γράφει ο
Τάσος Αποστολίδης
Έφυγε από τη ζωή ο Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, ένας από τους τρεις αδερφούς που ίδρυσαν την εταιρεία «Ξιφίας Α.Ε. - Ιχθυηρά Καβάλας».
Ο θάνατός του έγινε γνωστός το πρωί της Τετάρτης 19 Νοεμβρίου. Ο Κωνσταντίνος Ιωαννίδης ήταν 94 ετών.
Κάποτε ήταν ένας από τους μεγαλύτερους, αν όχι ο μεγαλύτερος, εργοδότες στην Καβάλα. Έφυγε πλήρης ημερών βυθίζοντας όμως στο πένθος την οικογένειά του, τη σύζυγό του Σέβη, τα παιδιά του Βίκυ, Άλκη και Δημήτρη και τα εγγόνια του.
Η κηδεία του θα γίνει το πρωί της Πέμπτης 20 Νοεμβρίου στις 11 το πρωί στην εκκλησία του Άη Γιάννη, στην Καβάλα.
Τα τελευταία χρόνια έμενε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.
Από τα τρία αδέρφια, πρώτος έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Ιωαννίδης, πολύ νέος, αρχές της δεκαετίας του ‘80, από μια σπάνια ασθένεια.
Το 2022 έφυγε από τη ζωή ο Μαρίνος Ιωαννίδης σε ηλικία 86 ετών. Υπήρξε για πολλά χρόνια διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας.
Η εταιρία «Ξιφίας», στην αρχική της μορφή ιδρύθηκε το 1955, όταν τα τρία αδέρφια αποφάσισαν να μετατρέψουν σε επιχείρηση την τεχνογνωσία που τους κληροδότησε ο πατέρας τους, πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία, που ήξερε την τέχνη της συντήρησης αλίπαστων ψαριών.
Η εταιρία έφτασε σε μυθικά επίπεδα, φτάνοντας να απασχολεί στην ακμή της σχεδόν 100 μόνιμους υπαλλήλους και περί τα 1.000 άτομα εποχικό προσωπικό.
Κατά τα χρόνια δραστηριοποίησής της πέρασαν από τις εγκαταστάσεις της για μεροκάματα πολλές χιλιάδες Καβαλιώτες.
Ένας τεράστιος στόλος οχημάτων μετέφερε τα ψάρια σε όλη την Ελλάδα αλλά και στις αγορές της Ευρώπης.
Ο «Ξιφίας», μεταξύ άλλων, είχε φτάσει σε επίπεδο όχι μόνο να θεωρείται ηγέτης στον τομέα του στην ελληνική αγορά αλλά να κυριαρχεί ακόμη και στην ιταλική ενώ οι συνολικές εξαγωγές του έφταναν σε δεκάδες χώρες.
Εκτός από τη Μεσόγειο που τα αλίπαστα ήταν βασικό στοιχείο της γαστρονομίας, τα προϊόντα του Ξιφία κατέκτησαν κάθε αγορά στην οποία ζούσαν απόδημοι Έλληνες αλλά κατάφερε να μπει και σε ντελικατέσεν σαλόνια, χάρη στην υψηλή ποιότητα αλλά και την προσεγμένη τυποποίηση.
Το 1987 η εταιρία διακρίθηκε με το κορυφαίο πανελλαδικό βραβείο εξαγωγών. Ηταν μόλις η αρχή για μια λαμπρή 15ετία που θα ακολουθούσε, με την εταιρία να καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.
Δεν ήταν απλώς μια μεγάλη εταιρία αλλά ένας διεθνής παίκτης στην αγορά των τροφίμων, που επέμενε να διατηρεί την έδρα του στην Καβάλα.
Κάποια στιγμή δημιουργήθηκαν οι μεγάλες εγκαταστάσεις κοντά στη Νέα Καρβάλη. Μάλιστα η εταιρία διέθετε και ιδιωτικό αγκυροβόλιο για να μπορεί να φορτώνει σε πλοία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ο Ξιφίας ετοιμαζόταν για το μεγάλο βήμα, το «άλμα» που θα αύξανε τις δυνατότητες παραγωγής και τυποποίησης και θα έβαζε την εξαγωγική εταιρία σε νέες βάσεις.
Μια μεγάλη επένδυση πολλών εκατομμυρίων είχε ολοκληρωθεί αλλά… κοντά στο 2005 ήρθε η πτώχευση.
Η εταιρία είχε μόλις προμηθευτεί νέα, υπερσύγχρονα για την εποχή μηχανήματα, τα οποία έμειναν τελικά αχρησιμοποίητα, μέσα στις ζελατίνες τους, στο ανενεργό για δεκαετίες πλέον κτίριο.
Οι απόψεις για το πώς μια τέτοια εταιρία έπεσε έξω διίστανται. Άλλοι θεωρούν ότι έφταιξε η εισαγωγή της στο χρηματιστήριο.
Άλλοι θεωρούν ότι έφταιξε το άνοιγμα της οικογένειας σε έναν άλλο κλάδο, που δεν γνώριζε, με πολύ σκληρό ανταγωνισμό και με χτυπήματα κάτω από τη μέση.
Η οικογένεια Ιωαννίδη ίδρυσε το 1999 την αεροπορική εταιρία Galaxy. Κι αυτή με έδρα την Καβάλα.
Η εταιρία έγινε γνωστή αμέσως εξαιτίας της πολύ επιθετικής εμπορικής της πολιτικής με εισιτήρια χαμηλών ναύλων.
Τα τρία αεροσκάφη Boeing 737-430 της Galaxy Airlines, το «Καβάλα» και το «Θεσσαλονίκη» πετούσαν συνεχώς γεμάτα, πράγμα που προκάλεσε ταραχή στον ανταγωνισμό αλλά και άμεσες αντιδράσεις.
Η καβαλιώτικη αεροπορική εταιρία κατάφερε να κάνει το «μπαμ» στην συγκεκριμένη αγορά συνδέοντας την Καβάλα, τη Θεσσαλονίκη και την Πρέβεζα με πόλεις της Γερμανίας.
Μέσα σε ένα τρίμηνο κατάφερε όση αεροπορική κίνηση είχαν άλλες εταιρίες ίδιου μεγέθους μέσα σε ένα χρόνο.
Η επιτυχία αυτή κράτησε ακριβώς ένα χρόνο. Λίγο πριν κατεβάσει τελείως ρολά, η «Galaxy» επιχείρησε να κρατηθεί ζωντανή με πτήσεις τσάρτερ αλλά ήταν ήδη αργά.
Ο ανταγωνισμός των αεροπορικών κολοσσών της εποχής την είχε «καταπιεί».
Λέγεται ότι αυτό το επιχειρηματικό άνοιγμα και το άδοξο τέλος του, άνοιξε, στις αρχές του 2001 το δρόμο των προβλημάτων στην κατά τα άλλα υγιέστατη εταιρία ιχθυηρών.
Τα ρίσκα που ληφθήκαν ήταν τόσο μεγάλα που τελικά θυσιάστηκε μια πολλά υποσχόμενη εταιρία που ετοιμαζόταν να πάει ακόμη ψηλότερα.
Είναι όμως από τις λίγες περιπτώσεις στην τοπική επιχειρηματική ιστορία που μια εταιρία, παρά τη χρεοκοπία της και το ξαφνικό της κατέβασμα από το χρηματιστηριακό ταμπλό σε μια περίοδο ανόδου του ΧΑΑ, έμεινε ως τόσο θετική ανάμνηση στην κοινωνία.
Ίσως γιατί σχεδόν όλοι οι Καβαλιώτες είχαν έναν συγγενή ή φίλο που κάποια στιγμή δούλεψε στη θρυλική εταιρία Ξιφίας.
