γράφει ο

Βύρων Δημητριάδης

 

“...Η Ελλάδα δεν είναι μπανανία και ο πληθωρισμός της απληστίας δεν μπορεί να είναι ανεκτός...” βρόντηξε και άστραψε ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης(!) χρησιμοποιώντας τον νέο όρο “Greedflation” που σηματοδοτεί την προσπάθεια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών να τον περιορίσουν προτείνοντας στην Οικονομία της Αγοράς να κλέβει, αλλά να κλέβει με μέτρο, όπως ακριβώς πρότειναν στον νεοναζί Νετανιάχου να σκοτώνει, αλλά να σκοτώνει με μέτρο -πρόταση που είχε αναλάβει να μεταφέρει στον “φίλο” του ο κ. Μητσοτάκης(!).

 

Όχι, δεν ξέχασε, ούτε ποντάρει σε μνήμες χρυσόψαρων. Απλά δεν τον ενδιαφέρει η γνώμη που σχηματίζεται από τη σύγκριση με όσα είχε πει στις 18/10 όταν προειδοποίησε τις Πολυεθνικές που πουλούσαν τα προϊόντα τους ακριβότερα στη χώρα μας σε σχέση με άλλες χώρες: “...θέλω να στείλω ένα μήνυμα... και στις πολυεθνικές, στις μεγάλες πολυεθνικές ότι αν νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι καμιά μπανανία στην οποία μπορούν να πουλάνε τα ίδια προϊόντα σε πολύ ακριβότερες τιμές, χωρίς να μας δικαιολογούν την αύξηση του κόστους είναι βαθιά νυχτωμένοι.

 

Αν χρειαστεί να τα βάλουμε και με πολυεθνικούς κολοσσούς θα το κάνουμε (μπρρρρ, ανατρίχιασα) γιατί αυτοί ουσιαστικά πουλάνε τα ίδια προϊόντα σε άλλες αγορές. Κάντε λίγο υπομονή και θα δείτε τι είναι ακριβώς αυτό το οποίο εννοώ...”.

 

Και είδαμε, πράγματι, τι είναι ακριβώς αυτό το οποίο εννοούσε. Είδαμε τις τιμές να συνεχίζουν να ανεβαίνουν -λες και δεν τους τρομοκράτησαν ντιπ οι προειδοποιήσεις του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη(!).

 

Στις 10/1 φέτος, επανέλαβε “...Και στη μάχη αυτή αξιοποιούμε διαρκώς νέα εργαλεία πολιτικής μέχρι να καταλάβουν όλοι, και θα έλεγα ειδικά οι πολυεθνικές εταιρείες ότι η Ελλάδα δεν είναι μπανανία και ότι ο πληθωρισμός της απληστίας δεν μπορεί να είναι ανεκτός...”!!!

 

Έχω την αίσθηση πως εάν για να παρακολουθήσουμε τον λόγο του νεοφιλελεύθερου πολιτικάντη επιχειρούσαμε μια αναλύση του ορισμού της “μπανανίας” -του όρου που δεν χάνει ευκαιρία να επαναλαμβάνει- θα οδηγούμασταν σε πιο “βαθιά ύπνωση” εμείς, ο λαός, και όχι οι πολυεθνικές.

 

Ο όρος “μπανανία” είχε νόημα την εποχή της επιθετικής εξάπλωσης των κεφαλαίων προς εξεύρεση νέων αγορών και πηγών πρώτων υλών -ας μην αναλύσουμε εδώ τον “ιμπεριαλισμό...” του Λένιν, θα αποφύγουμε και τις ταξικές κατάρες του Ιερατείου του Περισσού που αμαρτάνουμε αντικρίζοντας τον κόσμο ανάγλυφο και όχι επίπεδο.

 

Σήμερα τα κράτη των ανεπτυγμένων χωρών μέσω των νεοφιλελεύθερων πολιτικών μετατρέπονται σε μηχανισμούς εξόρυξης νέων κερδών για τις πολυεθνικές κατατρώγοντας τα σώματα των κοινωνιών μας χρεώνοντας σ' έμάς την υγεία, την παιδεία, τις παλιές και τις νέες μορφές ενέργειας, μας χρεώνουν τις αμμουδιές και τις θάλασσες και ετοιμάζονται να μας χρεώσουν και τον αέρα που αναπνέουμε αμέσως μετά την ολοκλήρωση της τιμολόγησης των ανέμων, των βροχών και του ηλίου.

 

Επιχειρούν να συγκεντρώσουν όλα τα ακίνητα (διαμερίσματα και μαγαζιά) χρησιμοποιώντας μέσα Greek Police Mafia ώστε να μας περάσουν υπό τον ζυγό ενός ενιαίου ενοικιοστασίου.

 

Ορίστε, μας λέει ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, ανατρέπουμε τη δυναστεία του κρατικού μονοπωλίου παντού για χάρη σας.

 

Είστε ελεύθεροι να διαλέξετε -για παράδειγμα- μεταξύ πολλών παρόχων που εμείς “στήσαμε”.

 

Είστε ελεύθεροι να διαλέξετε το χρώμα του λογαριασμού που εμείς από κοινού με τους παρόχους ετοιμάσαμε για εσάς.

 

Κι εμείς, απλά, είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε μεταξύ αυτών -ασφαλώς- που ήδη έχουν διαλέξει αυτοί για μας -πλέον, μαζί μ' εμάς, εφόσον ο φόβος μας οδηγεί στο να τους ψηφίζουμε.

 

Έτσι λειτουργεί η ναζιστική διοίκηση ανθρώπων (Menschenfuhrung) όπου ο υπήκοος είναι ελεύθερος να υπακούει όχι μόνο στο κρατικό ή στο στρατιωτικό αλλά και στο επίπεδο του μάνατζμεντ.

 

Είναι διάσημη η γερμανική Ακαδημία Μάνατζμεντ στην πόλη Μπαντ Χάρτσμπουργκ στην κάτω Σαξονία όπου έστελναν οι πολυεθνικές απ' όλο τον κόσμο τα στελέχη τους.

 

“...Το γερμανικό οικονομικό θαύμα εφάρμοζε σε πολύ εκτεταμένη κλίμακα τη “μεταβίβαση καθηκόντων”, στην οποία εκπαιδεύτηκαν από τον Ράινχαρτ Χεν -υψηλόβαθμο αξιωματικό των Ες-Ες και στρατηγό του Γ' Ράιχ- και την ομάδα του περισσότερα από 200.000 στελέχη μεταξύ 1956-1972 και γύρω στις 500.000 στη συνέχεια μέχρι τον θάνατό του το 2000...” γράφει ο καθηγητής Ιστορίας Γιοάν Σαπουτό στο άκρως διαφωτιστικό βιβλίο του “Ελεύθερος να υπακούς. Το μάνατζμεντ από τον Ναζισμό μέχρι σήμερα” 2021 -διαβάστε το.

 

Την αποχαύνωση των ελεύθερων να υπακούν τάραξε γι' άλλη μια φορά το “αλάρμ”: “...Με την επίκληση της δημοκρατίας, του Συντάγματος και της διάκρισης των εξουσιών οι εκπρόσωποι Τύπου του Αρείου Πάγου αντιεισαγγελείς Π. Λυμπερόπουλος και Κ. Τζαβέλλας, προχώρησαν με ανακοίνωσή τους στην απόρριψη του αιτήματος του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ να προσκομιστούν στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής τα στοιχεία με βάση τα οποία αρχειοθετήθηκε η πειθαρχική δίωξη της αποσπασμένης στην ΕΥΠ εισαγγελέως Β. Βλάχου (δες προηγούμενο σχόλιο “Καθεστωτική Δικαιοσύνη”).

 

...Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση, “θεμελιώδης αρχή του Δημοκρατικού Πολιτεύματος είναι η διάκριση των Λειτουργιών του Κράτους, της Νομοθετικής, της Εκτελεστικής και της Δικαστικής...”.

 

Όμως το Άρθρο 26 του Συντάγματος που μιλά για “Λειτουργίες της Πολιτείας” και όχι του Κράτους δημιουργεί ένα ζήτημα που ξεπερνά κανείς θεωρώντας “κράτος” και “πολιτεία” ένα, δηλαδή, το κράτος του Νόμου και της Τάξης του Κούλη.

 

Την Αρεοπαγίτικη “ταύτιση” κράτους-πολιτείας εάν την συνδυάσεις με όσα συμβαίνουν παντού στον κόσμο και στην χώρα μας τα 4 τελευταία χρόνια πιο συγκεκριμένα θα μπορούσες να καταλήξεις στο συμπέρασμα πως ο όρος “Λαός” τοποθετήθηκε στο Σύνταγμα της Ελλάδας καθ' υπερβολή - “να 'χαμε να λέγαμε” το έλεγε η γιαγιά μου η καλή... ξέρετε.

 

Όλα τα στοιχεία καταμαρτυρούν πως εδώ κάπου εκδηλώνεται μια άρνηση νομιμοποίησης ακόμη και σε θεωρητικό επίπεδο του όρου “λαϊκή κυριαρχία” ως “θεμέλιο του Συντάγματος” (Άρθρο 1 παρ.2) που ακολουθεί πιστά τη γραμμή της σύγχρονης “αναθεώρησης” θεμέλιο της οποίας είναι το θατσερικό “δεν υπάρχουν κοινωνίες, μόνο άτομα” υπό έναν Fuhrer.

 

Μοιάζει να ακολουθεί την ίδια γραμμή και το Προεδρικό χριστουγεννιάτικο μήνυμα που μιλούσε για την ευθύνη της πατρίδας -ταυτίζοντας την Ελλάδα με τον κ. Μητσοτάκη(!)- “...να διαλέγει τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, σεβόμενη το δίκαιο και την ηθική...”.

 

Μάλιστα, “... για το δίκαιο και την ηθική που επικαλείται η ΠτΔ κ. Σακελλαροπούλου (γράφει ο Κ. Ζαφειρόπουλος στην “ΕφΣυν” 5/1), ο Χάρολντ Πίντερ έλεγε την περίοδο των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας πως “όταν σφίγγεις το χέρι του δολοφόνου, δεν εχεις ηθική”.

 

Και ένας από τους πρώτους που έσφιξαν το χέρι του “φίλου” Μπίμπι Νετανιάχου ήταν ο Έλληνας Πρωθυπουργός, στο ταξίδι που έκανε στο Ισραήλ τις πρώτες μέρες του πολέμου...

 

Από την έναρξη του πολέμου ο κ. Μητσοτάκης (και η κ. Σακελλαροπούλου) αναφέρεται συνεχώς στο “αυτονόητο δικαίωμα του Ισραήλ για αυτοάμυνα” -ενώ το Ισραήλ έχει υπό την κατοχή του Παλαιστινιακά εδάφη και άρα κάθε πράξη του είναι κατακτητική.

 

Στα τέλη του Οκτωβρίου η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ψήφισε, με συντριπτική πλειοψηφία (120 χώρες), να κηρυχθεί ανθρωπιστική εκεχειρία στη Γάζα.

 

Η Ελλάδα απείχε...” -μας ντρόπιασε ένας Κούλης.

 

Ο κόσμος, και ο ελληνικός λαός, που εκφράζει μαζικά την αλληλεγγύη του και τον αποτροπιασμό του στο μακάβριο απολογισμό των ανελέητων βομβαρδισμών, της επιχείρησης “λιμοκτονίας” των διασωθέντων και της ολικής καταστροφής των υποδομών της Παλαιστίνης, που αντιδρά στη ναζιστικού τύπου γενοκτονική εθνοκάθαρση, στο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που επαναλαμβάνεται τον 21ο αιώνα με τα θύματα του 20ου αιώνα να έχουν πάρει τη θέση του θύτη ως Εβραίοι νεοναζί, όλοι οι λαοί, για τους “Αναθεωρητές” μας, βρίσκονται στη “λάθος πλευρά της Ιστορίας”.