Πρωτοσέλιδα

Σαν δεις το τοπίο ξαφνιάζεσαι. Πόσα μπορεί ο άνθρωπος! Για νάχουμε χρυσάφια και ασήμια, ταπεινώνουμε τη φύση, να την φτάσουμε στο ύψος του ανθρώπου, ισόπεδη και φαλακρή…

 

Του Κάκαβου σκουριάσαν τα πνευμόνια από την σκόνη, τα χημικά και την ΜΑΤαιη αντίδραση των φρουρών της εξουσίας. Το βουνό έβγαλε τρίχες ικανές να φορτώσουν με πιτυρίδα αυτούς που κρατούσαν όρθια τα δένδρα και το βιός των παιδιών, αυτούς με τα πρησμένα μάτια που τους έλεγαν αλήτες. Τους τραβολογούν ακόμα στα δικαστήρια οι μπουκωμένοι με τις χρυσές μασέλες και τις μαλαματένιες αλυσίδες…

 

Κι ήρθαν οι άλλοι καιροί. Κι ο φόβος άλλαξε στρατί κι έσκιασε τους κατηγόρους κι άρχισαν να τρέχουν να προλάβουν, μη και μείνει μισή η καταστροφή και γλυτώσει το νερό, το δάσος κι η θάλασσα. Κι οι κατατρεγμένοι είπαν να πάρουν μιαν ανάσα. Καθαρή από χημικά, κρότου-λάμψης, ρόπαλα και βρισιές. Και πάνω που σαράντισε η γέννα της άλλης μέρας, έβγαλαν γράμμα και γραφή οι νέοι προύχοντες και μας είπαν πως: «Στόχος της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου είναι να σχηματίσει πληρέστερη εικόνα, βλέποντας επί τόπου την κατάσταση και διεξάγοντας ουσιαστική συζήτηση με όλες τις πλευρές και όλες τις απόψεις»…

 

Τώρα;

 

Τώρα θα πάτε στον Κάκαβο να δείτε; Τα χιλιάδες μάτια των συντρόφων σας που δάκρυσαν στον αγώνα, τα βλέπουν θαμπά; Δεν φτάνουν; Τι άλλο περιμένετε να δείτε; Με ποιο δικαίωμα σκουριάζετε τον αγώνα τους;

 

Τί άλλο θα δεις Παναγιώτη μου; Τί διαφορετικό θα δεις Γιάννη μου από αυτό που ζουν τόσα χρόνια χιλιάδες Παναγιώτηδες και Γιάννηδες; Προς τί αυτή η «αντικειμενικότητα»; Σαν έχεις να κρίνεις το Απαρτχάιντ, ή θα είσαι με τους μαύρους ή θα πας με τους λευκούς. Φτάνουν οι γκρίζες απόψεις. Τις ξέρουμε κι από τους Αδώνιδες, τους μετρημένους στα δάκτυλα, αυτά που τεντωμένα ανοιχτά φασκελώνουν το μέλλον.

 

Γιατί στο μέλλον, το μόνο φύλλο δένδρου που θα απομείνει στον Κάκαβο θα είναι το φύλλο από σφεντάμι της σημαίας των Καναδών. Και τότε θα χαθεί και το άρωμα της βροχής…

 

Θα σκουριάσει κι αλλοίμονο…

 

Ο Μεταπαραμυθάς