γράφει ο

Βύρων Δημητριάδης

 

“...Πρέπει να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε από κοινού με τα κράτη-μέλη και τις τρίτες χώρες για να αποτρέψουμε τέτοιες τραγωδίες...”, δήλωσε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν η Αρχηγός της ναζιστικής έμπνευσης “Κομισιόν” η οποία λειτουργεί στη βάση της καθοδηγητικής αρχής: “Arbeit macht frei” -αρχής που εξουσιάζει τις σύγχρονες αποικίες χρέους.

 

Στην Ελλάδα, μετά τη χαρακτηριστική δήλωση του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Καλαμάτας, Κώστα Μαργέλη, ο οποίος αναφέρθηκε σε εγκληματική ενέργεια των ελληνικών αρχών:

 

“...Προκύπτουν τεράστιες ποινικές ευθύνες των ελληνικών Λιμενικών Αρχών και των λοιπών παραγόντων και πρέπει άμεσα να διερευνηθούν και η εισαγγελέας Πρωτοδικών Καλαμάτας να διατάξει αυτεπάγγελτα παραγγελία για προκαταρκτική εξέταση για τη τέλεση αδικημάτων, κακουργηματικής μάλιστα μορφής, ιδίως της ανθρωποκτονίας με παράλειψη κατά συρροή σύμφωνα με το άρθρο 299/15 του Ποινικού Κώδικα.

 

Το έγκλημα αυτό δεν πρέπει να μείνει ατιμώρητο...”, να 'σου κι εμφανίζεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ισίδωρος Ντογιάκος να δίνει εντολή στον αντεισαγγελέα του ανώτατου δικαστηρίου, Γεώργιο Οικονόμου να εποπτεύσει τις έρευνες και τις ανακριτικές πράξεις που γίνονται για το ναυάγιο.

 

“Παραγγελιά” της οποίας τη σημασία περιγράφει ο Αντώνης Ρηγόπουλος (“Documento” 18/6): “...Στο περιθώριο όλων αυτών ο εισαγγελέας του Άρειου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος έδωσε για μια ακόμη φορά, κατά την προσφιλή του μέθοδο, “σήμα” προς όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές για... θεσμική ομερτά σχετικά με το ναυάγιο, ακολουθώντας το παράδειγμα του ναυαγίου του Φαρμακονησίου το 2014 που κατέληξε σε καταδίκη της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο, αλλά και την πρακτική με την οποία επέβαλε σιγή ασυρμάτου στις υποθέσεις των υποκλοπών και των Τεμπών...”.

 

Το πρωτοσέλιδο είχε σε σκίτσο τον φοβερό πίνακα του Ζερικώ: “Η σχεδία της Μέδουσας” που δημιούργησε το 1819 με αφορμή το ναυάγιο της γαλλικής φρεγάτας “Μέδουσα” τον Ιούλη του 1816 στο ταξίδι της προς τη Σενεγάλη, όπου μετέφερε υπαλλήλους, στρατιώτες και υλικά για τη νέα αποικιακή διοίκηση.

 

Το πλοίο εξόκειλε στα ανοιχτά της δυτικοαφρικανικής ακτής. Το μισό πλήρωμα μπόρεσε να διασωθεί με τις βάρκες, όμως 147 άτομα εγκαταλείφθηκαν σε μια πρόχειρα κατασκευασμένη σχεδία.

 

Όταν τους βρήκε το μπρίκι “Αργός”, δύο εβδομάδες αργότερα, είχαν απομείνει ζωντανοί μόνο 15.

 

Αυτοί αφηγήθηκαν τον τρόμο και την απόγνωση που είχαν βιώσει, χωρίς καθόλου νερό και χωρίς τροφές.

 

Κάποιοι απ' αυτούς είχαν φτάσει στο σημείο να πετάξουν συντρόφους τους στη θάλασσα και, μεθυσμένοι από δύο βαρέλια κρασί, να επιδοθούν στον κανιβαλισμό.

 

Το πλοίο εξόκειλε γιατί είχε ανίκανο καπετάνιο που χρωστούσε τη θέση του, επί Παλινόρθωσης, στις συντηρητικές πολιτικές του απόψεις και τις σχέσεις του με την οικογένεια των Βουρβόνων -και όχι των Μητσοτάκηδων ή των Καραμανλήδων.

 

Στο σκίτσο έχει προστεθεί κι ένα ελληνικό ελικόπτερο να τους παρακολουθεί υπό τον τίτλο: “Τους έβαλαν σκόπιμα σε ρότα θανάτου”.

 

Συμπτωματικά, στην “ΑΥΓΗ” της Κυριακής 18/6 (σελίς 2) υπάρχει η φωτογραφία του ίδιου του πίνακα με τη δήλωση της Διοίκησης του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος: “Τους ρωτήσαμε, αλλά δεν θέλανε. Λογικό μας φάνηκε”.

 

Σε κυβερνητικό επίπεδο μετά τις “δηλώσεις” του υπηρεσιακού υπουργού Πολιτικής Προστασίας και την εξαφάνιση του καθ' όλων αρμόδιου υπηρεσιακού υπουργού Ναυτιλίας και αρχηγού του Λιμενικού Σώματος την περίοδο 2019-2022, φάνηκε ολοκάθαρα ότι συνεχίζει να κυβερνά τη χώρα ο Κούλης, ως νεοναζιστής Αρχηγός, όπως φάνηκε ότι το Λιμενικό συνεχίζει να “ενεργεί” στη βάση των διακηρυγμένων κατευθύνσεων όπως:

 

“...Όταν είσαι εδώ (λαθρομετανάστη) δεν θα υπάρχουν κοινωνικές παροχές, δεν θα μπορείς να φας, να πιεις, δεν θα μπορείς να πας στο νοσοκομείο. Πρέπει να περνάνε χειρότερα από τη χώρα τους... η κόλαση πρέπει να φαντάζει παράδεισος σ' αυτούς που θα ζουν εδώ...” -Θ. Πλεύρης 2011-

 

“...Πρέπει να τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη (των λαθρομεταναστών) για να καταλάβουν ότι είναι ανεπιθύμητοι στη χώρα και να φύγουν...” -Αδ. Γεωργιάδης 2013-

 

Όπως έγραψα τελευταία, ο Κούλης, υπό καθεστώς ελέγχου του κράτους, του βαθέως κράτους και του παρακράτους, έχει εξασφαλίσει τη διακυβέρνηση της χώρας ανεξάρτητα από το αν βρίσκεται ή όχι στην κυβέρνηση και ανεξάρτητα από τον αριθμό των βουλευτών που διαθέτει στη Βουλή που επίσης μπορεί να παρακάμπτει αξιοποιώντας το Σύνταγμα, το οποίο, διά των παραγράφων 2 και 3 του Άρθρου 28 είναι ήδη υπονομευμένο και απαξιωμένο υπό των Αρχών όπως είναι η ΕΚΤ, η Κομισιόν ή το ΔΝΤ που αντιλαμβάνονται τον άνθρωπο-πολίτη ως homo oeconomicus.

 

“...Ναζισμός και φασισμός -γράφει ο Ιταλός φιλόσοφος Giorgio Agamben στο βιβλίο του “HOMO SACER: Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή”- συνιστούν πρωτίστως έναν επαναπροσδιορισμό των σχέσεων μεταξύ του ανθρώπου και του πολίτη και, όσο και αν μπορεί να φανεί παράδοξο, καθίστανται πλήρως καταληπτοί μόνο αν τοποθετηθούν στο βιοπολιτικό πλαίσιο που εγκαινίασαν η εθνική κυριαρχία και οι διακηρύξεις των δικαιωμάτων...”, σήμερα του homo oeconomicus.

 

Και λίγο παραπάνω “...Δεν είναι δυνατόν να κατανοήσουμε την “εθνική” και βιοπολιτική εξέλιξη και τάση του νεωτερικού κράτους κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα αν δεν λάβουμε υπόψη ότι ως θεμέλιό του δεν έχει τον άνθρωπο ως ελεύθερο και ενσυνείδητο πολιτικό υποκείμενο, αλλά, κατά κύριο λόγο, τη γυμνή ζωή του, την απλή γέννηση, η οποία κατά τη μετάβασή του από υπήκοο σε πολίτη, επενδύεται ως τέτοια με την αρχή της κυριαρχίας...”.

 

Έτσι, ο homo oeconomicus συνυπάρχει, λες, με τον μετανάστη στις σύγχρονες παροικίες χρέους που τους μετατρέπουν σε “γυμνές ζωές”.

 

“...Συναντήσαμε -γράφει σε κάποιο σημείο ο G.A.- ήδη μια σφαίρα-όριο του ανθρώπινου πράττειν που εντοπίζεται μόνο σε μια σχέση εξαίρεσης...

 

Πρόκειται για τη σφαίρα της κυρίαρχης απόφασης (Ο ορισμός του Carl Schmitt για την κυριαρχία: “κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση εξαίρεσης”), η οποία αναστέλλει τον νόμο στην κατάσταση εξαίρεσης και ενέχει με τον τρόπο αυτόν τη γυμνή ζωή...

 

Η σφαίρα της κυριαρχίας είναι εκείνη εντός της οποίας κάποιος μπορεί να φονεύσει δίχως να διαπράξει ανθρωποκτονία... δηλαδή φονεύσιμη... είναι η ζωή που αιχμαλωτίστηκε σε αυτή τη σφαίρα... Τούτο σημαίνει πως μπορεί να αφαιρεθεί... και, υπ' αυτή την έννοια, η παραγωγή της γυμνής ζωής είναι η πρωταρχική επίδοση της κυριαρχίας.

 

Η ιερότητα της ζωής, την οποία σήμερα επικαλούνται και επιθυμούν να επιβάλουν έναντι της κυρίαρχης εξουσίας ως ένα, υπό κάθε έννοια, θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, εκφράζει, αντιθέτως, στην αρχική της μορφή, ακριβώς την υποταγή της ζωής σε μια εξουσία θανάτου και την ανεπανόρθωτη έκθεσή της στη σχέση εγκατάλειψης...”.

 

Κι έτσι, τα κροκοδείλια δάκρυα θεσμικών προσώπων εντός κι εκτός των ελληνικών τειχών και το τριήμερο πένθος δεν είναι απλώς μια εύκολη υποκρισία.

 

Είναι προϋπόθεση του εγκλήματος -εγκλήματος διαρκείας που όμως κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν για ανθρωποκτονία.