γράφει η
Σωτηρία Ρέκλου*
Σήμερα το πρωί, οι αυλές των σχολείων του νομού Καβάλας γέμισαν ξανά με χαμόγελα, παιδικές φωνές, την χαρά για το νέο αυτό ξεκίνημα των παιδιών τους αλλά και την αγωνία πολλών οικογενειών για τη νέα σχολική χρονιά. Οι αγιασμοί τελέστηκαν, οι επίσημοι αντάλλαξαν τις καθιερωμένες ευχές για «καλή πρόοδο», όμως η εκπαιδευτική κοινότητα αντικρίζει ήδη από την πρώτη μέρα την αμείλικτη πραγματικότητα: τα σχολεία μας ανοίγουν με κενά και βλέπουμε το ίδιο έργο σε επανάληψη.
Τα κενά δεν τα δημιουργούν οι εγκυμοσύνες, αλλά οι περικοπές!
Αντί η πολιτεία να αναλάβει την ευθύνη για τη γύμνια των σχολείων, γινόμαστε μάρτυρες της προκλητικής δήλωσης της κ. Βούλτεψη, που επιχείρησε να δικαιολογήσει τις ελλείψεις υποστηρίζοντας ότι την πρώτη μέρα «εμφανίζονται οι μισές εγκυμονούσες». Η τοποθέτηση αυτή δεν είναι απλώς προσβλητική, αλλά αποκαλύπτει τη βαθιά αναλγησία και την υποκρισία μιας κυβέρνησης που, ενώ κόπτεται για το δημογραφικό και τη στήριξη της οικογένειας, κουνάει το δάχτυλο στις γυναίκες που τολμούν να τεκνοποιήσουν. Ας μην γελιόμαστε: η μητρότητα είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και τα κενά δεν τα δημιουργούν οι εγκυμοσύνες, αλλά οι πολιτικές των περικοπών, της υποχρηματοδότησης και των προσλήψεων με το σταγονόμετρο. Ένα σοβαρό και οργανωμένο κράτος οφείλει να προγραμματίζει και να αναπληρώνει εγκαίρως τις προβλέψιμες άδειες, αντί να στοχοποιεί και να ενοχοποιεί τις εργαζόμενες μητέρες για τη δική του ανικανότητα.
Συμπερίληψη; Αναμείνατε… επόμενη φάση!
Στην Καβάλα, η εικόνα των κενών αποτυπώνεται με τον πιο έντονο τρόπο στην Ειδική Αγωγή. Από τις διαπιστωμένες ανάγκες που είχαν καταγραφεί στην περιοχή μας, η κάλυψη περιορίστηκε κοντά στο 65%. Το αποτέλεσμα; Σχεδόν 1 στις 3 θέσεις παραμένει στον αέρα, αφήνοντας δεκάδες μαθητές και μαθήτριες χωρίς την απαραίτητη εξειδικευμένη στήριξη. Όταν περισσότερες από τις μισές ανάγκες σε ορισμένες δομές ή το ένα τρίτο του συνολικού προσωπικού λείπει, η κυβερνητική «συμπερίληψη» καταντά κενό σύνθημα που παραπέμπει τις ανάγκες των παιδιών στις... επόμενες φάσεις προσλήψεων. Η έλλειψη αυτή δημιουργεί έντονη επιβάρυνση πέρα από τα σχολεία, και στις ίδιες τις οικογένειες, με γονείς να πρέπει να διαμαρτύρονται και να ζητούν τα αυτονόητα, ισότιμη εκπαίδευση χωρίς εκπτώσεις για τα παιδιά τους!
Συγχωνεύσεις τμημάτων: Μια λογιστική επιτυχία με παιδαγωγική αποτυχία!
Όλη αυτή η κατάσταση είναι το αποτέλεσμα μιας στενά λογιστικής αντίληψης, που αντιμετωπίζει τη δημόσια εκπαίδευση με όρους «κουστουμιού» και «εξοικονόμησης». Το Υπουργείο Παιδείας επιδόθηκε το προηγούμενο διάστημα σε μια προσπάθεια βίαιων συγχωνεύσεων τμημάτων, επιδιώκοντας να δημιουργήσει 25άρια τμήματα, μόνο και μόνο για να συμπιέσει τεχνητά τους αριθμούς και να εξαφανίσει τα κενά στα χαρτιά. Η καταστροφική αυτή επιλογή οδηγεί στην άμεση υποτίμηση και υποβάθμιση του παρεχόμενου διδακτικού έργου. Σε πολυπληθείς τάξεις, η εξατομικευμένη διδασκαλία εξαφανίζεται, η παιδαγωγική σχέση πλήττεται καίρια και η μαθησιακή διαδικασία γίνεται μετ’ εμποδίων.
Εκπαιδευτικοί 2026: Διεκδικώντας τα αυτονόητα για ένα αξιοπρεπές σχολείο
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, στην καρδιά της τάξης, βρίσκονται οι άνθρωποι που καλούνται να σηκώσουν το βάρος της εκπαίδευσης. Δεν γκρινιάζουμε. Μιλάμε όμως ανοιχτά για την πραγματικότητα. Δεν γίνεται να απαιτούνται διαρκώς αυξημένες υποχρεώσεις, αξιολογήσεις και διευρυμένοι ρόλοι, ενώ την ίδια στιγμή νεοδιόριστοι/ες και αναπληρωτές/τριες παλεύουν με τη στεγαστική κρίση, τα υπέρογκα ενοίκια και μισθούς που εξαντλούνται στα μισά του μήνα. Η απαίτηση για αξιοπρεπείς αμοιβές, επαναφορά 13ου/14ου μισθού και η έμπρακτη στήριξη δεν είναι «συντεχνιακή διεκδίκηση». Είναι η βασική προϋπόθεση για να σταθεί όρθιο το δημόσιο σχολείο. Γιατί η ποιοτική παιδεία απαιτεί εκπαιδευτικούς που μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια.
Όλα αυτά δεν αποτελούν απλώς αιτήματα ενός κλάδου, αλλά την απαραίτητη βάση για την επιβίωση της ίδιας της εκπαίδευσης. Το δημόσιο σχολείο δεν χρειάζεται άλλες επικοινωνιακές διακηρύξεις και εύκολα λόγια. Απαιτεί γενναία χρηματοδότηση και ξεκάθαρες πολιτικές αποφάσεις.
Σήμερα, μαζί με τις καθιερωμένες ευχές για τη νέα χρονιά, οφείλουμε να κρατήσουμε και μια ακλόνητη δέσμευση: να μην επιτρέψουμε ο επόμενος Αγιασμός να μας βρει στο ίδιο έργο θεατές.
Παλεύουμε για ένα σχολείο με πλήρη στελέχωση από το πρώτο κουδούνι. Για μια Ειδική Αγωγή όπου η ουσιαστική συμπερίληψη θα είναι καθημερινή πράξη και όχι προσχηματικό σύνθημα. Για σχολικές μονάδες με επαρκείς πόρους, σύγχρονες και ασφαλείς υποδομές. Και για εκπαιδευτικούς που θα αμείβονται αξιοπρεπώς εν ετει 2026.
Γιατί η πραγματική ποιότητα της παιδείας δεν κρίνεται στα τηλεοπτικά παράθυρα και τις εξαγγελίες. Κρίνεται κάθε πρωί, στην πράξη, μόλις ανοίξει η πόρτα της τάξης.
*η Σωτηρία Ρέκλου είναι Εκπαιδευτικού ΠΕ70 – Αυτόνομο Δίκτυο Εκπαιδευτικών Π.Ε. Καβάλας
