γράφει ο

Βασίλης Βελιάνος (Vas-Vel)

 

Ήταν σαν να την ήξερα μα και να την περίμενα μια ολόκληρη ζωή. Σαν επιβεβαίωση σ΄ αυτό που λένε πως οι άνθρωποι ζουν δυο ζωές: Μια στην καθημερινότητα και μια στην  φαντασία τους...

 

Μυστηριώδης, γοητευτική, και… ασύμβατη, να αεροβατεί μέσα στα ροζ συννεφάκια της. Διαφέραμε σε πολλά. Μα πάντα την συμπαθούσα. Για να μην πω, πως κατάβαθα, την  ζήλευα φορές-φορές.

 

Κάπου απρόσκλητα, χτύπησε την πόρτα μου κι ένας αγνός, πλατωνικός έρωτας. Που θέριευε στα απόσκια της σιωπής!

 

Περνώντας ο καιρός, χαθήκαμε. Δοκιμάζοντας γόνιμες μα και άγονες διαδρομές της ζωής μας. Ως μεμονωμένοι και ανεξάρτητοι... Αυτό, μας πήρε κάμποσο καιρό.

 

Και πριν μερικά χρόνια, ξανασμίξαμε. Δεν χρειάστηκε καν να μιλήσουμε. Μερικά πράγματα, μιλάνε μέσα από τα ρίγη που συνταράζουν το κορμί σου... Την ξανά-ερωτεύτηκα. Μόνο που αυτή τη φορά, δεν ήμουνα ο μόνος. Ένα αναρχικό σλόγκαν σε κάποια ντουβάρια εξάλλου, με παρηγορούσε αλλά και με πείσμωνε ακόμα περισσότερο: «Ένα δισεκατομμύριο μύγες, δεν μπορεί να κάνουν λάθος, τρώτε κι εσείς σκ…»

 

Αν και ήταν πλέον μια περιζήτητη συντροφιά, απόρησα πώς στο καλό της καταδέχτηκε να με κοιτάξει. Υπνωτισμένος  αφέθηκα να με ταξιδέψει. Απ’ τη μεριά της, σταθερά απρόβλεπτη, προσαρτούσε ολοένα και περισσότερες «μύγες» στο περιβάλλον της. Μέσα από την frient- zone των μέσων της κοινωνικής δικτύωσης. Ακροβατώντας ανάμεσα  σε αισθήματα και ελπίδες..

 

Αν μικροδείχνεις -λένε οι στατιστικές- εντελώς αντανακλαστικά και μικροφέρνεις!  Μα σου μένει το κουσούρι να… μικροφέρνεις. Ακόμα κι όταν αργότερα φαίνονται και τα χρονάκια σου. Αυτό το κουσούρι την αποπροσανατόλισε… Αίφνης, εκεί που παλιότερα την συμπαθούσαν, οι πάντες πλέον την ήθελαν!!!

 

Μέσα σε μερικούς μήνες, η ίδια έπρεπε να καμωθεί πως ενηλικιώθηκε! Μικρό- υπολογιστικά, κατά πως φάνηκε από το αποτέλεσμα. Και να καμωθεί, πως σε χρόνο μηδέν, πέρασε  και απ΄ την εποχή της ελευθεριότητας, στην ωριμότητα. Χωρίς κάποιες σοβαρές διαθέσεις συμφιλίωσης με τις αυτοδεσμεύσεις της και μέσα της ωστόσο. Μην αναλαμβάνοντας, τις ευθύνες.  Του… εξουσιαστή! Με συμπεριφορές,  απαράλλαχτες με εκείνες της μοιραίας γυναίκας…

 

Στη σύντομη συνύπαρξή μας, ξαναζέστανε και όλους τους… λοιπούς της έρωτες: Εκπληρωμένους, ανεκπλήρωτους, απόκρυφους, ακόμα και τους πληρωμένους -με κομμάτια της ζωής της που άφησε πίσω της- έρωτές της ξαναθυμήθηκε… Συνταιριαγμένους  με τους καινούριους...

 

Από μια ατέλειωτη λίστα αναμονής. Και όσο για σύριγγες της μίας... χρήσης,  έχει ο θεός.

 

Κοντά της βίωσα, τα πάντα στην υπερβολή τους, κερδίζοντας κομμάτι-κομμάτι τον εαυτό μου. Όταν ζεις τα πάντα στην υπερβολή τους, κερδίζεις χρόνο: Μιας μοιραίας και βίαιης απεξάρτησης. Λένε οι …παγκοσμίως άγνωστοι θυμόσοφοι των ντουβαριών και των  μέσων της κοινωνικής  δικτύωσης... Like me!

 

Κάνοντας απολογιστικά το προσωπικό μου ταμείο, σε κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πώς τελικά, ήμουν ένας συνεπής ακόλουθος στα... μεγάλα της  ζωής μου: Στα λάθη μου, στα πάθη μου, στις προσδοκίες μου, στις απογοητεύσεις μου, στις κραυγές μου και στο τέλος-τέλος και στις σιωπές μου… Όλα μα όλα στην υπερβολή τους!

 

Μια βραδιά στον ύπνο μου-γιατί εκεί μόνο μιλούσαμε- μου ξεφούρνισε και το νέο... αφήγημά της: Σε μια κοινωνία ζούγκλας που αίφνης φυτεύτηκε, έπρεπε να γίνει: λιοντάρι, τίγρης, αετός, γεράκι, παμπόνηρη αλεπού και πάει λέγοντας. Προκειμένου να επιβιώσει.  Μου είπε. Μου ακούγονταν τόσο παράταιρα όλα αυτά...

 

Το μόνο που πρόλαβα και ψέλλισα -σε αυτιά που ντύθηκαν τους… τοίχους τους πάντως- ήταν πως την προτιμούσα όπως τη γνώρισα στα νιάτα της: λυκόπουλο: Το μόνο άγριο ζώο της πανίδας που ζει δίπλα σου, κάνει τα δικά του, θα γίνει φιλικό  μαζί σου μόνο όποτε και όταν γουστάρει!  ΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΣ ΣΕ ΤΣΙΡΚΟ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΙ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΙΓΙΟΥ ΤΩΝ ΘΗΡΙΟΔΑΜΑΣΤΩΝ ΤΗΣ, ΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΟ SHOW…

 

Νομοτελειακό ήταν, το να της ξεφύγει σε κάποια στιγμή και η δοσολογία: Περνώντας από την υπερβολική δόση της αυταρέσκειας, στις δόσεις της ελεγχόμενης ευθανασίας της εμπιστοσύνης. Και των πιστών  της εμπιστοσύνης  τριγύρω! Για να ακολουθήσουν τα ψέματα... Πάρα πολλά ψέματα. Ατελείωτα ψέματα.

 

Στωικά πλέον,  έβλεπα την μετάλλαξη των αισθημάτων σε... αυτοάνοσο νόσημα! Εκείνο το νόσημα ντε, που κατά τους γιατρούς,  ο οργανισμός στρέφεται εναντίον του... εαυτού του!  Τι περίσσεψε; Μια αυτογνωσία και από τη μεριά μου:  Καλύτερα λοιπόν να είσαι ένας ιδεολογικός & συναισθηματικός… πρόσφυγας, παρά ένα απρόσωπο στατιστικό στοιχείο. Στις όποιες μετρήσεις της…

 

Ρε-ΖΟΥΜΕ: Τo πιο αποτυχημένο «κάτι περισσότερο» λένε οι σοφοί, είναι οι πλατωνικοί έρωτες, που παρ΄ όλα αυτά,  αγωνίζονται να εξελιχθούν σ΄ αυτό το  κάτι περισσότερο...

 

Μέρα με τη μέρα, γινόταν ολοένα και πιο φανερό, πως οι φιλοσοφίες μας , απείχαν πλέον όσο η γη από τη σελήνη.  Κάποια πράγματα σ΄ αυτήν  τη ζωή εξάλλου, τα ζεις μόνο μια φορά!!! Με την επανάληψή τους, να φαντάζει ως καρικατούρα…

 

Οι μεγάλοι έρωτες μονάκριβή   μου Αριστερούλα, τελειώνουν είτε με ένα σιωπηλό δάκρυ, είτε και με ένα φιλί. Εγώ σου τα έδωσα και τα δύο.

 

Γιατί από κάποιο σημείο και μετά  Αριστερούλα μου  σε προσομοίαζα  με τις πέντε ηπείρους;  Με την  αρχή της γνωριμίας μαζί σου να φέρνει κάτι από  Αφρική: Μυστηριώδης, ανεξερεύνητη, γοητευτική. Για να ακολουθήσει η προσομοίωση  με την Ασία: Μήτρα της ζωής,  μα πάντα μυστικιστική, αποκρυφιστική,  άρα και επικίνδυνη.

 

Κάμποσο πιο μετά, νάσου και  η Αμερική: Των ευκαιριών και των προκλήσεων. Με τα  ταξίδια να συνεχίζονται  για το νότο και την Ωκεανία.  Επιβιώνοντας σε αφιλόξενα και μοναχικά περιβάλλοντα.

 

Για να γίνουμε εκεί κατά το φινάλε και Ευρώπη: Καταπατημένη, έμπειρη μα και ξεζουμισμένη. Και στο τέλος-τέλος, ο σαγηνευτικός πόλος της έλξης των ονείρων, μετεξελίχτηκε  στον ... νότιο πόλος της γης: Όλοι ξέρουν κατά που πέφτει,  μα κανείς δεν πλησιάζει…

 

Μη τα βάζεις με την τύχη σου λοιπόν Αριστερούλα μου. Με κάποιους από το φαν κλαμπ σου, η τύχη σου, όχι απλά  σου χαμογέλασε, μα ξεκαρδίστηκε!!! Μα εσύ απλά και εθιμοτυπικά, ευχόσουνα «καλή τύχη». Το βέβαιο είναι, πως κάποιος θα την χρειαστεί κι αυτήν! Το ερώτημα είναι ποιος.

 

Ο Καζαντζάκης είπε κάποτε πως για πράγματα που δεν εξαρτώνται από εμάς, όσες ευχές και να διατυπωθούν,  δεν βοηθούν στο παραμικρό.

 

Για όσα όμως εξαρτώνται από εμάς, η τύχη στεγνά,  λέγεται επιλογή.

 

Ζήσε το μύθο σου λοιπόν Αριστεράκι μου και κόψε τα εθιμοτυπικά, επικοινωνιακά σου τερτίπια. Που κατά το συνήθειο σου, τα ανασύρεις από τις ναφθαλίνες με κάτι ευρεσιτεχνίες του επίπεδου: "Με τον τρόπο μου νοιάζομαι για σένα". H αριστερούλα που εγώ ερωτεύτηκα,  δεν έχει και πολύ σχέση σήμερα μαζί σου. Από κάποιο σημείο και μετά, ακόμα  και η νύχτα ζήλευε τα... σκοτάδια που πέρασα μαζί σου!

 

Στις μεμονωμένες ζωές τους οι άνθρωποι, μοιραία σε κάποια στιγμή, γίνονται και οι πρωταγωνιστές της. Κι εσύ δεν έκαμνες τίποτα άλλο, παρά να διασπάσαι. Φτάνοντας και στην διάσπαση του ατόμου…

 

Στο χέρι σου είναι να ξαναγυρίσεις στις εργοστασιακές σου ρυθμίσεις. Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Σου μένει να ξεχωρίσεις το… ανεφάρμοστο,  από το πραγματικά χρήσιμο και κοινωνικά αποδεκτό. Το βέβαια είναι ένα:  Η παγκόσμια πολιτική κι όπως αυτή εξελίσσεται, σε χρειάζεται.

 

ΡΕΤΡΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ Vas.-Vel.-