Καλοκαίρι άγνωστης χρονιάς, εκεί κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1950, μπροστά στο κτίριο του Λιμενικού Ταμείου Καβάλας, η μεγάλη πινακίδα έγραφε “Λιμενική Επιτροπή Καβάλας”.
Σίγουρα είναι Κυριακή αφού τα ψαράδικα της πόλης είναι κλειστά. Στην παραλία και στην αρχή της οδού Κουντουριώτου κυκλοφορούν ελάχιστοι άνθρωποι, όμως το βαρκάκι που αναχωρεί από το Λιμάνι είναι γεμάτο κόσμο. Είναι μία από τις βάρκες που για πολλά χρόνια μετέφεραν τον κόσμο στις παραλίες της Καλαμίτσας του Μπάτη της Τόσκα και φυσικά του Παληού.
Ήταν η εποχή που σχεδόν δεν υπήρχε δρόμος πρόσβασης στις δυτικές ακτές της Καβάλας και φυσικά μια εποχή που τα αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα. Το θαλάσσιο λουτρό της Κυριακής, το μοναδικό στην εβδομάδα, γίνονταν με αυτό τον τρόπο της θαλάσσιας μεταφοράς και ήταν μια ευχάριστη ημερήσια εκδρομή.
Στην εικόνα διακρίνονται και άλλες δυο βάρκες να αναμένουν “ταξιδιώτες”. Ελλείψει πολυκατοικιών .. διακρίνονται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, τα παλιά κτίσματα στην πλατεία Δόξης, τότε, (λίγο μετά ονομάσθηκε Καραολή – Δημητρίου) αλλά και τα κτίρια του Γυμνασίου Αρρένων και του Σώματος Στρατού, πίσω από αυτό, βέβαια οι εμβληματικές Καμάρες.
(Κείμενο Κώστας Παπακοσμάς)
