γράφει η

Θεοδώρα Γεωργακούδη

 

Ήθελα πάρα πολύ αυτό να είναι ένα ευχαριστήριο μήνυμα.

 

Να έλεγε "Η κερασιά θα ανθίσει και φέτος".

 

Και είναι, εν μέρη, γιατί κάποιοι άνθρωποι προσπάθησαν ειλικρινά μαζί μας (ο Γιάννης Κελγιώργης και ο Αλέξης Γούλας κι άλλοι που δεν βρίσκω ή ίσως δεν γνωρίζω).

 

Αλλά αντί για αυτό, θα σας πω μια μικρή ιστορία, για μια κερασιά που δεν θα ξανά ανθίσει ποτε, και συγχωρέστε μου το "σεντόνι".

 

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα κουκούτσι από κεράσι, που έπεσε μέσα σε ένα παρτέρι, στο κέντρο μιας πόλης (αυτής εδώ της δικης μας γαλάζιας -όχι και τόσο πράσινης- πόλης).

 

Το κουκούτσι αυτό λοιπόν, εκεί μέσα στο βρώμικο χώμα, κόντρα σε όλα,  έγινε βλαστός, έγινε ζωή. Ένας παππούς (ο δικός μας ο παππούς), που έπινε τον καφέ του κάθε μέρα εκεί δίπλα σε ένα παγκάκι είδε το μικρό φυτό, αναγνώρισε τί είναι, και το φρόντισε να μεγαλώσει... Κι έγινε δέντρο!

 

Και κάθε τέτοια εποχή, την ίδια που έφυγε ο παππούς, άνθιζε τόσο πολύ, που έμοιαζε να χιονίζει μέσα στην άνοιξη, όταν έπεφταν τα άνθη του για να βγάλει καρπούς.

Και έκανε σκιά στο παγκάκι, που κι αυτό σε λίγο δεν θα υπάρχει. Και πουλιά έβρισκαν λίγη παρηγοριά στα κλαδιά του... Κι είδε γιορτές, και πολύ-φωτογραφηθηκε, και στολίστηκε, κι άντεξε το καυσαέριο, τα χιόνια, τις βροχές, χωρίς καμία φροντίδα πια.

Μέχρι χθες, 21/2/24, 7 το πρωί, που σχεδόν αξημερωτα κόπηκε, επειδή ήταν "γέρικο και άρρωστο". Δεν ξέρουμε αν ήταν κερασιά (50 χρόνια προσδόκιμο ζωής) ή αγριοκερασιά (περισσότερα από 100). Ξέρουμε πως ήταν 20 χρόνων, και πως όλοι ήθελαν, αλλά κανείς δεν έκανε κάτι ουσιαστικό για να παραμείνει.

 

Δεν είναι ούτε η συναισθηματική εμπλοκή, ούτε η αίσθηση ότι δεν έγιναν όσα πιθανόν μπορούσαν που μας απογοητεύει και μας θλίβει. Είναι η συνειδητοποίηση ότι η απόφαση για τις πόλεις μας, την εποχή της "πράσινης οικονομίας" και της "πράσινης ανάπτυξης", έχει από καιρό ληφθεί και κανείς δεν τολμά να της πάει κόντρα: τσιμέντο. Παντού.

 

Θεοδώρα Γεωργακούδη διατηρεί κατάστημα στην περιοχή του Αγίου Νικολάου στην Καβάλα