Φτάνουμε μεσημέρι Σαββάτου στο λιμάνι της Κεραμωτής όπου τα αυτοκίνητα προς επιβίβαση σχηματίζουν τεράστια ουρά. Μόλις έχει φύγει το ένα πλοίο και από πίσω γεμίζει το άλλο.
Ως συνοδηγός βγαίνω από το όχημα για να πάρω εισιτήρια και ο οδηγός καθ’ υπόδειξη του πληρώματος προχωρά στην ουρά για να επιβιβαστεί στο πλοίο.
- Το εισιτήριο; (τον ρωτάει ο οδηγός)
- Θα το φέρει η συνοδηγός εσείς μπείτε στο πλοίο (του απαντάει το μέλος του πληρώματος)
Εντάξει λέει ο οδηγός και συνεχίζει την πορεία του…όλα καλά.
Φτάνει η σειρά μου στο εκδοτήριο. Λέω ένα μικρό όχημα και δύο επιβάτες.
- Τι μάρκα;
Λέω τη μάρκα
- Πινακίδα;
Λέω την πινακίδα
- Μοντέλο
Λέω το μοντέλο
- Έτος κατασκευής;
- Μήπως θέλετε να σας πω και τι ψηφίζω
- Με κοροϊδεύετε;
- Εσείς το ξεκινήσατε
- Πείτε μου ποιας χρονιάς είναι το μοντέλο
- Γιατί το χρειάζεστε αυτό;
- Γιατί το μοντέλο που λέτε από μια χρονιά και μετά είναι περισσότερα μέτρα κι εσείς μου λέτε ότι είναι μικρού μεγέθους.
- Δεν ξέρω ποιας χρονιάς είναι το μοντέλο
Στο μεταξύ από πίσω η ουρά μεγαλώνει… περιμένουν την κυρία να με περάσει από ιερά εξέταση για να μην χάσει κανένα ευρώ. Εκ πρωίμου με έβγαλε απατεώνισσα που θέλει να γλυτώσει τα 5 ευρώ της διαφοράς στο εισιτήριο.
- Να δω το αμάξι μου λέει
- Το βάλατε μέσα πριν λίγο πως να το δείτε;
- Εντάξει κόβω μεγάλο μου λέει για να τελειώνουμε.
Άρχισε να με πνίγει το δίκιο. Δεν ήξερα ότι για να μπω στο πλοίο της γραμμής για Θάσο θα πρέπει να γνωρίζω απ’ έξω την ταυτότητα του οχήματος.
- Όχι δεν θα κόψετε μεγάλο είναι άδικο.
- Φέρτε το αμάξι να το δω.
- Ελάτε να το δείτε, εσείς το βάλατε μέσα.
- Όχι δεν μπορώ να το φέρετε εδώ.
Και όσο συνεχιζόταν το θέατρο του παραλόγου ο κόσμος περίμενε. Δεν ήθελα να της πω κόψτε μεγάλο να τελειώνουμε γιατί έτσι θα θεωρούσε ότι της έλεγα ψέματα. Τελευταία λύση να ζητήσω βοήθεια για την χρονιά κατασκευής.
- Έλα… ποιας χρονιάς είναι το όχημα;
- Ποιος ρωτάει;
- Στο εκδοτήριο
- Αλήθεια;
Μου λέει τη χρονιά, της την λέω
- Ααα πείτε ότι είναι αυτής της χρονιάς. Αυτό είναι μικρό όχημα.
- Αλήθεια; Γιατί να σας έλεγα ψέματα τόση ώρα.
- Περάστε…
Πολλά νεύρα έχετε πήγα να της πω αλλά είδα την ουρά από τον κόσμο που περίμενε υπομονετικά να κερδίσω αυτή τη μάχη και δεν είπα τίποτα.
Πάω στο αυτοκίνητο να δώσω τα εισιτήρια.
Τα πληρώματα φορτώνουν φωνάζοντας.
- Εδώ, εδώ εμένα κοίτα… που πας;;; τι κάνεις;;; εδώ κοίτα.
Μια γυναίκα από τη Ρουμανία με ένα τετρακίνητο όχημα δεν καταλάβαινε τι της έλεγε ο ναύτης. Ο συνοδηγός της είχε κατέβει νωρίτερα κι εκείνη προσπαθούσε να συντονιστεί με το τι της έλεγε το μέλος του πληρώματος. Ήθελε να κολλήσει το όχημά της τελείως δίπλα στο δικό μας για να εξοικονομήσει χώρο για περισσότερα οχήματα στη φόρτωση.
Η γυναίκα φοβόταν ότι θα μας τρακάρει και δίσταζε να τον εμπιστευτεί. Αυτός συνέχιζε να της φωνάζει. Εκείνη τελικά κατάφερε να το βολέψει όπως της έλεγε.
Ο συνοδηγός της την περίμενε έτοιμος να βρίσει το πλήρωμα που της ούρλιαζε. Δεν το έκανε...ευτυχώς...
Όμως όταν η γυναίκα άνοιξε την πόρτα για να βγει, μαντέψτε… δεν χωρούσε…
Ήταν τόσο κολλητά τα οχήματα το ένα με το άλλο που δεν μπορούσε να βγει από πουθενά. Ταυτόχρονα το ίδιο σκηνικό εξελισσόταν και σε διπλανό όχημα που προσπαθούσε να βολέψει άλλο μέλος του πληρώματος με παρόμοιο τρόπο.
Πήγαινε επάνω, γνέφει στον συνοδό της, θα μείνω εδώ. Εκείνος την κοιτάζει λυπημένα και ανεβαίνει επάνω. Πως να μείνει άλλωστε μαζί της αφού ούτε εκείνος μπορούσε να μπει στο όχημα για να της κάνει παρέα.
Οι ίδιες φωνές και παρόμοιος τρόπος συμπεριφοράς στον κόσμο σε όλη τη διάρκεια της φόρτωσης. Και μην προτρέξετε να βγάλετε συμπέρασμα… μεγάλη εταιρεία ήταν… με μεγάλα και πολλά καράβια. Και δεν είναι η μόνη φυσικά.
Το ίδιο συμβαίνει και με άλλες ναυτιλιακές.
Είναι η πίεση των ιδιοκτητών προς τα πληρώματα για να προλάβουν να φορτώσουν περισσότερα οχήματα; Δεν μπορώ να απαντήσω. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι επιβάτες νιώθουν άσχημα κάθε φορά, γιατί ξεκινούν τις διακοπές με ένα πολύ άσχημο συναίσθημα.
Και αυτό ας το λάβουν υπ’ όψιν τους οι ναυτιλιακές και όσοι τις εκπροσωπούν. Οι επιβάτες δεν είναι πρόβατα να τους φωνάζετε σαν να τους σαλαγάτε. Επίσης τα δρομολόγια φέτος είναι περισσότερα από ποτέ. Από τις 4 το πρωί έως τις 12 το βράδυ, γιατί να περνάμε τόσο άγχος κάθε φορά που φτάνουμε στο λιμάνι; (ΚΓ)
