γράφει ο

Γιώργος Καρανίκας

 

Ανακοινώθηκε η νέα κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και φυσικά ολόκληρη η Περιφέρεια ΑΜ-Θ είναι εκτός κυβερνητικών θέσεων.

 

Και μη μου πει κανείς ότι είναι μέσα ο Κώστας Φραγκογιάννης και ο Δημήτρης Καιρίδης που είναι Καβαλιώτες γιατί το γέλιο μου θα είναι ηχηρό!

 

Το χειρότερο είναι ότι η αντιπολίτευση εκπροσωπείται στην ΑΜ-Θ με τέσσερις  μουσουλμάνους βουλευτές, δύο ΣΥΡΙΖΑ και δύο ΠΑΣΟΚ και για μια ακόμη φορά μείναμε με την ΝΙΚΗ στο χέρι… ως μωρές παρθένες.

 

Φυσικά κάποιοι θα πουν ότι δεν έχει σημασία από πού προέρχονται οι υπουργοί και οι υφυπουργοί αλλά το πόσο παραγωγικοί είναι, αλλά μάλλον αυτός που το λέει δεν γνωρίζει ότι μεταξύ υπουργών παίζει το παιχνίδι της διαδραστικότητας.

 

Είναι το γνωστό δούναι και λαβείν, δώσεμε να σε δώσω…

Αλλά τι τα θέλετε…

 

Τι περιμένουμε από μια περιοχή που έχει κάτι λίγο ή πολύ από 110 χρόνια που απελευθερώθηκε και συμμετέχει στον Εθνικό Κορμό;

 

Τι μπορούμε να περιμένουμε όταν μέχρι και την δεκαετία του ’60 είχαμε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση από… παλαιοελλαδίτες;

 

Για τους Αθηναίους, Πελοπονησίους, Στερεοελλαδίτες και Κρητικούς εμείς είμαστε μια άλλη Ελλάδα που την έχουν γραμμένη εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

 

Αυτό που θα πρέπει να μας προβληματίσει είναι ότι η κάλπη της 25ης Ιουνίου 2023, έβγαλε για την Καβάλα, πάνω από 15% ακροδεξιά…

 

Αν αυτό το προσπερνάμε τότε απλά μπορούμε να αθροίσουμε την Κεντροδεξιά και την δεξιά μέχρι τέρμα και να βγάλουμε ένα πολύ καλό και καθαρό, 59%...

Τα υπόλοιπα είναι ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΠΛΕΥΣΗ, ΜΕΡΑ 25 στο 37%

 

Χοντρικά μαζί με τους μικρούς έχουμε ΔΕΞΙΑ 60% και ΑΡΙΣΤΕΡΑ 40%.

 

Αν πάμε στους υπόλοιπους νομούς θα δούμε σχεδόν τα ίδια εκτός από την Ροδόπη που ξαναβάφτηκε ροζ γιατί έπεσε και πλαι το σύνθημα στους μαχαλάδες ο Τούρκος ψηφίζει Τούρκο και πάμε να τους δείξουμε ότι στη Ροδόπη εμείς κάνουμε κουμάντο και δεν κάνουμε πίσω στις διεκδικήσεις μας που είναι συνδιοίκηση και εκλογή μουφτή από τη βάση.

 

Αυτά όλα συμβαίνουν συνεχώς και αποτελούν για την περιοχή μας θρυαλλίδα εξελίξεων που μπορεί να μην σκάνε εκκωφαντικά, αλλά αν σκάσουν θα πούμε τον δεσπότη, Παναγιώτη!

 

Η ΕΣΤΙΑ είχε την Δευτέρα μετά τις εκλογές ένα θαυμάσιο πρωτοσέλιδο που ουσιαστικά έλεγε ότι εξελέγει κεντροδεξιά κυβέρνηση και έχουμε και δεξιά αντιπολίτευση και δεν έχει άδικο.

 

Από δω και πέρα αν οι δύο αντιπολιτεύσεις που μαλώνουν ποια είναι η καλύτερη, δεν βάλουν μυαλό και δεν τιθασεύσουν τους εγωισμούς τους… ποιος τον έχει πιο μεγάλη, το καλύτερο που θα συμβεί θα είναι δυο θητείες Κυριάκος Μητσοτάκης.

 

Αν θέλουν να συμβάλουν στην ηρεμία και την γαλήνη της χώρας μέχρι αυτοί να χωρίσουν τα τσανάκια τους, πάει καλά, αν όχι όμως θα πρέπει να ανασκουμπωθούν και να αποτελέσουν γραμμή κρούσης για φαινόμενα έξω από τα όρια που πιθανόν να επακολουθήσουν.

 

Και επειδή στην Ελλάδα δεν έχουμε κίτρινα γιλέκα, αλλά ούτε κι ένα σοβαρό συνδικαλιστικό κίνημα μηδέ του ΠΑΜΕ εξαιρουμένου, κινδυνεύουμε να τρώμε φάπες και να μην αντιδρούμε σαν να έχουμε βγει από το οδοντιατρείο με το μούδιασμα στις παρειές..

 

Η κυρία Έφη Αχτσιόγλου μετά το αποτέλεσμα των εκλογών είπε: «Στην αριστερά η ευθύνη είναι πάντα συλλογική» και ξεμπέρδεψε λέγοντας ότι ο Αλέξης θα παραμείνει στον ΣΥΡΙΖΑ αρχηγός, λες και αυτό είναι το ζητούμενο.

 

Και συνεχίζει η Έφη: ««Είναι προφανώς αρνητικό το αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ, πρωτίστως γι’ αυτόν, αλλά και για όλες τις προοδευτικές δυνάμεις.

 

Βλέπουμε ακροδεξιά μορφώματα να εισέρχονται στη βουλή κι εδώ κατά τη γνώμη μου, υπάρχει σοβαρή ευθύνη της ΝΔ»…

 

Μα αγαπητή μου την απλή αναλογική εσείς μας την φορτώσατε και είχαμε δύο εκλογικές αναμετρήσεις που αν είχαμε μία και καλή τον Μάιο, δεν θα είχαμε Σπαρτιάτες, δεν θα είχαμε ΝΙΚΗ και Ζωή!

 

Αλλά εσείς εκεί απλή αναλογική και πράσινα άλογα…

Μπες τώρα στην τρύπα που έσκαψες.

 

Εν κατακλείδι…

 

Από εδώ και πέρα ο ορίζοντας είναι πιο σύνθετος και περιλαμβάνει:

 

Την κρίση κόστους ζωής στην Ελλάδα όπως και συνολικά στην ΕΕ.

 

Τη  στροφή της ΕΕ προς πρωτογενή πλεονάσματα και άρα πολιτικές λιτότητας.

 

Το διαρκή κίνδυνο μεγάλης τραπεζικής κρίσης παγκοσμίως.

 

Το ενδεχόμενο ισχυρότερων υφεσιακών τάσεων στην Ευρωζώνη.

 

Το διαρκή αντίκτυπο από μια «ρωσική ήττα» που δείχνει ότι δεν είναι εύκολο να επέλθει.

 

Τις νέες γεωπολιτικές διαιρέσεις που βαραίνουν.

 

Τη νέα αυτοπεποίθηση του Ερντογάν. Την επιδείνωση της κατάστασης με την κλιματική αλλαγή.

 

Το ενδεχόμενο νέων αυξημένων μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών.

 

Τη διαρκή επισφάλεια της νεολαίας και το πρόβλημα με την κρίση της εκπαίδευσης.

 

Όλα αυτά μπορούν να πυροδοτήσουν διάφορες δυναμικές, ακόμη και κοινωνικές εκρήξεις.

 

Δυναμικές δηλαδή που θα μπορούσαν να διαμορφώσουν και άλλο πολιτικό σκηνικό και μάλιστα σε σχετικά σύντομο διάστημα.

 

Και γι’ αυτό προβληματιζόμαστε μήπως μείνουμε με τη ΝΙΚΗ στο χέρι!