Πρωτοσέλιδα

 

γράφει ο

Κώστας Φιλίδης

 

 

 

Είμαστε στην Πάδοβα, 7 Ιουνίου 1984, στο τέλος της εκστρατείας για τις ευρωπαϊκές εκλογές. Ο ομιλητής στο βήμα μιλάει πίσω από ένα αναλόγιο στολισμένο με το έμβλημα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας. Ιδρώνει, κατά καιρούς βγάζει τα γυαλιά του, τα ξαναβάζει με μια μηχανική κίνηση. Βγάζει ένα μαντίλι από την τσέπη του, σκουπίζει το μέτωπο και μετά το βάζει στο στόμα.

Η αίθουσα είναι σκοτεινή. Υποθέτουμε ότι κάνει αποπνικτική ζέστη. Ξαφνικά, ο ρυθμός του λόγου πέφτει, η φωνή γίνεται υπόκωφη, ο ομιλητής σκοντάφτει στις λέξεις, γέρνει το κεφάλι. Το πλήθος πανικοβάλλεται. Ένας άνθρωπος φωνάζει για να τον εμψυχώσει. Οι επίσημοι που περιτριγυρίζουν τον ομιλητή στη σκηνή τον πλησιάζουν σε μια κίνηση ενστικτώδους άμυνας.

Ο άνδρας, εξηντάρης, φοράει μεγάλα γυαλιά. Επαναλαμβάνει τα λόγια του, με ύφος ζαλισμένο, σοκαρισμένο. Το κοινό παρεμβαίνει: «Αρκετά, Ενρίκο!», «Αυτό είναι όλο, σταμάτα!». Έπειτα, όλοι από καρδιάς, φωνάζουν ρυθμικά: «Εν-ρί-κο! Εν-ρί-κο! Εν-ρί-κο!». Το πλήθος βοηθά τον ηγέτη του, του δίνει λίγα λεπτά ανάπαυλας για να ανακτήσει τις δυνάμεις και τις σκέψεις του.

Ο ηγέτης του Κ.Κ.Ι. κάνει μια γκριμάτσα, πίνει μια γουλιά νερό και ολοκληρώνει την ομιλία του: «Εργασία για όλους, από σπίτι σε σπίτι, από εργοστάσιο σε εργοστάσιο, από δρόμο σε δρόμο, κάνοντας διάλογο με τους πολίτες, με τη σιγουριά που σας δίνουν οι μάχες που έχουμε κάνει, για τις προτάσεις μας, γι’ αυτό που ήμασταν και γι’ αυτό που είμαστε, είναι δυνατό να κατακτηθεί μια νέα και ευρύτερη υποστήριξη για τις λίστες μας, για τον σκοπό μας, που είναι ο σκοπός της ειρήνης, της ελευθερίας, της εργασίας, της προόδου του πολιτισμού μας».

Αυτά είναι τα τελευταία δημόσια λόγια του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ηγέτη του P.C.I. μεταξύ 1972 και 1984. Συνοδευόμενος στο ξενοδοχείο του, εκμυστηρεύεται ότι αισθάνεται κουρασμένος. Λίγο μετά έπεσε σε κώμα, από το οποίο δεν κατάφερε να συνέλθει και πέθανε στις 11 Ιουνίου. Μια εγκεφαλική αιμορραγία, η οποία τον χτύπησε ενώ εκφωνούσε τον λόγο του, έριξε κάτω τον Μπερλινγκουέρ.

(Περιγραφή Φιλίπ Μαρλιέρ) 

 

Μια μέρα πριν από ένα ακόμη ΟΧΙ του Λαού, οι υπαλληλίσκοι του χρήματος είναι τρομοκρατημένοι από την περίπτωση μιας νέας επανάστασης. Φοβούνται στην ιδέα ότι ο Λαός θα τους βάλει στη λίστα των ανέργων, ως ανταποδοτικό μέτρο για την μείωση της ανεργίας των υπολοίπων ημών. Μέχρι την τελευταία στιγμή δαγκώνουν με μανία. Ελπίζω να πιάσει το αντιλυσσικό εμβόλιο της 25ης Γενάρη. Τα αποτελέσματα κάθε πολέμου, ούτως ή άλλως είναι τραγικά. Όμως, αυτοί που «μένουν στην Ευρώπη» του Σόιμπλε δεν ήταν ποτέ γείτονές μου. Εγώ συνεχίζω να καλημερίζω τους Μπερλινγκουέρ, να μοιράζομαι τον ήλιο της Μεσογείου. Η μάχη συνεχίζεται.

Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.      

Καλημέρα Αλέξη.

 

 

Ο Μεταπαραμυθάς