γράφει ο

Βύρων Δημητριάδης

 

“...Το εκλογικό σώμα έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μια διπλή εντολή. Πρώτον, να ανταποκριθεί στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης που, πάντα, και εκ των πραγμάτων, είναι ρόλος κόμματος εξουσίας.

 

Και δεύτερον, να αλλάξει δραστικά αν θέλει να διεκδικήσει εκ νέου με αξιώσεις την κυβέρνηση...” -δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζοντας, κατά μια έννοια, να τοποθετεί το κάρο μπροστά από το άλογο.

 

Εννοώ τη χάραξη της κατεύθυνσης της δεύτερης εντολής με τον προσδιορισμό του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ως “κόμματος εξουσίας” ακόμη και όταν διεκδικούσε για πρώτη φορά την κυβέρνηση.

 

“...Φυσικά, η διεύρυνση και ενδυνάμωση κάθε κόμματος που σέβεται τον εαυτό του αποτελεί υποχρεωτική λειτουργία -γράφει ο Καθηγητής Κοινωνιολογίας του ΕΚΠΑ Μιχάλης

Σπουρδαλάκης στις “Παρεμβάσεις” (ΑΥΓΗ 2/7)-. Ωστόσο -συνεχίζει- η διεύρυνση πραγματοποιήθηκε χωρίς όρους, όρια και κριτήρια, με τρόπο που αλλοίωνε τον καταστατικό πυρήνα της συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

 

Μιας δύναμης που, εκτός των άλλων, ήταν δημιούργημα των κοινωνικών κινηματοποιήσεων, που παρήγαγε η χρόνια και βαθιά κρίση εκπροσώπησης και δημοκρατίας.

 

Έτσι, αντί για τη “βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ” είχαμε τη βίαιη μετάλλαξή του...”. Έχοντας ως σημείο αναφοράς την κινηματική δημοκρατία μάλλον θα πρέπει να αποφύγουμε το πάτημα της μπανανόφλουδας ν’ αρχίσουμε να συζητούμε για το τι είναι ένα κόμμα εξουσίας και σε τι διαφέρει από ένα κόμμα διαμαρτυρίας κλπ κλπ.

 

Το γεγονός ότι ήδη υπάρχει πρόταση για έναν ΣΥΡΙΖΑ και κόμμα εξουσίας και κόμμα διαμαρτυρίας μοιάζει με επαναφορά του κάρου πίσω από το άλογο που όμως φέρει ρόδες τετράγωνες.

 

Αλλά ποιος είναι αυτός που κάνει τις μετατοπίσεις και τις αλλαγές στη σειρά των πραγμάτων; Διότι, εάν είναι το “εκλογικό σώμα” που σύμφωνα με τον Αλέξη έδωσε τη “διπλή εντολή”, τότε, συγγνώμη, αλλά ο αμαξάς μας δεν μου φαίνεται να είναι ολόκληρος.

 

Είναι μόλις το 17% του μισού περίπου εκλογικού σώματος που και αυτό ψήφισε υπό τη φανερή και κρυφή χειραγώγηση των διαμορφωτών της κοινής γνώμης.

 

Χωρίς να μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τις παρουσίες στην Ελλάδα εταιρειών εξόρυξης προσωπικών δεδομένων και εταιρειών ταυτοποίησης και προπαγάνδας, εύλογα θα οδηγούνταν στο να αναρωτηθεί εάν η νικηφόρα αντιμετώπιση τέτοιων εταιρειών καθιστά ένα κόμμα ως “κόμμα εξουσίας” -ήδη πατήσαμε την μπανανόφλουδα.

 

Γιατί ηττήθηκε η Αριστερά; Διότι κέρδισε η Δεξιά.

Μοιάζει ταυτολογία, μα δεν είναι -υποστηρίζει ο Χάρης Αθανασιάδης, Καθηγητής Δημόσιας Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (Doc 2/7).

 

Ασφαλώς η Δεξιά ελέγχοντας τη ροή του κρατικού χρήματος και ενεργοποιώντας τις εκλεκτές συγγένειές της με τους ολιγάρχες εξασφάλισε μια αδιάβροχη μιντιακή υπεροπλία -και μέσω αυτής το μήνυμα της συναντά και κατευθύνει τον νου των πολλών.

 

Ωστόσο -σημειώνει ο Χ.Α.- ξεκάθαρη μιντιακή υπεροπλία είχε επίσης το 2015 κι όμως έχασε τρεις συνεχόμενες αναμετρήσεις (δύο βουλευτικές εκλογές και ένα δημοψήφισμα).

 

Γιατί τότε το μήνυμα της αστοχούσε και τώρα όχι; Διότι υπήρχε ακόμη κοινωνία, δηλαδή συλλογικότητες που λειτουργούσαν ως φίλτρα και αποκωδικοποιούσαν, επανερμήνευαν ή αποδομούσαν το μήνυμα της εξουσίας.

 

Κοινωνία σημαίνει διάρθρωση και συνείδηση της άνισης κατανομής πλούτου και εξουσίας.

 

Σημαίνει κοινωνικά κινήματα, εργατικά και υπαλληλικά σωματεία, οργανώσεις πολιτών για μικρά και μεγάλα, σημαίνει αλληλεγγύη ανάμεσα στους αδύναμους και συλλογική δράση απέναντι στους ισχυρούς.

 

Ως φαίνεται, όμως, το παλαιό όραμα της Θάτσερ είναι στη σημερινή Ελλάδα απτή πραγματικότητα: ό, τι ονομάζαμε κοινωνία δεν υπάρχει. 

 

Υπάρχουν μόνο άτομα και οικογένειες. Η διάλυση των κοινωνικών δεσμών επιταχύνεται όσο οι θεσμικές απορρυθμίσεις (ατομικές συμβάσεις εργασίας, απελευθέρωση απολύσεων, “ενοικιαζόμενοι” και επισφαλώς εργαζόμενοι) συναντούν τις ψηφιακές τεχνολογίες...

 

Οι τόποι συνάντησης και ουσιαστικής διάδρασης των ανθρώπων μειώνονται ολοένα και περισσότερο...

 

Η κοινωνία γίνεται μια αρένα όπου όλοι αντιπαλεύουν όλους, όλοι φοβούνται όλους, όλοι υποβλέπουν, υπονομεύουν, φθονούν, περιφρονούν.

 

Οι ατομικές στρατηγικές επιβίωσης και ανέλιξης κυριαρχούν και η συλλογική δράση παύει να έχει νόημα.

 

Η κοινωνία ως μη κοινωνία είναι ο παράδεισος της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς. 

 

Στην Οικονομία της Αγοράς η κοινωνία δεν συγκροτείται από πολίτες αλλά από homo oeconomicus που χρησιμοποιούν τον εαυτό τους ως κεφάλαιο ή επιχείρηση.

 

Στην κοινωνία της αγοράς δεν λειτουργεί η δημοκρατία ούτε η πολιτική. Ας μην ξεχνάμε ότι η πρόβα τζενεράλε επιβολής του νεοφιλελευθερισμού το 1973 στη Χιλή, με υποβολέα τα “Παιδιά του Σικάγου” του Μίλτον Φρίντμαν συνοδεύτηκε από την εγκαθίδρυση στυγνής δικτατορίας επί χρόνια με χιλιάδες θύματα.

 

Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, που έχουν έτσι, αυτό σημαίνει πως η Αριστερά ηττήθηκε εκλογικά διότι η Δεξιά κέρδισε κοινωνικά.

 

“...Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ -συνεχίζει ο Αλέξης Τσίπρας- είναι άμεση προτεραιότητα. Και δεν αφορά μόνο το κόμμα μας.

 

Αφορά την ποιότητα της Δημοκρατίας μας, τις αντιστάσεις στις πολιτικές της ΝΔ, το μέτωπο στην ακροδεξιά και τον νεοφασισμό που βρήκε θέση στην ελληνική Βουλή...”.

 

Αφού προσδιορίσαμε τις πολιτικές της ΝΔ ως νεοφιλελεύθερες-νεοναζιστικές που υπηρετούν την

 

Οικονομία της αγοράς ενάντια σε κάθε έννοια δημοκρατίας, μένει ακόμα να δούμε τα περί της “ποιότητας της Δημοκρατίας” κατά την 4χρονη (2019-2022) αντίσταση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ως “κόμμα εξουσίας”, ασφαλώς ως αξιωματική αντιπολίτευση εν αναμονή εκ νέου ανάληψης κυβερνητικών καθηκόντων.

 

Αλήθεια, τώρα, υπάρχει κανείς που να μπορεί να υποστηρίξει ότι κατά την 4ετία διακυβέρνησης της χώρας από τον Κούλη και το “Επιτελικό του Κράτος” λειτούργησε κάποιο δημοκρατικό “θεσμικό αντίβαρο”;!

 

Κανείς που να διαθέτει ίχνος -έστω- αυτοσεβασμού δεν θα επιχειρούσε να υποστηρίξει κάτι τέτοιο -μόνο ξεφωνημένοι γκεμπελίσκοι της ΝΔ ως σοβαρής Χ.Α.

 

Και όμως, ο διαχωρισμός των “αντιστάσεων στις πολιτικές της ΝΔ” από το “μέτωπο στην ακροδεξιά και τον νεοφασισμό”, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ψιλοθολώνει την εικόνα του δήθεν “δημοκρατικού τόξου”.

 

Ευτυχώς που το πενάκι του John Antono (“ΕφΣυν” 29/6) βάζει τα πράγματα στη θέση τους αξιοποιώντας τον τρόπο που εμφανίζεται επίσημα ο Μαζεστίξ: οι “Σπαρτιάτες” μαζί με τη “ΝΙΚΗ” (όχι την “8η νότα” την κόρη μου) και τον Βελόπουλο μεταφέρουν στους ώμους τους πάνω σε ασπίδα τον Κούλη που κουβαλά το τσεκούρι του Βορίδη!!!

 

Υ.Γ. Ενήργησαν οι φορείς του νησιού για ασθενοφόρα και πληρώματα; ή μήπως απλώς ενεργήθηκαν;!