έχουμε και ενεργούς μαθητές στο δημοτικό σχολείο μας, έτσι εδώ και τρία χρόνια κάνουμε διάφορες δράσεις, οι οποίες έχουν ως ύριο στόχο να μάθουν, με βιωματικό τρόπο, οι μαθητές μας, τα παιδιά μας τα ήθη και τα έθιμα και κατά επέκταση την ιστορία του τόπου μας, της Ελλάδας μας.
Μ' αυτή την εκδήλωση θέλαμε να τιμήσουμε την μνήμη των 353.000 ψυχών που ζητούν δικαίωση.... Έτσι προσκάλεσαμε την θεατρική ομάδα του πολιτιστικού συλλόγου Πετεινού, η οποία μας παρουσιάσε δύο μονόπρακτα του Φίλωνα Κτενίδη… Η ανεψιά τη Βέβαια...και .. Η Αποθήκη της Στοφορίνας.
Μέσα από το χιούμορ μπορούμε να φιλτράρουμε τις πιο δύσκολες,τις πιο τραγικές καταστάσεις . Το πρώτο έργο πραγματεύεται τον τρόπο που η Μητροπολιτική Ελλάδα υποδέχτηκε τους ξεριζωμένους πρόσφυγες ,δίνοντας τους μια πενιχρή αποζημίωση...ενώ το δεύτερο πραγματεύεται τις δυσκολίες,τις κακουχίες που αντιμετώπισαν οι πρόσφυγες, μέχρι να φτάσουν με τα καράβια στην Ελλάδα..
Εξαιρετικές ερμηνείες, συγκίνηση, γέλιο..
1 9 ΜΑΪΟΥ, Δ Ε Ν Ξ Ε Χ Ν Ω.”
