γράφει ο

Βύρων Δημητριάδης

 

Η προσπάθεια να εντοπιστεί η “ιδεολογία” του Δελτίου Τύπου της πλειοψηφίας της Διοικητικής Ολομέλειας του Άρειου Πάγου (Α.Π) που κήρυξε πόλεμο στο Ψήφισμα της πλειοψηφίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη συνεχή υποχώρηση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, που ξεκίνησε με το προηγούμενο σχόλιο “ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΠΑΡΑ ΤΩ ΘΕΩ ΤΟΥΣ”, συνεχίζεται.

 

Ο Α.Π υπό την ηγεσία της Προέδρου Κλάπα και Εισαγγελέως Αδειλίνη επιχείρησε, σ' έναν πρώτο χρόνο να περάσει ως ανησυχία τη δυνατότητα να “εγκατασταθεί στους πολίτες” μια συγκεκριμένη “εντύπωση” ότι δηλαδή το ψήφισμα-καταγγελία του Ευρωκοινοβουλίου στηρίζεται σε αδιαμφισβήτητες αλήθειες.

 

Η διατύπωση και μόνο της δήθεν ανησυχίας που απαξιώνει τους πολίτες αντιμετωπίζοντάς τους ως τον όχλο του Λε Μπον που εντυπωσιάζεται από χρωματιστές χάντρες, κορδέλες και καθρεφτάκια αποκαλύπτει ότι βρίσκονται σε παραλυτική σύγχυση -επιβεβαιώνοντας, έτσι, τον Σπινόζα που ήθελε τις μάζες αν δεν φοβούνται, να τρομοκρατούν (terrere nisi paveant).

 

Ο Α.Π γνωρίζει πολύ καλά ότι οι πολίτες είναι πεπεισμένοι -το βιώνουν σε όλα τα επίπεδα όπου κινείται η ζωή τους- ότι το “κράτος δικαίου στην Ελλάδα υποχωρεί εξαιτίας της διαφθοράς που διακατέχει το σύνολο των κρατικών αξιωματούχων, συμπεριλαμβανομένου και του δικαστικού σώματος”.

 

Υπό το καθεστώς της ψυχολογίας του τρομοκρατημένου (Σπινόζα) αποφάσισαν να μας διαβεβαιώσουν ότι οι “...Έλληνες δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί υπηρετούν...”, την πραγματικότητα που περιγράφει ο Ολύμπιος Δαφέρμος (“ΕφΣυν” 15/2): “...Η δικαστική εξουσία στο μεγαλύτερο μέρος της συνεργάστηκε με τη χούντα.

 

Βίασε δηλαδή κατ' εξακολούθηση τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ήταν συμπληρωματική δύναμη της χουντικής ασφάλειας και της ΕΣΑ...

 

Αποχουντοποίηση δεν έγινε στον χώρο της Δικαιοσύνης, έτσι η ποιότητα της πλειονότητας των δικαστικών που συνεργάστηκαν με την χούντα άψογα, που έσκυψαν βαθιά το κεφάλι, αναπαράγεται. Όμοιος ομοίω...

 

Λίγοι δικαστικοί άλλου ήθους φαίνεται πως ξέφυγαν και ανέρχονται στην ιεραρχία της Δικαιοσύνης.

 

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, η Δικαιοσύνη υπηρετεί την πολιτική εξουσία (...) δίχως αιδώ.

 

Δίχως καν να τηρεί τα προσχήματα. Ποια δημοκρατία;...”.

 

Στο “ΧρόνοΓΡΑΦΗΜΑ” του (16/2) ο Πέτρος Μανταίος συμπληρώνει τον Δαφέρμο ως εξής: “...Να θυμίσω πως πρώτος πρωθυπουργός της χούντας ήταν ο τότε εισαγγελέας του Α.Π, Κων/ντίνος Κόλλιας και πρώτος υπ. Δικαιοσύνης ένας αρεοπαγίτης... Οικονομόπουλος...”, και αφού κατάθεσε μια προσωπική μαρτυρία αναφέρει μία ακόμη επίδειξη κυνισμού της Εισαγγελέως του Α.Π, Γ. Αδειλίνης προς τη Μαρία Καρυστιανού που τη συνέστησε να επισκεφθεί μια εκκλησία για να τη βοηθήσει αντί να παλεύει για να καθίσουν οι δολοφόνοι του παιδιού της και των άλλων νεκρών στα Τέμπη.

 

“...Προφανώς έτσι η ίδια συντάσσει τις προτάσεις της: επισκεπτόμενη εκκλησίες” -συνεχίζει ο Π.Μ για να καταλήξει: “...Αφιερώνω το σημερινό χρονογράφημα στους 13 αρεοπαγίτες που μειοψήφισαν...”.

 

Τι υποστηρίζει η πλειοψηφία του Α.Π ότι υπηρετεί;  :“...το κράτος δικαίου και τις αρχές διάκρισης των λειτουργιών, της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, της δίκαιης δίκης και της προστασίας του τεκμηρίου αθωότητας του κάθε πολίτη και εκτελούν τα καθήκοντά τους υπακούοντας μόνο στο Σύνταγμα, στους νόμους και στη συνείδησή τους...”!!!

 

Επ' αυτών όλων, ο καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, Κώστας Δουζίνας με άρθρο του στην “ΕφΣυν” (19/2) υποστηρίζει:

 

“...Η καθολική αρνητική αντίδραση στην πρωτοφανή πρωτοβουλία του Α.Π... να επιτεθεί στο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που καταδικάζει τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου... έφερε στο κέντρο τον ρόλο των δικαστών... και τη σχέση πολιτικής και δικαίου...

 

Η φιλελεύθερη θεωρία υποστηρίζει ότι “το κράτος δικαίου δεν είναι παρά το δίκαιο των κανόνων και όχι των ανθρώπων”.

 

Προσπαθεί δηλαδή να διαχωρίσει το δίκαιο από την πολιτική και την ηθική των δικαστών, αλλά αποτυγχάνει...

 

Οι περισσότερες κρίσιμες δικαστικές αποφάσεις υποκαθιστούν λειτουργικά τη νομοθετική εξουσία -που ανήκει βέβαια στην κυβέρνηση ουσιαστικά και στη Βουλή εικονικά.

 

Οι δικαστές συστηματικά νομοθετούν υπό το πρόσχημα ότι ερμηνεύουν τον νόμο. Οι νομικοί το ξέρουν αλλά δυσκολεύονται να παραδεχτούν ότι η δικαστική “νομοθέτηση” προωθεί συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις (πολλές φορές, ως συνδικαλιστής, -τότε που ο συνδικαλισμός είχε κάποιο νόημα- σε αρχαιρεσίες β'βάθμιων όπως η Ομοσπονδία ή το Εργατικό Κέντρο, βρισκόμουν αντιμέτωπος με τον Δικαστικό Αντιπρόσωπο επειδή αντιμετώπιζε τον νόμο με τη νομολογία του).

 

Έτσι επιλέγουν τον μύθο της “ουδετερότητας” και της “αντικειμενικότητας” του δικαίου...

 

Ας θυμηθούμε μερικές μόνο αποφάσεις με έντονο και μονόπλευρο πολιτικό χαρακτήρα.

 

Το πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο ήταν συνταγματικά (Συμβούλιο Επικράτειας (ΣτΕ) 2012)... Αντισυνταγματική η πρακτική του Δημοσίου να παρατείνει το φορολογικό έλεγχο φυσικών και νομικών προσώπων που εμπλέκονται στις λίστες φοροδιαφυγής (ΣτΕ 2017)... Το ΣτΕ κατήργησε την υπουργική απόφαση που επέβαλε σε δικαστές την υποβολή δηλώσεων “πόθεν έσχες” (ΣτΕ 2017)... Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου αποφάσισε ότι οι εταιρείες διαχείρισης “κόκκινων” δανείων (servicers) μπορούν να βγάζουν σε πλειστηριασμό σπίτια... Ο κατάλογος δεν έχει τέλος...

 

Όλοι οι δικαστές λειτουργούν υποκριτικά, είτε το αναγνωρίζουν είτε όχι, ως δημιουργοί κανόνων και ως πολιτικοί παράγοντες.

 

Οι συνειδητές ή ασυνείδητες πεποιθήσεις των δικαστών επηρεάζουν αναγκαστικά τις αποφάσεις και την αιτιολογική τους...

 

Οι δομικές προτεραιότητες του φιλελεύθερου δικαίου υπέρ του πλούτου και της εξουσίας (“νόμος και τάξη”) αρκούν.

 

Αν οι δικαστές συμφωνούν ιδεολογικά, αυτό κάνει τις αποφάσεις τους να φαίνονται πιο πειστικές.

 

Έτσι το “κράτος των δικαστών” υποκαθιστά τη λαϊκή κυριαρχία... Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση διοικεί, η Βουλή νομοθετεί και ελέγχει την κυβέρνηση και τα δικαστήρια ερμηνεύουν τους νόμους και ελέγχουν τη διοίκηση.

 

Εντούτοις η διάκριση των εξουσιών δεν ισχύει ούτε σήμερα, ούτε στην εποχή του Μοντεσκιέ.

 

Ο έλεγχος που ασκεί η Βουλή στην κυβέρνηση -κεντρικό χαρακτηριστικό του κοινοβουλευτισμού- αποτελεί νομιμοποιητικό μύθο παρά πραγματικότητα...

 

Από την άλλη πλευρά η δικαστική εξουσία υποτίθεται ότι ελέγχει την κυβέρνηση. Αλλά η διοίκηση των ανώτερων δικαστηρίων έχουν διοριστεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και από αυτήν εξαρτώνται οι προαγωγές τους.

 

Ο τύπος χωρίς ουσία, η θεσμική υποκρισία, το χάσμα μεταξύ επίφασης και περιεχομένου χαρακτηρίζουν το κράτος των δικαστών στην Ελλάδα...”.

 

Τα βάσανά μας δεν τελειώνουν εδώ: “...Νέο χαστούκι στην Ελλάδα για την ελευθερία του Τύπου. Δυσφημιστική και η νέα έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης... Μετά το Ευρωκοινοβούλιο και το καταδικαστικό ψήφισμά του για το κράτος δικαίου στη χώρα μας, μετά τους Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα, τις 17 διεθνείς Οργανώσεις και ΜΚΟ που έστειλαν επιστολή-κόλαφο στη Φον ντερ Λάιεν, στην Επιτροπή PEGA, η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πρέπει να βρει τώρα τρόπο να επιχειρήσει να απαξιώσει και το Συμβούλιο της Ευρώπης, τον παλαιότερο διεθνή Οργανισμό της Ευρώπης (από το 1949) που δίνει έμφαση στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων...”  “ΕφΣυν” 6/3.

 

Και, μια που μιλάμε για “δικαστές” και δικαστές...

 

μήπως -λέω μήπως- σας φάνηκε σα να “αδειάζει” την ηρωική Εισαγγελέα κατά της Διαφθοράς, την Ελένη την Τουλουπάκη, το “mea culpa” του Αλέξη Τσίπρα που κατέθεσε στο “Συνέδριο” της σφηγκοφωλιάς του αναθεωρητισμού την “Καθημερινή”; 

 

Γαμώ το μου.