γράφει ο
Δημήτρης Γκαγκαλίδης
Την Παναγιά της Ξάνθης τη λένε ... Αρχαγγελιώτισσα, "...τα παλιά χρόνια ο κόσμος ξεκινούσε με τα πόδια. Περπατούσε, δεν φοβόταν αποστάσεις.
Το δρομολόγιο περνούσε απ΄ το Σαμακώβ. Παραπάνω άρχιζε το μονοπάτι. Το λεγαν "ο δρόμος του παππά" (σήμερα τερματίζει στην Καλαμού). Παλιότερα εξυπηρετούσε τους μοναχούς.
Φτάναμε στην αλάνα, κάτω απ' την Αρχαγγελιώτισσα. Απ' εδώ έστηναν τους πάγκους. Μικροπωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους. Η παιδική φαντασία οργίαζε.
Ο μαγικός κόσμος των παιχνιδιών. Κούκλες, σπαθιά, ρόδες, αυτοκινητάκια. Κουρδιστά,πολύχρωμα, κάνοντας φασαρία.
Το καλντερίμι ανηφόριζε ακριβώς κάτω απ' τον μαντρότοιχο του μοναστηριού. Ακόμη υπάρχουν τα χνάρια του. Δύσκολη η ανάβαση.
Ο κόσμος πήγαινε όμως. Με το που έμπαινες στην αυλή, έβλεπες προσκυνητές. Πολλούς. Πάνω σε κουβέρτες, για να βγάλουν τη νύχτα. Να ξενυχτήσουν για Χάρη Της. Το τάμα της χρονιάς.
Παραπέρα άρχιζε η αναμονή. Ευλαβικά περίμεναν. Για το κερί και την προσευχή. Απέναντι απ' την Παναγιά. Δική τους ήταν. Όλων των Ξανθιωτών. Κάποτε όλοι είχαν δώσει ένα μεροκάματο. Για να γίνει το μοναστήρι. Να στεφανώνει την Ξάνθη…
Τα παιδιά έτρεχαν παντού. Απ' το Αρχονταρίκι έως το οστεοφυλάκιο. Να δούμε τα κόκκαλα....έλεγαν! Κι όλοι μαζί μετά στην πίσω αυλή. Στον βράχο (της Τουρλωτής νομίζω). Κι εδώ είχε παρέες. Κατάχαμα στο γρασίδι. Ο κόσμος περνούσε ώρες εδώ. Δεν βιαζόταν να φύγει. Όλο τον χρόνο περίμεναν αυτή τη μέρα..."
Ήταν ο 15αυγουστος της Ξάνθης...
*η ανάρτηση κοινοποιήθηκε στη σελιδα “Αγαπαμε Ξάνθη” στο facebook
