γράφει ο

Βύρων Δημητριάδης

 

“...Είναι πολύ περίεργο να βλέπεις όσα έχουμε ζήσει στη χώρα μας να συμβαίνουν τώρα εκεί που δεν θα το περίμενες ποτέ: 

 

Στο campus του Πανεπιστημίου Κολούμπια για παράδειγμα.

Αναρωτιέσαι αν εμείς εδώ στην Ελλάδα περάσαμε πρώτοι και πριν απ' όλους το αντισημιτικό τσουνάμι και τώρα το βιώνουν και οι υπόλοιποι...” γράφει ο γνωστός “δημοσιογράφος” της “Καθημερινής” -της σφηγκοφωλιάς του σύγχρονου αναθεωρητισμού- ο Αλέξης Παπαχελάς προσπαθώντας να μας αιφνιδιάσει όχι τόσο με τα όσα γράφει στο συγκεκριμένο “άρθρο” όσο το ότι τα γράφει στο ίδιο φύλλο της “Κ” (4- 5/5) που έχει διαθέσει δύο ολόκληρες σελίδες με θέμα: “ΗΜΕΡΕΣ ΒΙΕΤΝΑΜ ΣΤΑ CAMPUS ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ” όπου ο γνωστός Καθηγητής Μαρκ Μαζάουερ, που διδάσκει Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια από το 2004, γράφει το “Εδώ Κολούμπια. 

 

Το ημερολόγιο της κρίσης” μια μαρτυρία που έζησε

από τα μέσα.

 

Ας επαναλάβουμε, γι' αρχή, τα περί του ζητήματος του “αντισημιτισμού” που, σήμερα, μετά την αδιαμφισβήτητη πλέον επιχείρηση γενοκτονικής εθνοκάθαρσης της σιωνιστικής κυβέρνησης Νετανιάχου, αποκτά όλα σχεδόν τα χαρακτηριστικά ενός αντι(νεο)ναζιστικού κινήματος.

 

Γράφει, για παράδειγμα, ο Μαζάουερ: “...Ο αντισημιτισμός είναι μια έννοια ιδιαίτερα φορτισμένη και βαθιά αδιαφανής, με τους μελετητές να έχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με τον ορισμό και τη χρήση του.

 

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με έναν απλό ορισμό: προκατάληψη κατά των Εβραίων (θρησκευτικού χαρακτήρα). Αυτή υπάρχει εδώ και αιώνες και χωρίς αμφιβολία συναντάται και στις Πανεπιστημιουπόλεις.

 

Τα πραγματικά ερωτήματα είναι: σε ποιο βαθμό και με ποιες συνέπειες; Οι διαμαρτυρίες στην πανεπιστημιούπολη στρέφονται κατά της Ισραηλινής πολιτικής. Το επιχείρημα ότι οποιαδήποτε κριτική στο Ισραήλ ισοδυναμεί με αντισημιτισμό είναι απλά λαθεμένο.

 

Στην πραγματικότητα, δεν έχω συναντήσει περιπτώσεις που θα χαρακτήριζα απερίφραστα αντισημιτικές, παρά κριτικές προς το Ισραήλ, μεταξύ των διαδηλωτών...”.

 

Η “σχέση” Παπαχελά-Καθημερινής με τον Μαρκ Μαζάουερ είναι τέτοια ώστε ετούτη η “αντιπαράθεση” λειτουργεί ως εβρυουλκός. Όμως, τι είναι αυτό το “πολύ περίεργο” που συμβαίνει “εκεί που δεν το περίμενες ποτέ”;

 

“...Το βέβαιο είναι -συνεχίζει ο Α.Π.- πως η Αμερική ξαναζεί τα '60s. Το βλέπουμε σ' αυτό που ζουν τα μεγάλα Πανεπιστήμια με τις καταλήψεις...”.

 

Εφόσον “το βέβαιο είναι πως η Αμερική ξαναζεί”, το “πολύ περίεργο” και το ότι “συμβαίνει εκεί που δεν θα το περίμενες ποτέ” βρίσκεται στις “καταλήψεις”.

 

Ο κ. Καθηγητής, όμως, γράφει για μια συζήτηση που διοργάνωσε στο Τμήμα Ιστορίας του Κολούμπια: “...Έχουμε συνείδηση του απίστευτου παραλληλισμού με αυτό που συμβαίνει τώρα. Τι μαθαίνω; Πρώτον, οι μνήμες του '68 στοιχειώνουν ακόμη το Κολούμπια. Δεύτερον, οι φοιτητές είχαν δίκιο στα μεγάλα ζητήματα...”.

 

Πράγματι. Στη σύγχρονη Ιστορία των ΗΠΑ αρχής γενομένης από το κίνημα για την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων, τα αμερικανικά πανεπιστήμια έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο -μας θυμίζει ο Δ. Κώνστας-.

 

Για παράδειγμα, η μάχη για την εγγραφή μαύρων φοιτητών σε σχολές όπως η Νομική δόθηκε και κερδήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1961 στο Duke, ένα μικρό Ιδιωτικό ΑΕΙ της Β. Καρολίνας.

 

Αν και το ξεκίνημα της εξέγερσης της αμερικανικής νεολαίας κατά του πολέμου στο Βιετνάμ συνδέεται με το φημισμένο Μπέρκλεϊ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, η εν ψυχρώ εκτέλεση 4 φοιτητών και ο σοβαρός τραυματισμός άλλων 9 στο μικρό κρατικό Πανεπιστήμιο Kent του Οχάϊο, το 1970, από την Εθνική Φρουρά της Πολιτείας -γνωστή ως η “Σφαγή του Kent State” -έδωσε την κρίσιμη ώθηση στο αντιπολεμικό κίνημα.

 

Σήμερα η φοιτητική εξέγερση ενάντια στη γενοκτονική εθνοκάθαρση που επιχειρεί το Ισραήλ ενάντια στον λαό της Παλαιστίνης εκτός των συλλήψεων και των διαγραφών (οι διοικήσεις των Πανεπιστημίων αναστέλλουν πρώτα τη φοιτητική ιδιότητα των νέων ώστε να συλλαμβάνονται ύστερα σαν “εξωπανεπιστημιακά στοιχεία”), πρέπει να σημειωθεί και η απώλεια ωρών διδασκαλίας σε Πανεπιστήμια των οποίων τα δίδακτρα είναι κολοσσιαία και πληρώνονται με δάνεια που θα επιβαρύνουν τους φοιτητές για πολλά χρόνια μετά την αποφοίτησή τους, απαιτεί μια αξιοσημείωτη γενναιότητα και αξίζουν τον σεβασμό.

 

Το ίδιο και η αντίσταση στην απειλή των μεγάλων εταιρειών που προσλαμβάνουν κάθε χρόνο χιλιάδες απόφοιτους να αποκλείσουν φοιτητές που εκδηλώθηκαν υπέρ των Παλαιστινίων.

 

Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, ότι ως συνδετικός κρίκος των καταλήψεων αρθρώνεται το αίτημα της “αποεπένδυσης”, δηλαδή της απεμπλοκής των αμερικανικών Πανεπιστημίων από χρηματοδοτήσεις, από εταιρείες κολοσσούς που δραστηριοποιούνται στο Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων της Google, της Amazon, της Microsoft αλλά και βιομηχανίες που αντλούν άμεσα κέρδη κατά 14% (The Guardian 24/4/24).

 

Επομένως, οι “καταλήψεις” -όχι του Παπαχελά- του αντιπολεμικού κινήματος των φοιτητών ήταν αναμενόμενες και όχι μόνο στο Κολούμπια.

 

Ο Παπαχελάς συνεχίζει ως εξής: “...Η νέα γενιά έχει ξεσηκωθεί με αφορμή έναν πόλεμο. Είναι όμως μόνο η αφορμή. Γιατί το βασικό είναι πως γι' αυτή τη γενιά το “αμερικάνικο όνειρο” είναι πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί, αν όχι ανέφικτο.

 

Η ζωή έχει γίνει απελπιστικά ακριβή. Η αγορά εργασίας ακόμη πιο ανταγωνιστική, ενώ πλέον αμφισβητούνται βασικές παραδοχές, όπως π.χ το αν ένα πανάκριβο προπτυχιακό δίπλωμα (Bachelor) από ένα καλό πανεπιστήμιο “αξίζει” τα λεφτά του...”.

 

Γιατί “αμφισβητούνται βασικές παραδοχές” δεν μας το λέει ο “δημοσιογράφος” μας, όμως για εμάς σημασία έχει αυτή η παραδοχή με την οποία θα ασχοληθούμε κάποια στιγμή. “...Το μόνο που λείπει, ευτυχώς -συνεχίζει- είναι οι δολοφονίες και οι ταραχές της 10ετίας του 1960…

 

Τους επόμενους μήνες θα δούμε αν θα κατρακυλήσει σε σκοτεινά μονοπάτια ακόμη μεγαλύτερου διχασμού και βίας...”.

 

Φόβος και τρόμος. Όχι μόνο θέλει να απαξιώσει το αντιπολεμικό-αντι(νεο)ναζιστικό κίνημα “αυτής της νέα γενιάς” αλλά και να το στοχοποιήσει ως παράγοντα αποσταθεροποίησης και, άρα, “εσωτερικό εχθρό” των ΗΠΑ.

 

Για την ποιότητα αυτής ακριβώς της νέας γενιάς ο Μαζάουερ γράφει: “...Μια παραγνωρισμένη πτυχή των όσων συμβαίνουν στην Πανεπιστημιούπολη είναι ότι οι εβραϊκές απόψεις μεταξύ των φοιτητών μας είναι πιο ποικίλες από ό, τι αντιλαμβάνεται ο κόσμος…

 

Οι μεγαλύτεροι τείνουν να συνδέσουν άμεσα την “καφίγια” με την τρομοκρατία ενώ πολλοί νεώτεροι την βλέπουν σαν κάτι που φορούν οι συμμαθητές τους. 

 

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στον αμερικάνικο εβραϊσμό υπάρχει ένα χάσμα γενεών για το ζήτημα του Ισραήλ, το οποίο σίγουρα επιδεικνύεται από τις ενέργειες της σημερινής Ισραηλινής κυβέρνησης.

 

Ένα από τα πράγματα που αγαπώ στους φοιτητές του Κολούμπια είναι ότι νοιάζονται.

 

Αυτοί οι φοιτητές, με διαφορετικές καταβολές, που υποστηρίζουν τους Παλαιστίνιους, δεν κάνουν μήπως αυτό που τους έχουμε μάθει να κάνουν; Εμείς δεν τους διδάξαμε το Ολοκαύτωμα και το “ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ”;...”.

 

“...Το 2023 κατρακυλήσαμε πίσω σ' ένα μέλλον που δεν θέλουμε, πίσω σ' ένα μέλλον για το οποίο μας υποσχέθηκαν “ποτέ ξανά”...

 

...Η εκπληκτική αποτυχία της διεθνούς κοινότητας να προστατέψει χιλιάδες αμάχους -μεταξύ των οποίων παιδιά σε τρομακτικά υψηλό ποσοστό- από το να σκοτωθούν στην κατεχόμενη Λωρίδα της Γάζας, καθιστά ολοφάνερο ότι οι ίδιοι οι θεσμοί που δημιουργήθηκαν για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν είναι πλέον κατάλληλοι για τον σκοπό τους...” γράφει στην Έκθεσή της η γ.γ της Διεθνούς Αμνηστίας Ανιές Καλαμάρ.

 

Συμβαίνει, απλά.