γράφει η
Νικολέττα Κύρου
Ψυχοπαιδαγωγός – ειδική παιδαγωγός – expressive arts therapist
Εγώ και εσύ γεννηθήκαμε και δεν ξεχωρίζαμε φυλές και χρώματα στους ανθρώπους. Εγώ και εσύ όταν γεννηθήκαμε ήμασταν σε θέση να τους αγαπήσουμε όλους ασχέτως αν ήταν από άλλη χώρα, αν πίστευαν σε άλλο Θεό, αν είχαν άλλο χρώμα, αν είχαν κινητικές δυσκολίες, αν ήταν ψηλοί, κοντοί, όμορφοι ή άσχημοι.
Μεγαλώνοντας αλλάξαμε και εγώ και εσύ. Αλλά, εννοείται πως δεν φταίμε εμείς.
Φταίει η πολιτεία, φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα, οι προκαταλήψεις, η οικογένεια, οι παραδόσεις, τα ήθη, τα έθιμα. Σίγουρα φταίει κάποιος και όχι εμείς.
Εμείς φταίμε δηλαδή, που γελούσαμε με τον Γιωργάκη στο δημοτικό γιατί φορούσε γυαλιά? Φταίμε εμείς, που κάναμε τη ζωή της Μαρίνας δύσκολη γιατί δε χωρούσε στη καρέκλα? Όχι. Αφού το έκαναν κι οι άλλοι δε φταίμε εμείς. Πώς είναι δυνατόν να φταίμε εμείς που αφήναμε τον Παναγιωτάκη μόνο του στο διάλειμμα? Αφού δεν έμοιαζε με εμάς, δεν μίλαγε σαν εμάς, δεν ήξερε καν να μετράει.. Δεν θα αναφέρω καν τον Αχμέτ γιατί ήταν έτσι κι αλλιώς «κακός», αφού είχε έρθει από την Τουρκία. Και η Αννίτα από την Αλβανία. Πώς να φταίμε εμείς γι αυτά? Παιδιά ήμασταν μόνο.
Παιδί ήμουν και εγώ μόνο, όταν η προαναφερθείσα Αννίτα σπάραζε μόνη της στο κλάμα και φώναζε πως δε θέλει να ζει άλλο, στην παιδική χαρά. Ξέρεις, εκεί που εσύ και εγώ παίζαμε ανέμελα. Μακριά της όμως γιατί είχε «ψείρες».. Η μήπως όχι? Δε θυμάμαι. Θυμάμαι όμως πως όταν την είδα να κλαίει έτσι, κατάλαβα πως δεν ήταν η Αννίτα η «κακιά». Εγώ ήμουν. Και εσύ.
Για σένα λοιπόν θα γράψω τώρα. Για σένα που κάποιος, κάπου, κάποτε σου έμαθε να μετράς τους ανθρώπους με τα λεφτά, με το χρώμα, με τον Θεό τους, με τα κιλά και το ύψος τους, με τη φυλή τους, με τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Που τους έχεις βάλει σε κουτάκια, και τους χωρίζεις επίμονα σε «καλούς» και «κακούς». Για εσένα, που η ψυχή τους δεν έχει αξία όταν περιβάλλεται από ένα σώμα που δεν σου αρέσει. Που τα συναισθήματα τους δεν μετράνε.
Για εσένα που τα προβλήματα της ζωής σου τα εκτονώνεις πάνω σε ανθρώπους που κατά τύχη είναι δεν σου μοιάζουν. Για εσένα, που το ήθος σου και τα ιδανικά σου είναι αποτελέσματα μιας κακής προπαγάνδας, μιας κακής εμπειρίας . Που ο φανατισμός σου προέρχεται από στενομυαλιά και φόβο. Για εσένα, που δείχνεις τον χειρότερο σου εαυτό στον μετανάστη, στον ζητιάνο, στον ομοφυλόφιλο και σε όποια ¨κατηγορία¨ δεν σου γεμίζει το μάτι. Για εσένα, που ζεις σε ένα δημοκρατικό σύστημα με απόλυτη ελευθερία λόγου και αυτό που επιλέγεις να φωνάζεις περήφανα, είναι πως είσαι ρατσιστής.
Εγώ λοιπόν σε εσένα εύχομαι να κοιτάξεις κάτι πέρα από το περίβλημα των ανθρώπων μια μέρα. Να μετρήσεις τις πράξεις τους, τις απόψεις τους, την ευγένεια και το ήθος τους και όχι το φόβο ή την απέχθεια που σου προκαλούν επειδή δεν σου μοιάζουν. Σε εσένα προτείνω να θυμηθείς πως γεννήθηκες άνθρωπος. Κι αυτό, δεν σημαίνει τίποτα άλλο, παρά μόνο ορίζει πως οφείλεις να είσαι άνθρωπος με ας ανθρώπους!
Και για εμάς τους υπόλοιπους θα πω ότι φταίμε το ίδιο με σένα.
Φταίμε γιατί, όταν σε βλέπουμε να ξεφτυλίζεις ανθρώπους στο δρόμο, γυρνάμε το κεφάλι μας από την άλλη και συνεχίζουμε την πορεία μας.
Φταίμε γιατί δεν μιλάμε για τον ρατσισμό και τον αφήνουμε να θεριεύει στις σιωπές μας.
Φταίμε γιατί αφήνουμε τα παιδιά μας να γίνονται αιτία που κάποια Αννίτα δε θέλει να ζει, που κάποιος Παναγιωτάκης περνάει το υπόλοιπο της ζωής του νομίζοντας ότι είναι χαζός επειδή έχει δυσλεξία, που κάποια Μαρίνα ντρέπεται να πάει στη θάλασσα.
Γιατί δεν λέμε στις κόρες και τους γιους μας, να μετράνε τους ανθρώπους με ανοιχτή καρδιά και γιατί δεν τους μαθαίνουμε πως δεν είμαστε ανώτεροι από κάποιον με άλλο χρώμα, άλλη θρησκεία, άλλη εμφάνιση, άλλη προτίμηση…
Σε έναν κόσμο που τα παιδιά (και οι ενήλικες) μπορούν να γίνουν ότι θέλουν, ας φροντίσουμε, ώστε να γίνουν δίκαιοι, να γίνουν ευγενικοί, μα πάνω απ’ όλα να γίνουν άνθρωποι!
